การบริหารงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนที่เป็นเลิศของโรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดลำพูน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการบริหารระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนที่เป็นเลิศ และแนวทางพัฒนาการบริหารระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนที่เป็นเลิศของโรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดลำพูน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา ครูผู้สอนโรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดลำพูน ที่ได้รับรางวัลระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน ประจำปี 2566 จำนวน 234 คน และผู้ทรงคุณวุฒิในการสัมภาษณ์ เลือกแบบเจาะจงจำนวน 7 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัย พบว่า การบริหารระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนที่เป็นเลิศของโรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดลำพูน โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า ส่วนใหญ่อยู่ในระดับมาก โดยเรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย ดังนี้ ด้านการส่งเสริมพัฒนานักเรียน รองลงมา คือ ด้านการป้องกันและแก้ไขปัญหา ด้านการรู้จักนักเรียนเป็นรายบุคคล ด้านการคัดกรองนักเรียน และด้านการส่งต่อ ตามลำดับ
แนวทางพัฒนา คือ 1) ผู้บริหารสถานศึกษาส่งเสริมการจัดทำแบบบันทึกการเยี่ยมบ้านนักเรียนให้ครอบคลุมนักเรียนทุกคน 2) ส่งเสริมการดำเนินการตรวจสอบ สรุปและรายงานผลการคัดกรองนักเรียนอย่างต่อเนื่อง 3) ส่งเสริมการจัดกิจกรรมโฮมรูม การเยี่ยมบ้าน การจัดประชุมผู้ปกครองชั้นเรียนกิจกรรมเสริมสร้างทักษะการดำรงชีวิต และกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนอย่างสม่ำเสมอ 4) ส่งเสริมการประสานงานกับผู้ปกครองหรือผู้ที่เกี่ยวข้องอย่างทั่วถึง และ 5) ผู้บริหารสถานศึกษากำกับดูแลให้ครูที่ปรึกษาส่งต่อนักเรียนที่มีปัญหาโดยขึ้นอยู่กับลักษณะปัญหาของแต่ละคน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมกิจการเด็กและเยาวชน. (2563). พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546 และแนวปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2567). นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ 2567. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
ณัฐกานต์ รักษา และ สายสุดา เตียเจริญ. (2564). การดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนคลองท่อมราษฎร์รังสรรค์. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 13(1), 112–127.
เทิดศักดิ์ ยะยอง และ สนิท หาจัตุรัส. (2563). การบริหารจัดการระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนบ้านดอยคำ อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ โดยใช้กระบวนการการบริหารงานวงจรคุณภาพของเดมมิ่ง. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ, 8(30), 247-256.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560) การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พรวิมล กลิ่นศรีสุข และ มานิตย์ อาษานอก. (2564). การพัฒนาแนวทางการดำเนินงานตามระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนสำหรับสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 22 จังหวัดนครพนม. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 4(10), 147-157.
พัชรา หงคํามี และ สุวัฒน์ จุลสุวรรณ์. (2566). การพัฒนาแนวทางดําเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยใช้วงจรคุณภาพเดมมิ่ง (PDCA) สำหรับโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบุรีรัมย์. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 12(1), 423-436.
นุชธิดา ก้อนพิลา. (2567). รูปแบบการบริหารระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในยุคปกติใหม่ของโรงเรียนในสังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย เขต 2. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 15(1), 242–260.
ศรัณย์ เปรมสุข, อนุชา กอนพ่วง, รัตนะ บัวสนธ์ และ ปกรณ์ ประจัญบาน. (2567). การพัฒนารูปแบบบริหารเชิงกลยุทธ์ระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน เพื่อเสริมสร้างคุณภาพของนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 26(1), 303-320.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาลำปาง ลำพูน. (2563). รายงานผลการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน. ลำปาง: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาลำปาง ลำพูน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2567). ระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน OBEC CARE. กรุงเทพฯ:สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 4). (2562). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนที่ 57 ก หน้า 49 (1 พฤษภาคม 2562).
สุมิตร เหพูลอย, นุชนรา รัตนศิระประภา และ ขัตติยา ด้วงสำราญ. (2566). การพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนราษฎร์บำรุง. วารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์, 7(2), 503-512.
