ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของการบริหารโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 3
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับปัจจัยที่ส่งผลต่อการบริหารโรงเรียนและระดับประสิทธิผลของการบริหารโรงเรียน 2) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อการบริหารโรงเรียนกับประสิทธิผลของการบริหารโรงเรียน และ 3) เพื่อศึกษาแนวทางการส่งเสริมปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของการบริหารโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 3 กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและครู จำนวน 325 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 2 ชนิดคือ 1) แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ และ 2) แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง แบบสอบถามมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.97 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัย พบว่า 1) ปัจจัยการบริหารโรงเรียนโดยรวมอยู่ในระดับมาก และประสิทธิผลของการบริหารโรงเรียนโดยรวมอยู่ในระดับมาก 2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของการบริหารโรงเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ได้แก่ ด้านภาวะผู้นำของผู้บริหาร ด้านการทำงานเป็นทีม ด้านการบริหารจัดการองค์กร ด้านการจัดการเรียนรู้ และด้านทรัพยากรและสภาพแวดล้อมของโรงเรียน โดยสามารถร่วมกันพยากรณ์ประสิทธิผลของการบริหารโรงเรียนได้ร้อยละ 84.90 (R² = 0.849) 3) แนวทางการส่งเสริมปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของการบริหารโรงเรียน พบว่า ผู้บริหารควรพัฒนาภาวะผู้นำเชิงวิชาการ ส่งเสริมการทำงานเป็นทีมอย่างมีส่วนร่วม พัฒนาระบบการบริหารจัดการองค์กรให้มีประสิทธิภาพ สนับสนุนการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ และจัดสรรทรัพยากรและสภาพแวดล้อมของโรงเรียนให้เอื้อต่อการเรียนรู้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ณัฐวดี สิมมา, ธัญเทพ สิทธิเสือ และ ศุภธนกฤษ ยอดสละ. (2568). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา ยุคใหม่ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุรินทร์ เขต 2. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 3(2), 638-661.
ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธนกร วรพิทักษานนท์. (2568). ทุนมนุษย์และทรัพยากรอำนาจที่เหลื่อมล้ำ : ปัญหาเชิงลึกของการตัดสินใจไม่ศึกษาต่ออุดมศึกษาของเยาวชนไทย. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 14(3), 296-308.
ปิยลักษณ์ โพธิวรรณ์, กฤษกนก ดวงชาทม, รุ้งลาวัลย์ ละอำคา, ปองภพ ภูจอมจิตร และ ดรุณนภา นาชัยฤทธิ์. (2568). การบริหารจัดการการศึกษาเพื่อความเท่าเทียมลดปัญหาความเหลื่อมล้ำ. Journal of Buddhist Education and Research, 11(2), 258–270.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2552). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551.กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). ยุทธศาสตร์การพัฒนาการศึกษาชาติระยะยาว. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
Entekhan, A. (1993). Educational leadership and its relationship to school effectiveness. London: Routledge.
Filipak, M. (1995). Key factors in school quality improvement. Boston: Allyn & Bacon.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2001). Educational administration: Theory, research, and practice (6th ed.). New York: McGraw-Hill.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
