แนวทางการพัฒนาองค์ประกอบการท่องเที่ยว ชุมชนบางกะม่า อำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวไทยยังคงมีแนวโน้มเติบโตอย่างต่อเนื่องด้วยศักยภาพของทำเลที่ตั้ง ความหลากหลายของทรัพยากรท่องเที่ยว รวมถึงมีศักยภาพและโอกาสทางการท่องเที่ยวมากมาย หนึ่งในความหลากหลายของทรัพยากรการท่องเที่ยวคือ การท่องเที่ยวชุมชนต่าง ๆ เป็นการศึกษาและเรียนรู้เกี่ยวกับการท่องเที่ยวที่ชุมชนเป็นเจ้าของและจัดการเอง โดยใช้ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม วัฒนธรรม วิถีชีวิต และภูมิปัญญา สร้างประสบการณ์ให้นักท่องเที่ยว เพื่อสร้างความเข้มแข็งให้ชุมชน ให้เกิดการกระจายรายได้ รักษาเอกลักษณ์ท้องถิ่น และพัฒนาอย่างยั่งยืนที่สืบทอดกันมาตั้งแต่ปู่ ย่า ตา ยาย ซึ่งจะมีความแตกต่างกันไปตามความเชื่อ ความศรัทธาของแต่ละชุมชน ชุมชนบางกะม่า ตำบลบ้านบึง อำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี เป็นชุมชนในหุบเขามรดกโลกที่มีทรัพยากรด้านการท่องเที่ยวที่โดดเด่น มีอัตลักษณ์เป็นของตนเอง สามารถใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันระหว่างคนและธรรมชาติได้อย่างลงตัว การประกาศเป็นพื้นที่มรดกโลกทำให้การพัฒนาทางสำหรับการสัญจรเข้า-ออกนั้น ไม่มีหน่วยงานไหนเข้ามาพัฒนาได้ จากความยากลำบากของถนนหนทางเข้าหมู่บ้าน ได้สร้างโอกาสในการท่องเที่ยวให้กับชุมชน สำหรับนักท่องเที่ยวที่ชอบการผจญภัย หรือการท่องเที่ยวในรูปแบบธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม วัฒนธรรม วิถีชีวิต และภูมิปัญญา ด้วยเหตุนี้ ผู้วิจัยจึงมุ่งเน้นที่จะศึกษาองค์ประกอบการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชน รวมถึงการเสนอแนวทางการพัฒนาองค์ประกอบการท่องเที่ยวชุมชนบางกะม่า อำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี ให้ชุมชนสามารถนำแนวทางการพัฒนาไปประยุกต์ใช้สร้างโอกาสทางการท่องเที่ยวให้กับชุมชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ การวิจัยเชิงปริมาณแบบสำรวจครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) ศึกษาองค์ประกอบการท่องเที่ยวชุมชนบางกะม่า อำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี 2) เสนอแนวทางการพัฒนาองค์ประกอบการท่องเที่ยวชุมชนบางกะม่า อำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลคือ แบบสอบถาม โดยเก็บข้อมูลจากนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาเยือนจำนวน 280 คน ตามสูตรการคำนวณของ Krejcie and Morgan ที่ระดับความเชื่อมั่น 0.05 ด้วยการสุ่มอย่างง่าย และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยชี้ว่า “สิ่งดึงดูดใจ” และ “กิจกรรมท่องเที่ยว” อยู่ในระดับมาก (เฉลี่ย 4.15 และ 4.12 ตามลำดับ) ขณะที่ “การบริการที่พัก/ร้านอาหาร” และ “การเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว” อยู่ในระดับปานกลาง (เฉลี่ย 2.84 และ 2.73 ตามลำดับ) ส่วนสิ่งอำนวยความสะดวกและบริการเสริมการท่องเที่ยวอยู่ในระดับน้อย (เฉลี่ย 2.31 และ 2.25 ตามลำดับ) กิจกรรมที่เป็นเอกลักษณ์ เช่น การทำบุญตักบาตร เดินป่าศึกษาธรรมชาติ ชมนกเงือก และการขับขี่ ATV ได้รับการกล่าวถึงอย่างโดดเด่น ข้อมูลดังกล่าวสะท้อน “จุดแข็งด้านประสบการณ์” ควบคู่กับ “ช่องว่างด้านโครงสร้างพื้นฐานและบริการเสริม” ของจุดหมายปลายทางซึ่งนำไปสู่แนวทางการพัฒนา เพื่อยกระดับการท่องเที่ยวชุมชนบางกะม่าต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
The Twelfth National Economic and Social Development Plan. (2017-2021). https://www.nesdc.go.th/the-national-economic-and-social-development-plan/the-twelfth-plan/
Summary of the domestic tourism situation by province. (2020-2022.). https://www.nso.go.th/nsoweb/nso/statistics_and_indicators.
