Analytical Study of the Teaching of Dhammapada in the Context of Thai Sangha
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The study titled "An Analytical Study of the Teaching and Learning Management of Dhammapada by Thai Sangha" aims to analyze the system of teaching and learning in Pali language and Dhammapada from various perspectives, as well as propose approaches for educational development. It employs qualitative research methods, collecting data through interviews with 50 key informants and group discussions with experts. The analysis reveals that the traditional education within the Thai Sangha focuses primarily on memorization of content without emphasis on analysis or practical application, resulting in a disconnect with the current context.
Initially, the study highlights the importance of Pali language education, demonstrating its significant role in propagating and preserving Buddhist teachings from the early Buddhist era to the present. It also presents relevant concepts and theories regarding the study of Dhamma-Vinaya, tracing its evolution across different periods along with appropriate educational applications.
The second section examines the teaching and learning management of Pali and Dhammapada within the Thai Sangha. It identifies challenges in learning methods due to the structured and orderly manner in which the content is presented, along with its alignment with contemporary educational approaches. The third section focuses on SWOT and TOWS Matrix analyses to evaluate strengths, weaknesses, opportunities, and threats, uncovering the following insights:
The findings indicate strengths in preserving the religion and developing translation skills. However, weaknesses are observed in adapting content to keep pace with changes. Ultimately, suggestions and recommendations for curriculum and teaching method improvements are proposed to better meet the needs of monks and society both in the present and future.
The study underlines the importance of advancing education to develop accessible formats or methods that align with the Tripitaka and modern times. Additionally, it emphasizes the incorporation of technology into teaching and learning processes to enhance education quality, improve monks' quality of life in society, and effectively apply Dhammapada teachings in daily life, ensuring alignment with the research objectives.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 21). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประทีป คงเจริญ. (2564). ทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรม: คุณลักษณะสำคัญของพลโลกในยุคเศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนด้วยนวัตกรรม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธนบุรี, 15(3), 165-177.
พระครูศรีปัญญาวิกรม. (2559). รูปแบบการเรียนการสอนบาลีศึกษาในสังคมไทย. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 1(2), 14–26.
พระมหาสถิต เหลื่อมล้ำ, พระราชวิมลโมลี, พระปลัดสุระ ญาณธโร และ พระครูสาธุกิจโกศล. (2566). การพัฒนาบทเรียนออนไลน์วิชาภาษาบาลีด้วยนวัตกรรม “LIVEWORKSHEETS” สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารมหาจุฬาคชสาร, 14(1), 296–304.
พระมหาสุนทร เฉลยชัย, พระธรรมวัชรบัณฑิต (สมจินต์ วันจันทร์) และ ขันทอง วัฒนะประดิษฐ์. (2567). สันตินวัตกรรมเพื่อการเสริมสร้างความศรัทธาในการศึกษาบาลีของสามเณร สำนักเรียนวัดนิมมานรดี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 12(1), 310–321.
พระมหาอุดร ทีปวํโส และ พระมหาสกุล มหาวีโร. (2567). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในสำหรับสำนักศาสนศึกษาวัดเจดีย์หลวง ตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่. มมร ล้านนาวิชาการ, 13(1), 21–33.
พระสุริยา ไชยประเสริฐ, ภาสกร เรืองรอง และ พิชญาภา ยวงสร้อย. (2567). การเรียนการสอนแบบเชิงรุกด้วยกิจกรรม สุ จิ ปุ ลิ ร่วมกับสื่อจักรวาลนฤมิต สำหรับนักเรียนธรรมศึกษา ระดับชั้นมัธยมศึกษา. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(1), 541–553.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2555). พจนานุกรมศัพท์ศึกษาศาสตร์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
สุรารักษ์ คงอินทร์ และ เชิดศักดิ์ ศรีสง่าชัย. (2567). รูปแบบการบริหารการจัดการเรียนรู้ยุคฐานวิถีชีวิตใหม่ในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่นเขต 2. มมร ล้านนาวิชาการ, 13(2), 87–98.
สุเทพ เตรียมวิทยา, พระกมลรัตน์ ต่ายลีลาศ, พระมหารังสี ปี่แก้ว และ พร้อมพงษ์ ปานดี. (2565). การเรียนภาษาบาลีโดยใช้แอพพลิเคชั่น. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 14(1), 5–14.
Damnoen, P. S., Siri, P., Supattho, P. S., & Kaewwilai, K. (2021). The Development of Student Characteristics in According to the Nawaluk Framework of the Buddhist integration of Buddhapanya Sri Thawarawadee Buddhist College. Asia Pacific Journal of Religions and Cultures, 5(2), 126–135.
Gagne, R. M. (1970). The Condition of Learning. New York: Holt, Rinehart and Winston.
Klomkul, L., Damnoen, S., Sawasdee, U., & Wilairadtanakun, A. (2023). Network Development of Buddhist Communication Innovative Space for Media Literacy of Thai Youths. Journal of Namibian Studies: History Politics Culture, 35, 919-935.
