Survey of Local Wisdom Heritage and Evaluation of Participatory Tourism Potential of Non Tun Community, Nong Bua Lamphu.
Main Article Content
Abstract
The purposes to: study community history, survey of local wisdom and evaluate tourism potential of local wisdom heritage of Non Tun Community, Nong Bua Lamphu. This research is a mixed methodology research. The in-depth interview, participant observation and focus group were applied for compiling qualitative data. Moreover, the participant survey was used for gathering quantitative from key informants including 35 cases of community leaders and members. The survey topics were local wisdom heritage survey and evaluation of local wisdom heritage potential. The frequency, percentage, mean and standard deviation were used for descriptive statistics analysis. The content analysis was employed for qualitative data after conducting analysis data triangulation. The concepts of community tourism potential, local wisdom heritage, tourism potential, cultural heritage tourism and participant community analysis were applied.
The findings proved that Non Tun community wisdom heritage has been inherited from ancestors, self-invention and existing local wisdom combined with forest living. It can be divided into six aspects; (1) arts; (2) rituals, traditions and beliefs; (3) agriculture (4) nutrition and local food; (5) handicraft; and (6) traditional medicine. The tourism potential of local wisdom heritage was at the highest level. ( = 4.40, S.D. = 0.48) and the culture and art had the most value. ( = 4.70, S.D. = 0.49) Moreover, evaluation results of each item found that tourism potential of handicraft wisdom heritage was at the highest level ( = 4.95, S.D. = 0.31); followed by rituals, traditions and beliefs at the highest level ( = 4.65, S.D. = 0.64); arts at the highest level ( = 4.48, S.D. = 0.82); nutrition and local food at the highest level ( = 4.41, S.D. = 0.83); agriculture at high level ( = 3.74, S.D. = 0.69); and traditional medicine at high level ( = 3.68, S.D. = 0.47), respectively.
Article Details
References
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2563). สถานการณ์ด้านการท่องเที่ยวเดือนมกราคม 2563. สืบค้นวันที่ 15
มกราคม 2563, แหล่งที่มา:
https://www.mots.go.th/download/article/article_20200407103037.pdf
กรมการท่องเที่ยว. (2562). แผนยุทธศาสตร์พัฒนาการท่องเที่ยว พ.ศ. 2561 -2564 ของกรมการท่องเที่ยว . กรุงเทพฯ: VIP
COPY PRINT (วีไอพี ก็อปปี้ปริ้น).
กระทรวงวัฒนธรรม. (2559). วัฒนธรรมวิถีชีวิตและภูมิปัญญา / กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม.
กรุงเทพฯ : กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม.
กาญจนา คำผา และ และรัชฎาพร เกตานนท์ แนวแห่งธรรม. (2561). แนวทางการสืบทอดประเพณีฮีตสิบสอง
เพื่อการเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชน. วารสารราชพฤกษ์, 16(1), 65-74.
ขวัญชนก นัยจรัญ และ คณะ. (2562). การศึกษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม ตำบลหนองกะท้าว อำเภอ
นครไทย จังหวัดพิษณุโลก. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 16(2), 329-344.
จักรพงษ์ แพทย์หลักฟ้า. (2556). การมีส่วนร่วมของชุมชนเมืองในการพัฒนาแหล่งเรียนรู้ศิลปวัฒนธรรม :
กรณีศึกษาชุมชนลาดพร้าว. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ, 14(2): 35–48
ญาณภา บุญประกอบและคณะ. (2560). อาหารพ้ืนถิ่นกบักลไกในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์:
กรณีศึกษากลุ่มชาติพนัธุ์ลาวครั่งจังหวัดชัยนาท.วารสารวิทยาลัยดุสิตธานีปี ที่11 ฉบับพิเศษ เดือน
พฤษภาคม 2560, หน้า 93-108.
ชัยณรงค์ ศรีรักษ์. (2561). ปัจจัยความสำเร็จในการจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรมเกษตรสู่ชุมชน
อุตสาหกรรมสร้างสรรค์ด้านการท่องเที่ยว. การประชุมวิชาการระดับชาติการท่องเที่ยวและการโรงแรมร่วม
สมัย ครั้งที่ 5 "การท่องเที่ยวอีสาน ผสานชุมชน ผลักดันผลิตผลการท่องเที่ยวเมืองรองอย่างยั่งยืน" 8 มืถุ
นายน 2561.
