ความทรงจำกับสถานที่ผ่านสัมผัส

ผู้แต่ง

  • จุรีพร เพชรกิ่ง คณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

คำสำคัญ:

ความทรงจำกับสถานที่, ศิลปะกับการมองเห็น, สุนทรียะสัมพันธ์

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการศึกษาผลงานศิลปะร่วมสมัยที่เน้นประเด็นความหมายของสถานที่และการตรึงคุณค่าเป็นความทรงจำ ด้วยวิธีศึกษาลักษณะการใช้วัสดุ การจัดสภาพแวดล้อม การสร้างปฏิสัมพันธ์กับผู้ชมในกระบวนการสร้างสรรค์ของศิลปินจำนวน 5 คนและ 1 กลุ่มศิลปิน การนำเสนอความคิดเกี่ยวข้องระหว่างศิลปะเชิงสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อม การจัดการลักษณะทางกายภาพของพื้นที่เกิดขึ้นจากเงื่อนไขแวดล้อมทางด้านประวัติศาสตร์ สังคม และ/หรือ ลักษณะทางภูมิศาสตร์ ผลการศึกษาพบว่า การรับรู้ผลงานศิลปะสามารถแบ่งได้ 2 ลักษณะ คือ 1. การรับรู้ผลงานผ่านการชมเป็นหลัก ในผลงาน Bangkok Noir ของราล์ฟ ทูเทน I like America and America likes me ของ โจเซฟ บอยซ์ และ Congregation ของจิฮะรุ ชิโอะตะ ได้สร้างความรู้สึกจากวิธีการ กำหนดให้ผู้ชมมีสถานะเพียงสังเกตการณ์ แต่ไม่สามารถโต้ตอบกับผลงานได้ 2. การรับรู้ผลงานผ่านพหุประสาทสัมผัส (multisensory) ในผลงาน Again, Still, Yet ของแอน แฮมิลตัน Untitled 1990 (Pad Thai) ของฤกษ์ฤทธิ์ ตีระวนิช และ Sun & Sea (Marina) โดยศิลปินกลุ่มของประเทศลิทัวเนีย ที่ต้องอาศัยการรับรู้จากประสาทสัมผัสหลายส่วนพร้อมกัน เพื่อช่วยเสริมความเข้าใจไปสู่การเชื่อมโยงความหมายของผลงานผ่านองค์ประกอบจัดวางต่าง ๆ ที่ส่งผลความรู้สึกเมื่อผู้ชมมีปฏิสัมพันธ์กับพื้นที่และกลายเป็นส่วนหนึ่งของผลงาน

Downloads

Download data is not yet available.

Downloads

เผยแพร่แล้ว

30-06-2021