รูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพโดยชุมชนตามศาสตร์พระราชา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) ศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของตำบลนางแล จังหวัดเชียงราย 2) นำแนวคิดศาสตร์พระราชามาพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ ตำบลนางแล จังหวัดเชียงราย รูปแบบการวิจัยเป็นวิธีการวิจัยเชิงบรรยายประเภทการสำรวจ และการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างทั้งหมด 30 คน ใช้วิธีการคัดเลือกโดยการสุ่มแบบเจาะจง
ผลการวิจัยผลการวิจัย พบว่าแหล่งท่องเที่ยวเชิงสุขภาพที่มีศักยภาพสามารถสร้างรูปแบบกิจกรรมการท่องเที่ยว ของตำบลนางแล จังหวัดเชียงราย มีทั้งหมด 3 แห่งคือ 1) โฮงฮอมพญ๋าโฮงยาหมอเมืองล้านนา มีกิจกรรมการตอกเส้น การย่ำขาง การนอนย่างสมุนไพร แช่เท้าสมุนไพร สปาสุ่มไก่ 2) สวนสับปะรดปลอดสารพิษของกลุ่มเกษตรผักปลอดสารพิษ สามารถเที่ยวชม ชิม และช้อป สับปะรดที่ปลอดสารพิษ และ 3) วัดป่ารวก เป็นแหล่งพัฒนาจิตให้มีสมาธิ หรือประกอบพิธีกรรมทางศาสนา
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
กนกพร นิวัฒนนันท์ และ คณะ. (2549). ฤทธิ์ป้องกันมะเร็งจากสับปะรด(รายงานฉบับสมบูรณ์). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
กฤตวิชญ์ สุขอึ้ง และ กิตติชัย จันธิมา. (2560). การประยุกต์ใช้ระบบสารสนเทศทางภูมิศาสตร์เพื่อประเมินความเหมาะสมของการใช้ประโยชน์ที่ดินของบ้านนางแลใน อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย. วารสารวิจัยกาสะลองคำ, 11(3), 163-174.
กวี วรกวิน, ชวลีย์ ณ ถลาง, เสรี วงษ์มณฑา และ ธนรัตน์ รัตนพงศ์ธระ. (2563). เส้นทางการท่องเที่ยวเชิงมโนทัศน์ในแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติศิลาทรายอุทยานแห่งชาติผาแต้มและอุทยานแห่งชาติสามพันโบก จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 3(2), 156-169.
ณิชาภัส ชนาดิศัย. (2560). ศาสตร์พระราชา เรื่อง พระอัจฉริยภาพของพระราชา. กรุงเทพฯ: อมรินทร์บุ๊คเซ็นเตอร์.
นุชนาฎ หมื่นจันทร์ และ คณะ. (2561). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพด้วยความเป็นเลิศทางภูมิปัญญาของประเทศไทย. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 11(2), 1-14.
ปิยะวัน เพชรหมี. (2563). ผู้ประกอบการเพื่อสังคมกับความสามารถในการแข่งขันมุ่งเน้นผลิตภัณฑ์สินค้าสร้างสรรค์เพื่อการท่องเที่ยวของจังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 3(3), 367-379.
ภัยมณี แก้วสง่า และ นิศาชล จำนงศรี. (2555). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: ทางเลือกใหม่ของการท่องเที่ยวไทย. วารสารเทคโนโลยีสุรนารี, 6(1), 91-109.
มนัส สุวรรณ. (2538). นิเวศวิทยากับการพัฒนาเศรษฐกิจ. กรุงเทพฯ: โอ. เอส. พริ้นติ้ง เฮาส์.
วารัชต์ มัธยมบุรุษ, (2562). โครงสร้างของระบบการท่องเที่ยว. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 14(1), 94-102.
สุวิมล ติรกานันท์. (2551). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์:แนวทางสู่การปฏิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เสมอ ลิ้มชูวงศ์ และ ชัยรัตน์ บุนนาค. (2555). การพัฒนาเศรษฐกิจจากฐานชีวภาพ โดยกลไกการท่องเที่ยว โครงการส่งเสริมและแก้ไขปัญหาธุรกิจการท่องเที่ยวเชิงนิเวศชุมชน. วารสารการวิจัยราชภัฏพระนคร, 7(2), 1-8.
Goeldner, C. R., & Ritchies, B. J. (2006). Tourism: Principles, Practices and Philosophies. New Jersey: John Wiley and Sons.
Mill, R. C., & Morrison, A. M. (2002). The Tourism System. Dubuque: Kendall Hunt Publishing Company.
Prahalad, C. K., & Ramaswamy, V. (2000). Co-opting Customer Competence. Harvard Business Review, 78(1), 79-87.
The Association of Southeast Asian Nations. (2012) ASEAN Documents Series 2011. Jakarta: ASEAN Secretariat.