ชัยณรงค์ ศรีรักษ์ และคณะ. (2563). รูปแบบการพัฒนาชุมชนท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์แบบมีส่วนร่วม พื้นที่
หาดราไวย์ จังหวัดภูเก็ต. วารสารศิลปะศาสตร์และวิทยาการจัดการ, 2(1): 25-36
ทิดชาย ช่วยบำรุง. (2554). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน:
บนพื้นฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา
บังอร บุญปั้น. (2561). กลุ่มชาติพันธุ์ลาวในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา: ประวัติความเป็นมา วัฒนธรรม และ
แนวทางส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. วารสารมหาวิทยาลัยนครพนม, 8(1), 103-112.
ประเวศ วะสี. (2530). ภูมิปัญญาไทยและศักยภาพของชุมชน ปัญหาด้านวิกฤตสู่ทางรอด. กรุงเทพฯ :
ปิรันธ์ ชิณชติและ ธีระวัฒน์ จันทึก. (2559). รูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของสวนผึ้ง.
Veridian E-Journal, ฉบับที่ 1 (มกราคม-เมษายน), หน้า 250-268.
พิมพ์ปฏิมา นเรศศิริกุล. (2562). การเปลี่ยนแปลงและการปรับตัวทางวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวเวียง
ตำบลเทวราช อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง. การประชุมวิชาการระดับชาติ วิทยาลัยนครราชสีมา ครั้งที่ 6
ประจำปี พ.ศ.2562 “สังคมผู้สูงวัย: โอกาสและความท้าทายของอุดมศึกษา”
พจนา สวนศรี. (2560). การประชุมเชิงวิชาการและการแถลงข่าวเรื่อง“รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยว ฉบับ
ที่ 7”. กรุงเทพฯ: สถาบันการท่องเที่ยวโดยชุมชน
ยุวรี โชคสวนทรัพย์. (2561). การปรับตัวของชุมชนเกาะศาลเจ้าภายใต้ศาสตร์พระราชาเพื่อการท่องเที่ยวอย่าง
ยั่งยืนในมิติวัฒนธรรม. วารสารสังคมศาสตร์วิจัย, 9(2), 383-394.
วศิน โต๊ะสิงห์ และคณะ. (2560). คุณค่าและภูมิปัญญาประเพณีบุญกลางบ้านกลุ่มชาติพันธุ์ลาวเวียง อำเภอ
พนัสนิคม จังหวัดชลบุรี. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 2(2), 83-98.
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2563). ปี 2563 เป็นปีแห่งความท้าทายของตลาดนักท่องเที่ยวต่างชาติเที่ยวไทย...จำนวน
นักท่องเที่ยวต่างชาติอาจขยายตัว 2.0%-3.0% หรือมีจำนวนที่ 40.5-40.9 ล้านคน (กระแสทรรศน์ ฉบับ
ที่ 3068). สืบค้นวันที่ 13 มกราคม 2563. แหล่งที่มา: https://kasikornresearch.com/th/analysis/kecon/business/Pages/z3068.aspx
ศูนย์วิจัยเศรษฐกิจและธุรกิจ ธนาคารไทยพาณิชย์. (2563). SCB EIC คาดส่งออกไทยปี 63 หดตัว -12.9% รับ
ผลกระทบหนักจากโควิดและเศรษฐกิจโลกถดถอย. สืบค้นวันที่ 13 มกราคม 2563. แหล่งที่มา:
https://www.ryt9.com/s/iq03/3117413
สุวิชชา ศรีถาน และ ปรีดา ไชยา. (2559). การค้นหามรดกภูมิปัญญาอย่างมีส่วนร่วมของชุมชนแม่แจ่ม จังหวัด
เชียงใหม่เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 10(1), 12-22.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (30 มกราคม 256/). เข้าถึงได้จาก การ
ท่องเที่ยวโดยชุมชน ( COMMUNITY - BASED TOURISM):
http://www.dasta.or.th/th/component/k2/item/674-674
นทิรา พงษ์นาค. (2558). อัตลักษณ์ชุมชนเมืองโบราณอู่ทองเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจังหวัด
สุพรรณบุรี. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ.
เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2546). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการจัดการความรู้. กรุงเทพฯ : อัมรินทร์.
Richards, G. (2010a). Creative Tourism and Local Development. In Wurzburger, R.
(Ed.).Creative Tourism A Global Conversation how to provide unique creative experiences
fortravelers worldwide: at present at the 2008 Santa Fe & UNESCO International
Conference on Creative Tourism in Santa Fe.(pp. 78–90). New Mexico. USA.
Wilson, T.M., & Donnan, H., (2002). Sinirlar: Kimlik, Ulus ve Devletin Uclari, (Borders: Frontiers
of Identity, Nation and State), Ankra: Utopya Yayinevi.