กระบวนการสร้างสรรค์คุณค่าทางพุทธศาสนาและสังคม ของสามเณรผู้สำเร็จเปรียญธรรม 9 ประโยค
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาปัจจัยแห่งความสำเร็จของสามเณรผู้สำเร็จเปรียญธรรม 9 ประโยค 2) เพื่อศึกษากระบวนการสร้างสรรค์คุณค่าทางพุทธศาสนาและสังคม 3) เพื่อเสนอกระบวนการสร้างสรรค์คุณค่าทางพุทธศาสนาและสังคม เป็นการวิจัยแบบผสมวิธีพหุระยะ ระยะที่ 1 ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคือ ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 15 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลอุปนัย ระยะที่ 2 การสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 9 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลแบบอุปนัย ระยะที่ 3 ใช้การวิจัยเชิงปริมาณ จำนวน 30 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า
1. ปัจจัยแห่งความสำเร็จของสามเณรผู้สำเร็จเปรียญธรรม 9 ประโยค ผลการวิจัยพบว่า สามเณรเปรียญธรรมทำหน้าที่อบรม แนะนำ สั่งสอนหลักธรรม เรียงลำดับความสำคัญของงาน บรรยายหลักธรรมคำสอนแก่พุทธศาสนิกชน มีความเพียรพยายามเป็นเลิศในการเรียนรู้ตลอดเวลา มีผลงานพิมพ์เผยแผ่พระพุทธศาสนา
2. ผลการศึกษากระบวนการสร้างสรรค์คุณค่าทางพุทธศาสนาและสังคมของสามเณรผู้สำเร็จเปรียญธรรม 9 ประโยคมีกัลยาณมิตรจากคนในครอบครัว มีอิทธิบาท 4 ศึกษาพระไตรปิฎกบูรณาการศาสตร์ทางพระพุทธศาสนากับศาสตร์สมัยใหม่ มีใจรักในการอ่าน ฝึกฝนตนเอง รับฟังคำวิพากษ์วิจารณ์ อาศัยแรงบันดาลใจเป็นพลังในการสร้างสรรค์ผลงาน
3. เสนอกระบวนการสร้างสรรค์คุณค่าทางพุทธศาสนาและสังคมของสามเณรผู้สำเร็จเปรียญธรรม 9 ประโยค ด้วยหลักกัลยาณมิตรอาศัยความมุมานะ สร้างแรงบันดาลใจจากตัวอย่างผู้ที่ประสบผลสำเร็จ เผยแผ่ผ่านสื่อสังคมออนไลน์บูรณาการระหว่างทฤษฎีกับภาคปฏิบัติที่ต้องใช้ความคิดอ่าน และความศรัทธากับความเชื่อผสมผสาน โดยพยายามเปิดใจทำงานเป็นทีมและเรียนรู้หาประสบการณ์อย่างต่อเนื่อง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
Atithammo, P.S. (2017). Administration of Sangha Education. MCU Press.
Buddawong, P.Y. (2014). An Analysis of The Educational Concept of Phrabrahmagunabhorn (P.A. Payutto)[Doctoral dissertation, Mahachulalongkornrajavidyalaya University].
Inthisang, P. S. (2013). The good friend principle of primary school administrators of Bangkok metropolis office of primary education area. Interdisciplinary Research Review, 8(1), 5–17.
Leedy, P.D., & Ormrod, J. E. (2015). Practical research planning and design (11th ed.). Pearson Education.
Mahachulalongkornrajavidyalaya University. (1996). Thai Tripitaka. MCU Press.
Nakorn, C. (2020). A model of self-development for success based on Buddhist psychology of Phrabrahmapundit (Prayoon Dhammacitto). Journal of Social Science and Buddhistic Anthropology, 5(1), 72–84.
National Office of Buddhism. (2010). Award ceremony of the Office of the Distinguished Phra Pariyat Dharma Department 2009. National Buddhism Office printing house.
Pandita, S.U. (1993). In this very life (2nd ed). Buddhist Publication Society.
Payutto, P.A. (2008). Buddhist Dictionary (11th ed.) S.R. Printing Mass Products Company.
Poonkirtmarirng, Y., & Promsit, P.S. (2020). The Kalyanamitta with the development of the quality of life in according to Buddhism. Journal of MCU Nakhondhat, 7(10), 197-208.
Rungchaiwitoon, P.T. (2014). Pattern of human resource development of Sangha administrators for efficiency of Sangha administration. Journal of Language, Religion and Culture, 3(1), 65-88.
Suthon, R. (2013). The necessity of learning the Pali language in the study of Buddhism. MCU Press.
Tan, C.C., & Damnoen, P.S. (2020). Buddhist Noble Eightfold Path approach in the study of consumer and organizational behaviors. Journal of MCU Peace Studies, 8(1), 1–20.
Thepchat, S. (1998). An Analysis Of Teaching Concepts Of Phra Dhammapitaka (P.A. Payutto) for the development of wisdom according to Buddhist Principles[Master’ thesis, Chiang Mai University].
