การบริหารแบบมีส่วนร่วมที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการพัฒนาการศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับการบริหารแบบมีส่วนร่วมและระดับประสิทธิภาพการพัฒนาการศึกษา 2) ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารแบบมีส่วนร่วมกับประสิทธิภาพการพัฒนาการศึกษา 3) ปัจจัยการบริหารแบบมีส่วนร่วมที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการพัฒนาการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหาร อาจารย์ และเจ้าหน้าที่ ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการบริหารการจัดการศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ของมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ โดยใช้ตารางเครจซี่และมอร์แกน หาค่ากลุ่มตัวอย่างที่เหมาะสมของแต่ละวิทยาเขต ได้จำนวน 340 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม และสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแปรปรวน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันและการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน
ผลการวิจัยพบว่า
- การบริหารแบบมีส่วนร่วมของคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ โดยรวมและรายด้านอยู่ในระดับมาก โดยเรียงลำดับคะแนนเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย ได้แก่ การมีส่วนร่วมในการติดต่อสื่อสาร การมีส่วนร่วมในการวางแผน การมีส่วนร่วมในข้อมูลข่าวสาร การมีส่วนร่วมในการควบคุม การมีส่วนร่วมในการจัดองค์การ และการมีส่วนร่วมในการนำองค์การ ส่วนประสิทธิภาพการพัฒนาการศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับมาก สำหรับรายด้านอยู่ในระดับมากที่สุด 3 ด้าน เรียงตามลำดับคะแนนเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย คือ การบริหารจัดการ การทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม การละเล่นพื้นบ้านและกีฬาไทยและการผลิตบัณฑิต และอยู่ในระดับมาก 2 ด้าน ได้แก่ การบริการวิชาการ และการวิจัยและนวัตกรรม
- การบริหารแบบมีส่วนร่วมและประสิทธิภาพการพัฒนาการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ โดยรวมมีความสัมพันธ์กันในเชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
- ปัจจัยการบริหารแบบมีส่วนร่วมที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการพัฒนาการศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ประกอบด้วย การมีส่วนร่วมในข้อมูลข่าวสาร (X5) การมีส่วนร่วมในการติดต่อสื่อสาร (X6) และการมีส่วนร่วมในการวางแผน (X1) ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยสามารถร่วมทำนายระดับประสิทธิภาพการพัฒนาการศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติได้ร้อยละ 90 และเขียนเป็นสมการพยากรณ์ได้ดังนี้
tot = 1.392 + .296X5 + .221X6 + .122X 1
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม
เนื้อหาของแต่ละบทความเป็นทัศนะของผู้เขียน ซึ่งที่ปรึกษา บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ และคณะกรรมการบริหารวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
เอกสารอ้างอิง
กนิษฐา สุขสมัย และประสพชัย พสุนนท์. (2558). การบริหารแบบมีส่วนร่วมของบุคลากรที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรวิทยาลัยเทคโนโลยีสยาม. วารสารธุรกิจปริทัศน์, 7 (2), 9-25.
กรณัฏฐ์ สกุลกฤติ, ชญาพิมพ์ อุสาโห และพฤทธิ์ ศิริบรรณพิทักษ์. (2564). การบริหารสถาบันอุดมศึกษาเอกชนตามแนวคิดทักษะการทำงานในอนาคต. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย, 11 (3), 127-141
นงลักษ์ จันหงษา, จิตติรัตน์ แสงเลิศอุทัย และนภาเดช บุญชูเดช. (2561). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียนประถมศึกษาของรัฐในจังหวัดสมุทรสาคร. วารสารสังคมศาสตร์วิจัย, 9 (2), 46-65.
บรรลุ ชินน้ำพอง. (2555). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารสถานศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ปิรัญชนาถ เฮ่ประโคน และอารีย์ พินิจ. (2560). ความสัมพันธ์ระหว่างสวัสดิการการทำงานและประสิทธิภาพการทำงานของพนักงานธนาคารอาคารสงเคราะห์ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 10 (1), 42-58.
พิศิษฐ ตัณฑวณิช และพนา จินดาศรี. (2561). ความหมายที่แท้จริงของค่า IOC. วารสารการวัดการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 24 (2), 3-12.
มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ. (2563). กฎหมายของมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ. ค้นเมื่อ 9 มิถุนายน 2563, จาก http://www.tnsu.ac.th/web/web3/index.php?option=com_content&view=article&id=805
เมตต์ การุณ์จิต. (2553). การบริหารจัดการศึกษาแบบมีส่วนร่วมประชาชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและราชการ. กรุงเทพฯ: บุ๊คส์พอยท์.
โศภิดา คล้ายหนองสรวง. (2558). การบริหารแบบมีส่วนร่วมที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 3. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ. (2564). ค่านิยมหลักของคนไทย 12 ประการ. ค้นเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ 2564, จาก https://www.nbtc.go.th /News/govnewspartner/ค่านิยมหลักของคนไทย-12-ประการ-ตามนโยบายของ-คสช.aspx
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน). (2555). รายงานประจำปี 2554 สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน). กรุงเทพฯ: สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน).
เสกสันต์ รอดย้อย. (2560). ความสัมพันธ์ระหว่างงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 1. วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า, 4 (3), 25-32.
เสาวนีย์ เดือนเด่น และคณะ. (2558). รายงานการวิจัยเรื่อง การมีส่วนร่วมของบุคลากรกองบริการการศึกษา สำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยรามคำแหง. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
อคิณ รพีพัฒน์. (2547). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาชุมชนในสภาพสังคมและวัฒนธรรมไทย. นครปฐม: ศูนย์ศึกษานโยบายสาธารณสุข มหาวิทยาลัยมหิดล.
อโนทัย แทนสวัสดิ์. (2553). การพัฒนายุทธศาสตร์การบริหารจัดการเพื่อความเป็นเลิศของคณะครุศาสตร์/ศึกษาศาสตร์. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาอุดมศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อำภา สมันพืช. (2561). การมีส่วนร่วมในการบริหารกับความยึดมั่นผูกพันกับองค์การ ของครูในสถาบันการอาชีวศึกษา กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษาและผู้นำทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม.
Cohen, J. M. & Uphoff, N. T. (1980). Participations place in rural development: Seeking clarity through specificity. New York: World Developments.
Fornaroff, A. (1980). Community involvement in health system for primary health care. Geneva: World Health Organization.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607-610.
Sashkin, M. (1984). Participative management is an ethical imperative. Organization Dynamics, 12 (4), 5-22.
Sinlarat, P. (2019). Principle and foundation of tertiary education. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
