The Influence of Human Resource Management on Organizational Commitment Among Private Sector Employees in Bangkok
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article investigated the levels of human resource management (HRM) factors and organizational commitment among private sector employees in Bangkok, Thailand. It also aimed to identify which HRM factors influence organizational commitment within this group. A sample of 355 private sector employees in Bangkok was surveyed. Data analysis employed descriptive statistics (frequency, percentage, mean, standard deviation) and inferential statistics, including Analysis of Variance (ANOVA), Least Significant Difference (LSD) for pairwise comparisons, and multiple regression analysis. The research results were found as follows; 1) Overall, employee perceptions of human resource management were at the highest level. 2) The HRM factors found to significantly influence organizational commitment were, in order of impact: performance appraisal, employee and labor relations, recruitment, compensation and benefits, and safety and health. An emergent insight from these findings is the necessity to transform talent development from a compliance-driven or basic needs-oriented activity into a proactive engagement driver through a Growth Hacking Culture.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ฉัตร์ฐิตา เกตุจินดา และชิณโสณ์ วิสิฐนิธิกิจา. (2565). คุณภาพชีวิตการทำงานมีผลต่อความผูกพันต่อองค์การของพนักงานบริษัท อีเทอร์นิตี้ แกรนด์ โลจิสติส จำกัด (มหาชน). วารสารสวนสุนันทาวิชาการและวิจัย, 16(1), 15-25.
ณัฐพล ตรีบุสยะรัตน์. (2564). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความผูกพันต่อองค์กรของบุคลากรกลุ่มเจเนอเรชั่นวาย ในธุรกิจร้านอาหารระดับหรูในกรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 15(2), 191-207.
ทิพย์อาภา ศรีอ่อน. (2568). กลยุทธ์การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นลินี สุรดินทร์กูร. (2565). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาภาวะผู้นําของนายทหารบกระดับกลาง. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 14(1), 199-210.
พิชชาพร สันติตรานนท์, ปราโมช ธรรมกรณ์ และ สักรินทร์ อยู่ผ่อง. (2566). ปัจจัยด้านการจูงใจในการทำงานและความผูกพันต่อองค์กรของพนักงานที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการทำงานของพนักงานในอุตสาหกรรมผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์: กรณีศึกษา บริษัท เอ็นเอ็มบี-มินีแบไทย จำกัด. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 15(1), 128-139.
วรรณวิภา เจริญผล. (2567). การพัฒนาระบบการบริหารบุคคลภาครัฐไทยสู่ความยั่งยืน. วารสารรัฐประศาสน ศาสตร์, 19(2), 45–61.
ศุภภรณ์ กาบสุวรรณ และ ลัดดาวัลย์ สำราญ. (2567). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ภายใต้วัฒนธรรมองค์กร แบบญี่ปุ่นที่ส่งผลต่อความผูกพันของพนักงานบริษัทสัญชาติญี่ปุ่นแห่งหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารการพัฒนางานประจำสู่งานวิจัย, 11(1), 40-49.
สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งประเทศไทย. (2568). รายงานสถานการณ์การบริหารทรัพยากรมนุษย์ประเทศไทย ปี 2568. กรุงเทพฯ: สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งประเทศไทย.
สมจิตร์ นันทวงศ์. (2568). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในบริบทของการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี. วารสารการจัดการทรัพยากรมนุษย์, 14(1), 22–37.
สุจิตรา แนใหม่. (2565). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่มีผลต่อความผูกพันของพนักงานในโรงงานอุตสาหกรรมการผลิตในจังหวัดปทุมธานี. วารสารวิทยาลันครราชสีมา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 16(2), 327-337.
สำนักพัฒนาระบบราชการ. (2567). แนวทางการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ภาครัฐในยุคเปลี่ยนผ่าน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.).
อนุดิษฐ์ ฐานไชยกร. (2562). ความผูกพันในองค์การ. Journal of Roi Kaensarn Academi, 4(1), 32-49.
Kotler, P. (1997). Marketing Management: Analysis, Planning, Implementation, and Control. (9th ed.). New Jersey: Prentice Hall.
Mondy, R. W., Noe, R. M., & Shane, P. R. (1999). Human Resource Management. (7th ed.). New Jersey: Prentice Hall.
Schaufeli, W. B., & Bakker, A. B. (2004). Job Demands, Job Resources, and Their Relationship with Burnout and Engagement: A Multi-Sample Study. Journal of Organizational Behavior, 25(3), 293–315.