Ratchaburi. (2021). General of Ratchaburi. https://www.nfcrbr.or.th/data/ratchaburi.pdf.
Bangkama. (2024). Life in a World Heritage forest an adapting for sustainability. https://www.gefsgpthailand.org/bang-kama.
Buhalis, D. 2000. Marketing the competitive destination of the future. Tourism Management, 21(1), 97-116.
Choibamroong, T. (2008). International Thai Tourism 2008. Thailand Tourism Development Research Institute.
Lertpokanont, R., & Lertpokanont, V. (2014). Potential development of community, Ban Muang Kung,Artistic Cultural Tourism. Modern Management Frontier Journal, 12(1), 22–38. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/stou-sms-pr/article/view/21253.
Wannathanom, C. (2009). Tourism Industry. Bangkok, Samlada Ltd., Partnership.
Community Based Tourism Institute. (2013). To development of community based tourism standard in ASEAN region towards international credibility. https://dric.nrct.go.th/Search/SearchDetail/301242.
World Tourism Organization. (n.d.). Community Based Tourism. https://pre-webunwto.s3.eu-west-1.amazonaws.com/s3fs-public/2022-05/Global%20Summit%20Concept%20Note_200522.pdf?VersionId=jXgbyTnBHkJxY11UMGSdnPhfVY6ua_I0.
Designated Areas for Sustainable Tourism Administration. (2016). Community Based Tourism. https://www.dasta.or.th/uploads/files/202307/1690267361_b99a54bd84dab34d83ea.pdf.
Pelasol, M. R. J., Tayoba, M. A. T., Mondero, E., Jugado, K., & Lahaylahay, C. (2012). Igcabugao: A potential tourist destination in the southern part of Iloilo, Philippines. International Peer Reviewed Journal JPAIR Multidisciplinry Research, 8, 71-78.
Vinijvorakijkul, N., & Ongklewb, S. (2024). Tourism Elements and Development Approaches: A Case of the Puak Taem Community in Chiang Mai, Thailand. Chiangmai University Journal of Humanities 25(2) https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JHUMANS/article/view/273484.
Kupkitaphun K., and Bunjongmanee, P. (2020). The Guidelines of Health Tourism Development of European Tourist in Prachuap Khiri Khan Province. Journal of Graduate Valaya Alongkorn Rajabhat University 14 (1), 1.
Kanjanaratana, N., and Pookaiyaudom, K. (2020). Components of Tourism Affects the Interest in Nostalgic Tourism of Thai Tourists Based in Bangkok. Journal of Sports Science and Health 21(2) 283-294.
Suksri, S. (2011). Community Rights in Forest Management. https://www.facebook.com/photo.php?fbid=918670456956413&set=a.627981579358637&id=100064404023906.
Natural Park Guild book. (2020). Interpretation Sign. https://www.dnp.go.th.
Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination of the future. Tourism Management, 21(1), 97-116.
Lertpokanont, B., & Lertpokanont, V. (2014). Potential development of community, Ban Muang Kung, Artistic Cultural Tourism. Modern Management Frontier Journal, 12(1), 22–38. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/stou-sms-pr/article/view/21253.
Sertsri, S. (2015). A Study of Sustainable Tourism Management in Klongkone Community Muang District Samutsongkhram Province. M.A. (Hospitality and Tourism Management), Graduate School, Bangkok University.
