The รูปแบบการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวตลาดน้ำขวัญเรียม เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร

Main Article Content

พิศมัย จัตุรัตน์
ฐิตาภา บำรุงศิลป์
รัศมี อิสลาม

Abstract

The objectives of this research were 1) the tourism potentiality of Kwan-Riam floating market and 2) study the new tourism activity model in the Kwan-Riam floating market. The study had integrated research methodology between Quantitative and Qualitative research method. The sample group was 100 people by the questionnaire. There are 66 traders in Kwan-Riam floating market, 34 people who traveled in Kwan-Riam Market. And in-depth interviewed by 5 traders sample. The instrument used in the study were 1) In-depth interviewed by content analysis 2) The achievement test. The percentage, frequency, mean and standard divination were the perimeters used for statistical analysi   


The finding of this research found that 1) the potential of Kwan-Riam floating market has outstanding in natural and cultural, natural tourist attraction and man-made tourist attraction. In the present, Kwan-Riam floating market has managing stores, restaurants and separating all of zone to have orderly. Accompany with full of facilities for service to the traveler who cannot be self-reliant or handicapped and 2) study the new tourism activity model in the Kwan-Riam foating market Can be developed into a variety of activities By the participation of all parties To create activities Creative products or services By considering the nature, culture and environment Can be presented to tourists In which the tourists Able to experience, participate, and learn in the tourism area, resulting in an impressive, memorable, deep discovery in the tourism area While also being a tool to help emphasize Insist on value Of the cultural heritage and nature of that tourist attraction.

Article Details

How to Cite
จัตุรัตน์ พ., บำรุงศิลป์ ฐ. ., & อิสลาม ร. (2023). The รูปแบบการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวตลาดน้ำขวัญเรียม เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร . International Thai Tourism Journal, 19(1), 116–132. retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jitt/article/view/263230
Section
Research Article

References

ขนิษฐา บรมสาลี และรัฐพล สันสน. (พฤษภาคม- สิงหาคม 2560). “รูปแบบกลยุทธ์การตลาดเพื่อการท่องเที่ยวตลาดน้ำ แบบยั่งยืน”. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(2) : 1-22.

จิตราภรณ์ สุทธิวรเศรษฐ์ พัชนี เชยจรรยา บุหงา ชัยสุวรรณ, พรพรรณ ประจักษ์เนตร กุลฤดี นุ่มทอง และขวัญชนก มั่นหมาย . (กรกฎาคม-ธันวาคม 2557). “การสื่อสารเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวตลาดน้ำในลุ่มน้ำภาคกลางอย่างยั่งยืน” . วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า ฉบับปฐมฤกษ์, 1(1) : 99-130.

ชุติมา นุตยะสกุล และประสพชัย พสุนนท์. (มกราคม-มิถุนายน2559). “ปัจจัยการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยต่อ การท่องเที่ยวตลาดน้ำวัดลำพญา จังหวัดนครปฐม”. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 10(1) : 132 – 150.

ชลลดา มงคลวนิช. (มกราคม-มิถุนายน2556). “ภาพลักษณ์ตลาดน้ำในสายตาของเยาวชนไทย”. วารสารกระแสวัฒนธรรม, 14(25) : 44 – 57.

ชวัลนุช อุทยาน. (9 ตุลาคม 2562). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. https://touristbehaviour. wordpress.com

ณภัทร ขุนทรง. (2558). ตลาดน้ำขวัญเรียมกับการท่องเที่ยว. วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัด การทรัพยากรวัฒนธรรม บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ธัญลักษณ์ จันทะดวง. (2557). ความร่วมมือในการจัดการท่องเที่ยวในวัด : ศึกษากรณีตลาดน้ำขวัญเรียม. ปริญญานิพนธ์ รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร มหาวิทยาลัยศรีปทุม.

ธเนศวร์ เพชรสุวรรณ. (2 มกราคม 2563). “ขับเคลื่อนทัวร์ริสต์ลองฮอต์ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ผุด The link เชื่อม 10 เมืองรองไทยสู่เวทีท่องเที่ยวโลก”. ฐานเศรษฐกิจ, 18 มกราคม 2560. http://thansettakij.com

ธรรมศักดิ์ โรจนสุนทร. (2542). สรุปผลการสัมมนาการพัฒนาการท่องเที่ยวภาคเหนือ. กรุงเทพฯ : การท่องเที่ยวแห่ง ประเทศไทย.

