พัฒนาฐานข้อมูลสำหรับการท่องเที่ยววิถีพุทธในเมืองหลัก 15 จังหวัดของประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อสำรวจ รวบรวมข้อมูล และพัฒนาสารสนเทศข้อมูลวัดท่องเที่ยวและสถานปฏิบัติธรรมในเมืองหลัก 15 จังหวัด 2) เพื่อออกแบบเส้นทางวัดท่องเที่ยวและสถานปฏิบัติธรรมในเมืองหลัก 15 จังหวัด 3) เพื่อสร้างฐานข้อมูลสำหรับส่งเสริมการท่องเที่ยววิถีพุทธในเมืองหลัก 15 จังหวัด เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ เจ้าอาวาส/ผู้ดูแลสถานที่ นักท่องเที่ยว/ผู้ปฏิบัติธรรม 90 คน ตัวแทนหน่วยงานรัฐและเอกชน 5 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก ชุดปฏิบัติการ แบบสังเกต ข้อมูลจากเอกสารนำมาวิเคราะห์เนื้อหา ข้อมูลจากการสัมภาษณ์ สนทนากลุ่ม และการสังเกต นำมาวิเคราะห์เชิงพรรณนา สรุปผลการวิจัยตามหลักอุปนัย
ผลการวิจัย พบว่า 1. วัดท่องเที่ยวและสถานปฏิบัติธรรมทั้ง 30 แห่ง มีข้อมูลสารสนเทศครบทั้ง 9 คือ 1) ทำเลที่ตั้งที่เหมาะสม 2) สามารถค้นหาเส้นทางผ่าน Google Maps 3) มีประวัติศาสตร์ที่เก่าแก่และมีคุณค่า 4) มีสิ่งที่น่าสนใจ เช่น โบสถ์ วิหาร ที่มีสถาปัตยกรรมหรือศิลปกรรมที่สวยงาม 5) เป็นศูนย์กลางสำคัญในการประกอบกิจกรรม 6) นักท่องเที่ยวได้รับคุณค่าทางด้านพระพุทธศาสนา 7) มีสิ่งอำนวยความสะดวกและสาธารณูปโภคพื้นฐาน 8) มีสถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ ในเส้นทางเดียวกันและใกล้เคียง และ 9) การคมนาคมสะดวก 2. วัดท่องเที่ยวและสถานปฏิบัติธรรมทั้ง 30 แห่ง แบ่งได้ 4 สาย ตามลักษณะเด่นที่คล้ายคลึงกัน 1) สายเกจิอาจารย์/รูปเคารพและวัตถุมงคล 2) สายสถาปัตย- กรรมและจิตรกรรม 3) สายประเพณีวัฒนธรรม และอนุรักษ์ธรรมชาติ 4) สายสถานปฏิบัติธรรม 3. ฐานข้อมูลเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยววิถีพุทธประกอบด้วยสิ่งที่น่าสนใจคือ 1) สายเกจิอาจารย์/รูปเคารพและวัตถุมงคล 2) สายสถาปัตยกรรม และจิตรกรรม 3) สายประเพณีวัฒนธรรม และ 4) สายสถานปฏิบัติธรรม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
Affinity Co., Ltd., (2016). Tourism development direction project of Thailand in 10 years. Office of Tourism and Sports Economy Ministry of Tourism and Sports.
Akrangkun, S. (2008). Tourist behavior. Klang Nana Wittaya Printing House.
Anarato, P. N., Sirisutaphorn, P., & Gambhĩrapañño, P. V. (2020). The form of Buddhist Tourism of Monk the forest Temples in the Northeastern Part of Thailand. Dhammathas Academic Journal, 20(2) 35-46.
Apakaro, P. S. et al., (2012). Development of Buddhist Tourism Management Models and Processes in Thailand[Research Report, TRF.].
Bank of Thailand. (October 12, 2021). Tourism at a crossroad: the future of the Thai tourism sector. How to continue walking in the sky after rain. https://www.bot.or.th/Thai/ResearchAndPublications/articles/Pages/Article_18Aug2021.aspx.
Chairat, P. (2004). Innovation management for executives. Corporate Image Promotion National Innovation Agency.
Chaitavorn, P. C., Bunnakornkul, W., & Koomkrong, V. (2022). Guideline of development Watparattaphum Songkla Province to be vipassana meditation center. Journal of Multidisciplinary in Humanities and Social Sciences, 5(1), 352–363.
Chanchai, A. (2010). Innovation: Meaning, Types and Importance of Entrepreneurship. Business Administration Journal, 33(128).
Chinsiraprapha, A. (2021). The impact of Covid 19 on the tourism economy in the eastern region. Journal of Industrial Business Administration, 3(2), 1-4.
Damnoen, P. S. (2021). The development of student characteristics in according to the Nawaluk framework of the Buddhist integration of Buddhapanya Sri Thawarawadee Buddhist College. Asia Pacific Journal of Religions and Cultures, 5(2), 126-135.
Lalong, P. T., Wongshookaew, B., Aunchaoban, W., Worawongpisitkul, K., & Thongprayoon, P. (2022). The Development of 55 Thailand Sub-Provinces Database for Smart Buddhist Tourism. Journal of Arts Management, 6(1), 252–267.
Lanwong, A., Juntapoon, P. P., & Punnawa, P. P. (2022). Buddhist arts: Historical, development and influences on people’s living in the North – Eastern region. Journal of Arts Management, 6(2), 728–746.
Matichon Online. (March 7, 2021). TAT leverages 7 Go Local Scriptures to invade the second half of 2018, extending the first 4 months of 55 secondary cities, raking in 80 billion baht. Matichon Online. https://www.matichon.co .th/publicize/news_1018615.
Ministry of Tourism and Sports. (2022). (Draft) National Tourism Development Plan (2023-2027). National Tourism Policy Committee Ministry of Tourism and Sports.
National Innovation Agency. (2006). Innovation dynamics. Ministry of Science and Technology.
Phasakul, L. (2012). Tourist behavior. Chulalongkorn University Press.
Pike, S. (2008). Destination marketing: An integrated marketing communication approach. Butterworth-Heinemann.
Poommanee, T. (2013). Tourism industry. Ramkhamhaeng University Press.
Simphatanawong, D., & Inthongpan, P. (2022). Buddhist tourism management model along the Pa Udom Somphon Temple Sakon Nakhon Province. Journal of Buddhist Social Sciences and Anthropology, 7(3), 287-301.
Sirindhornmethi, P. S. et al. (2017). Developing the mind and wisdom of Sai Wat Pa to promote Buddhist tourism in the Northeast. Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
Sroisri, P. T., Sukhuprakarn, S., & Namsena, S. (2022). Landscape architecture of temples promoting Buddhist tourism in Phetchabun Province. Mahachula Academic Journal, 5(4), 25-33.
Sukhothai Thammathirat Open University. (2005). Service psychology. Sukhothai Thammathirat Open University Press.
Tan, C. C., & Damnoen, P. S. (2020). Buddhist Noble Eightfold Path approach in the study of consumer and organizational behaviors.
Journal of MCU Peace Studies, 8(1), 1–20.
Warakulwit, S. (2008). Tourism industry orientation. Samlada Limited Partnership.
World Tourism Organization. (2011). UNWTO annual report 2011. World Tourism Organization.
