THE DEVELOPMENT OF CULTURAL TOURISM IN PA SAK RIVER BASIN IN CHAI BADAN DISTRICT, LOPBURI PROVINCE

Main Article Content

Suriya Hanphichai
Junchay Junla
Karn Chuawong
Sukanya Thonghaew

Abstract

This research aims to study the potential of cultural capital along the Pa Sak River Basin in Chai Badan District, Lopburi Province, for cultural tourism development; propose guidelines for cultural tourism development in the area using community participation methods; and evaluate outcomes of the cultural tourism development of the area. The key informants consisted of 45 experts, 15 practitioners, and 150 Stakeholders. The research instruments included an interview form, a focus-group interview, an observation form, and a questionnaire. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, Pearson correlation coefficient analysis, and content analysis. The findings revealed that: 1) the potential of cultural capital along the Pa Sak River Basin in Chai Badan District was prominent as an ancient community with unique cultural identities and valuable traditions and local wisdom; 2) for the guidelines for cultural tourism development, cultural tourism programs could be developed into two land routes and one water route. These routes were designed for a one-day visit; and 3) an evaluation of the cultural tourism development along the Pa Sak River Basin in Chai Badan District showed that the overall development of cultural tourism potential was at a high level. Overall, the cultural tourism management was also at the highest level. In general, the overall potential of cultural tourism and the overall tourism management are correlated at a high level, with a statistically significant positive relationship at the .01 level.

Article Details

Section
Research Article

References

กนกณิศา ธนาโชคพิสิษฐ และอลงกรณ์ อรรคแสง. (2564). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของอำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8 (6), 177-191.

กัญญารัตน์ แก้วกมล และคณะ. (2564). การใช้ทุนทางวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 11 (1), 75-91.

คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2566). เเผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

จิตกวี กระจ่างเมฆ และสุดหล้า เหมือนเดช. (2562). รายงานการวิจัยเรื่อง การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมจังหวัดนครปฐมไทยแลนด์ 4.0: กรณีศึกษาเส้นทางท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นลาวครั่งบ้านทุ่งผักกูด ไทยทรงดำบ้านไผ่หูช้าง และไทยจีนตลาดบางหลวง. นครปฐม: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์.

ทศพร มิตรวงศ์. (2560). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนบางน้ำผึ้งจังหวัดสมุทรปราการ. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการพัฒนาสังคม คณะพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

ธนาภา ช่วยแก้ว และสุดใจ จิโรจน์กุล. (2562). การพัฒนาเส้นทางท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมริมแม่น้ำปากพนังเพื่อส่งเสริมการตลาดท่องเที่ยว อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 30 (3), 80-97.

นนทิภัค เพียรโรจน์, สิริภัทร์ โชติช่วง และณัฐมน ราชรักษ์. (2558). การเชื่อมโยงเส้นทางและการส่งเสริมการตลาดโปรแกรมการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของกลุ่ม 4 จังหวัดในภาคใต้ของประเทศไทย. วารสารวิทยาการจัดการ, 32 (2), 89-115.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2556). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ศูนย์หนังสือมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ภรณ์นภัส เบินท์. (2559). รายงานการวิจัยเรื่อง การจัดการเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมทางน้ำเพื่อส่งเสริมเครือข่ายการท่องเที่ยวทางน้ำ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

ภรภัสสรณ์ ชุมพล. (2561). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์ของจังหวัดลพบุรี. สารนิพนธ์การจัดการมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดล.

ภัทรา แจ้งใจเจริญ. (2558). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษา ชุมชนโอหงิมาจิ หมู่บ้านชิราคาว่าโก จังหวัดกิฝุ ประเทศญี่ปุ่น. วารสารญี่ปุ่นศึกษา, 33 (2), 79-97.

สถาบันสารสนเทศทรัพยากรน้ำและการเกษตร. (2555). การดำเนินการด้านการรวบรวมข้อมูลและวิเคราะห์ข้อมูลโครงการพัฒนาระบบคลังข้อมูล 25 ลุ่มน้ำ และแบบจำลองน้ำท่วมน้ำแล้งลุ่มน้ำป่าสัก. กรุงเทพฯ: แอสดีคอน คอร์ปอเรชั่น.

สำนักงานจังหวัดลพบุรี. (2567). แผนพัฒนาจังหวัดลพบุรี (พ.ศ. 2566-2570) ฉบับทบทวนประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. ลพบุรี: สำนักงานจังหวัดลพบุรี.

สุภาภรณ์ ประสงค์ทัน. (2563). การวิจัยเชิงคุณภาพทางการท่องเที่ยว แนวคิดและวิธีวิจัย. กรุงเทพฯ: ศิริชัยการพิมพ์.

สุริยะ หาญพิชัย, จันทร์ฉาย จันทร์ลา, กานต์ เชื้อวงศ์ และสุกัญญา ทองแห้ว. (2567). รายงานการวิจัยเรื่อง การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำป่าสักในอำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี. ลพบุรี: มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี.

อรทัย มูลคำ และชวลีย์ ณ ถลาง. (2563). การศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวในเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษจังหวัดนครพนม. วารสารสังคมศาสตร์, 9 (1), 134-142.

Noonan, D. S. & Rizzo, I. (2017). Economics of cultural tourism: Issues and perspectives. Journal of Cultural Economics, 41, 95-107.

Richards, G. (2018). Cultural tourism: A review of recent research and trends. Journal of Hospitality and Tourism Management, 36, 12-21.