การบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่มีผลต่อความผูกพันในองค์กรของพนักงานเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับปัจจัยการบริหารทรัพยากรมนุษย์ และความผูกพันการบริหารในองค์กรของพนักงานเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร และเพื่อศึกษาปัจจัยการบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่มีผลต่อความผูกพันในองค์กรของนักงานเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ พนักงานเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร จำนวน 355 ตัวอย่าง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้วิธีสถิติ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแปรปรวน การเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยรายคู่โดยใช้วิธี LSD และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัย พบว่า 1) ความคิดเห็นเกี่ยวกับการบริหารทรัพยากรมนุษย์ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 2) ปัจจัยการบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่มีผลต่อความผูกพันในองค์กร ได้แก่ ด้านการประเมินผลการปฏิบัติงาน ด้านพนักงานและแรงงานสัมพันธ์ ด้านการสรรหาบุคลากร ด้านผลตอบแทนและผลประโยชน์อื่น และ ด้านความปลอดภัยและสุขภาพ องค์ความรู้ใหม่จากผลการวิจัย คือ ความจำเป็นในการพลิกโฉมการพัฒนาบุคลากรจากการเป็นเพียงกิจกรรมตามกฎหรือตามความต้องการขั้นพื้นฐาน ไปสู่การเป็น “กลไกขับเคลื่อนความผูกพันเชิงรุก” ผ่านแนวคิด “Growth Hacking Culture”
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ฉัตร์ฐิตา เกตุจินดา และชิณโสณ์ วิสิฐนิธิกิจา. (2565). คุณภาพชีวิตการทำงานมีผลต่อความผูกพันต่อองค์การของพนักงานบริษัท อีเทอร์นิตี้ แกรนด์ โลจิสติส จำกัด (มหาชน). วารสารสวนสุนันทาวิชาการและวิจัย, 16(1), 15-25.
ณัฐพล ตรีบุสยะรัตน์. (2564). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความผูกพันต่อองค์กรของบุคลากรกลุ่มเจเนอเรชั่นวาย ในธุรกิจร้านอาหารระดับหรูในกรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 15(2), 191-207.
ทิพย์อาภา ศรีอ่อน. (2568). กลยุทธ์การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นลินี สุรดินทร์กูร. (2565). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาภาวะผู้นําของนายทหารบกระดับกลาง. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 14(1), 199-210.
พิชชาพร สันติตรานนท์, ปราโมช ธรรมกรณ์ และ สักรินทร์ อยู่ผ่อง. (2566). ปัจจัยด้านการจูงใจในการทำงานและความผูกพันต่อองค์กรของพนักงานที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการทำงานของพนักงานในอุตสาหกรรมผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์: กรณีศึกษา บริษัท เอ็นเอ็มบี-มินีแบไทย จำกัด. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 15(1), 128-139.
วรรณวิภา เจริญผล. (2567). การพัฒนาระบบการบริหารบุคคลภาครัฐไทยสู่ความยั่งยืน. วารสารรัฐประศาสน ศาสตร์, 19(2), 45–61.
ศุภภรณ์ กาบสุวรรณ และ ลัดดาวัลย์ สำราญ. (2567). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ภายใต้วัฒนธรรมองค์กร แบบญี่ปุ่นที่ส่งผลต่อความผูกพันของพนักงานบริษัทสัญชาติญี่ปุ่นแห่งหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารการพัฒนางานประจำสู่งานวิจัย, 11(1), 40-49.
สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งประเทศไทย. (2568). รายงานสถานการณ์การบริหารทรัพยากรมนุษย์ประเทศไทย ปี 2568. กรุงเทพฯ: สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งประเทศไทย.
สมจิตร์ นันทวงศ์. (2568). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในบริบทของการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี. วารสารการจัดการทรัพยากรมนุษย์, 14(1), 22–37.
สุจิตรา แนใหม่. (2565). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่มีผลต่อความผูกพันของพนักงานในโรงงานอุตสาหกรรมการผลิตในจังหวัดปทุมธานี. วารสารวิทยาลันครราชสีมา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 16(2), 327-337.
สำนักพัฒนาระบบราชการ. (2567). แนวทางการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ภาครัฐในยุคเปลี่ยนผ่าน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.).
อนุดิษฐ์ ฐานไชยกร. (2562). ความผูกพันในองค์การ. Journal of Roi Kaensarn Academi, 4(1), 32-49.
Kotler, P. (1997). Marketing Management: Analysis, Planning, Implementation, and Control. (9th ed.). New Jersey: Prentice Hall.
Mondy, R. W., Noe, R. M., & Shane, P. R. (1999). Human Resource Management. (7th ed.). New Jersey: Prentice Hall.
Schaufeli, W. B., & Bakker, A. B. (2004). Job Demands, Job Resources, and Their Relationship with Burnout and Engagement: A Multi-Sample Study. Journal of Organizational Behavior, 25(3), 293–315.