ธีรภัทร แก้วจุนันท์. (2543). ความร่วมมือของเกษตรกรต่อการดำเนินการจัดรูปที่ดินในรูปแบบประชาอาสาของจังหวัดสิงห์บุรี . วิทยานิพนธ์ สังคมสงเคราะห์ศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารและนโยบายสวัสดิการ สังคม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ปนัสยา สิระรุ่งโรจน์กนก. (2559). พฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยต่อการจัดการโลจิสติกส์การท่อง เที่ยว กรณีศึกษา ตลาดน้ำอัมพวา จังหวังสมุทรสงคราม. วิทยานิพนธ์ วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชา การจัดการโลจิสติกส์และโซ่อุปทาน มหาวิทยาลัยบูรพา.

พัชนี เชยจรรยา. (กรกฎาคม-ธันวาคม 2558). “ปัจจัยพยากรณ์การบอกต่อข่าวสารเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวตลาดน้ำ ภาคกลางในสื่อสังคมออนไลน์ของนักท่องเที่ยว”. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 9(2) : 35-61.

เลิศพร ภาระสกุล. (2555). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ภูริวัจน์ เดชอุ่ม. (2556). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: กรอบแนวคิดสู่แนวทางปฏิบัติสำหรับประเทศไทย. กรุงเทพฯ : คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

วิภาวี พลรัตน์. (2551). การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงนิเวศน์ทางน้ำ กรณีศึกษาย้อนรอยเส้นทางประวัติศาสตร์ อดีตราชธานีกรุงธนบุรี. ปริญญานิพนธ์ วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการวางแผนและการจัดการเพื่อ อนุรักษ์สิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยศรีนครินทร วิโรฒ.

วรรณา วงษ์วานิช. (2539). ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วรรษมน จันทดิษฐ์. (2552). พฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทย ศึกษากรณีตลาดน้ำอัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. วิทยานิพนธ์ ธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

วีระพล ทองมา. (2554). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนของชุมชนชาวจีนในพื้นที่ลุ่มน้ำแม่งอน อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยแม่โจ้.

วิวัฒน์ชัย บุญยภักดิ์. (ตุลาคม 2529). “ผลกระทบของอุตสาหกรรมท่องเที่ยวต่อมรดกศิลปวัฒนธรรม”. จุลสารการท่อง เที่ยว, 4(1) : 40-42.

ศุภัตรา ฮวบเจริญ. (2560). พฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทย กรณีศึกษาตลาดน้ำคลองผดุงกรุงเกษม เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ : สถาบันชุมชนท้องถิ่นพัฒนา.

ศุภณัฐ จันทยักฆ์. (12 มกราคม 2563). สัมภาษณ์โดย ธิดารัตน์ พยัคฆเพศ และคณะ

ศุภลักษณ์ อัครางกรู. (2555). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์คลังนานาวิทยา.

สมประสงค์ อ่อนแสง. (2551). แนวทางการพัฒนาศักยภาพของวัด จังหวัดมุกดาหาร เพื่อการท่องเที่ยวทาง วัฒนธรรม. วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวัฒนธรรมศาสตรบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน. (2556). “E-Book”. โครงการสารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน โดยพระราชประสงค์ ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เล่มที่ 28 เรื่องที่ 3 ตลาด. กรุงเทพฯ : โครงการสารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2559). การสำรวจพฤติกรรมการเดินทางท่องเที่ยวของชาวไทย พ.ศ. 2560 (ในรอบปี 2559) . กรุงเทพฯ : สำนักงานสถิติแห่งชาติ.

Goeldner, C. R. and Ritchies, B. J. R. (2006). Tourism: principles, practices, philosophies. (10th ed.). Hoboken , New Jersey : John Wiley & Sons, Inc.

Richards, G. (Octorber 2011). “Creativity and tourism: the state of the art”. Annals of Tourism Research, 38(4): 1225-1253.

Taro Yamane. (1970). Statistic : an Introductory Analysis. 2nd ed. New York : Harper & Row.

World Tourism Organization. (1997). Tourism 2020 Vision. Madrid, Spain : World Tourism Organization (WTO).