การเสริมสร้างการเรียนรู้และเครือข่ายการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดฉะเชิงเทรา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันด้านการเสริมสร้างแหล่งการเรียนรู้และเครือข่ายการส่งเสริมท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเพื่อเสริมสร้างแหล่งการเรียนรู้และเครือข่ายการส่งเสริมท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเพื่อเสนอกระบวนการเสริมสร้างแหล่งการเรียนรู้และเครือข่ายการส่งเสริมท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยและพัฒนา 1) สัมภาษณ์เชิงลึก ใช้แบบสอบถามแบบสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ รวม 21 คน พร้อมทั้งสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ 11 คน 2) วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยการใช้เครื่องมือแบบสอบถามแจกนักท่องเที่ยว 120 คน ผลการวิจัย พบว่า
1. สภาพปัจจุบัน ปัญหา และอุปสรรค พบว่า พื้นที่วัดและตลาดบ้านใหม่เป็นแหล่งเรียนรู้และท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่สำคัญ โดยผสมผสานศาสนา ประวัติศาสตร์ และวิถีชีวิตท้องถิ่น เช่น วัดโสธรวราราม วัดสมานรัตนาราม และตลาดบ้านใหม่ ที่ส่งเสริมมรดกทางวัฒนธรรมผ่านกิจกรรมต่าง ๆ อีกทั้งยังมีปัญหาการจราจรติดขัด และการพัฒนาบุคลากรให้เป็นมัคคุเทศก์
2. การเสริมสร้างแหล่งการเรียนรู้และเครือข่ายการส่งเสริมท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม พบว่า ได้แนวทางการพัฒนาแหล่งเรียนรู้เชิงวัฒนธรรม โดยจัดทำแหล่งเรียนรู้ที่ทันสมัย เช่น คู่มืออบรม แหล่งเรียนรู้การใช้ canva ทำสื่อ แผ่นพับ แผนที่อินโฟกราฟิกบอกจุดต่าง ๆ ภายในวัดและภายนอกพร้อมทั้งการเผยแพร่ข้อมูลผ่านโซเชียลมีเดียเพื่อให้เข้าถึงกลุ่มเป้าหมายที่หลากหลาย
3. กระบวนการเสริมสร้างแหล่งเรียนรู้และเครือข่าย 6 ขั้นตอน ได้แก่ การเก็บข้อมูลสภาพปัจจุบันของแหล่งเรียนรู้ การจัดทำคู่มืออบรมเสริมสร้างแหล่งเรียนรู้ การอบรมเชิงปฏิบัติการเพื่อพัฒนาแหล่งเรียนรู้ การถอดบทเรียนและจัดทำแผนที่แหล่งเรียนรู้ การพัฒนาทักษะการเป็นไกด์นำเที่ยวเชิงวัฒนธรรม การรวมตัวกันสร้างเครือข่ายอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กฤษณะ เนียมหอม และ กัมปนาท วงษ์วัฒนพงษ์. (2564). การจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยชุมชน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(11), 350–363.
ชุติมาพร เชาวน์ไว. (2564). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในการบริหารแหล่งเรียนรู้ภายในสถานศึกษา. สังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจังหวัดปทุมธานี. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 3(1), 19–28.
พระมหากวินท์ ยสินฺทวํโส. (2561). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(1), 145 – 156.
พระมหาเทวินทร์ ชิณบุตร. (2564). สังคมแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิตในสถาบันอุดมศึกษา. วารสาร มจร พุทธโสธร บริทรรศน์, 1(2), 1-9.
พัชราภา สิงห์ธนสาร และ กฤษฏิ์ติณณ์ พันธุ์ไพโรจน์. (2566). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนาและวัฒนธรรม ตามเส้นทางการเรียนรู้ของหลวงพ่อเดิม เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดช่วงชีวิต. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 42(4), 548-565.
รินทร์ลภัส ศรีเลิศธนิกกุล. (2567). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้เชิงรุก เรื่อง ทวีปยุโรปในสถานการณ์ปัจจุบันของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนวัดไร่ขิงวิทยา อำเภอสามพรานจังหวัดนครปฐม.วารสาร มจร พุทธโสธรปริทรรศน์, 4(2), 1–15.
สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนยุทธศาสตร์กรมการท่องเที่ยว (พ.ศ. 2566–2570). สืบค้นจาก https://anyflip.com/zuuvt/nzcd/basic
สิทธิโชค ปาณะศรี, พระราชสุทธิวิมล, พระปลัดโฆสิต โฆสิโต, พระมหาสุพจน์ สุเมโธ และ พระมหาธนัญกรณ์ จนฺทวณฺโณ. (2565). การจัดการแหล่งเรียนรู้เชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมพระธาตุแดนใต้. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(1), 127-138.
สุกัญญา พวกสนิท และ ประสพชัย พสุนนท์. (2564). พฤติกรรมของนักท่องเที่ยวเที่ยวเชิงวัฒนธรรม จังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 12(2), 203–215.
