ประเมินผลการรับรู้ และความคิดเห็นของประชาชนต่อพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551: กรณีศึกษาประชาชนใน 12 จังหวัดทั่วประเทศไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเพื่อประเมินผลการรับรู้ของประชาชนต่อพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551 มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) สำรวจพฤติกรรมการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ (2) เพื่อสำรวจการเข้าถึง การหาซื้อ การดื่ม และการรับรู้การโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ และ(3) เพื่อสำรวจการรับรู้และความคิดเห็นต่อมาตรการควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ตามพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551 โดยศึกษาจากกลุ่มตัวอย่างอายุ 11 ปีขึ้นไป จาก 12 จังหวัดทั่วทุกภูมิภาคของประเทศ รวมจำนวน 3,028 ตัวอย่าง ดำเนินการตามระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Methodology) โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงสำรวจ (Survey Research) ด้วยการลงพื้นที่ภาคสนามเก็บข้อมูลกับกลุ่มตัวอย่างที่ได้จากการสุ่มตัวอย่างตามหลักสถิติ โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือทำการสัมภาษณ์แบบตัวต่อตัว (face to face) และใช้สถิติในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการศึกษาสรุปสาระสำคัญ ดังนี้ (1) ด้านพฤติกรรมการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พบว่า สิ่งที่ตัวอย่างนึกถึงเป็นอันดับแรกเมื่อกล่าวถึง “เครื่องดื่มแอลกอฮอล์” คือ เหล้า และเบียร์ โดย 2 ใน 3 เคยดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อย่างน้อย 1 ครั้งในชีวิต (2) ด้านการเข้าถึง การหาซื้อ การดื่ม และการรับรู้การโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พบว่า สามารถเดินทางไปซื้อ หรือไปนั่งดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ได้โดยสะดวก ใช้เวลาเดินทางเฉลี่ยประมาณ 7 นาที สำหรับการควบคุมเวลาจำหน่าย พบว่ายังไม่ได้ผลนัก โดยมีถึง 2 ใน 3 ที่ซื้อนอกเวลาจำหน่ายได้ โดยเฉพาะจากร้านโชห่วย/ขายของชำ นอกจากนี้ ตัวอย่างประมาณ 1 ใน 3 ยังเคยเห็นเด็กอายุต่ำกว่า 20 ปีซื้อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ได้ แสดงว่าการควบคุมอายุขั้นต่ำก็ยังทำได้ไม่เต็มที่ ตัวอย่างร้อยละ 39 ระบุว่า เคยพบเห็นการโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในรอบวันที่ผ่านมา โดยสื่อโทรทัศน์ยังเป็นช่องทางที่พบเห็นได้มากที่สุด อีกทั้งตัวอย่างที่เคยไปร้านอาหาร/ผับ/เธค/บาร์/คาราโอเกะ หรือไปห้างสรรพสินค้า/ร้านค้าปลีกขนาดใหญ่/ร้านสะดวกซื้อ ในช่วง 30 วันที่ผ่านมา ก็ยังคงเห็นการโฆษณาโดยสื่อบุคคลอยู่ (3) ด้านการรับรู้เกี่ยวกับมาตรการควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พบว่า ส่วนใหญ่เห็นด้วยกับกฎระเบียบหรือมาตรการเกี่ยวกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ โดยเฉพาะการลดและป้องกันปัญหาสังคมที่เกิดขึ้นจากการดื่ม เพื่อความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน มาตรการที่มีการรับรู้สูงถึงร้อยละ 90 ได้แก่ การห้ามจำหน่ายในสถานที่ต่างๆ เช่น วัด สถานศึกษา ปั๊มน้ำมัน และการห้ามจำหน่ายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แก่เด็กอายุต่ำกว่า 20 ปี นอกจากนี้ ยังพบประเด็นที่น่าสนใจก็คือ กลุ่มตัวอย่างเกินครึ่งไม่รับรู้ว่ามีการห้ามโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในสื่อโทรทัศน์และวิทยุ เวลา 05.00 – 22.00 น.
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารศิลปการจัดการ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปการจัดการ
เอกสารอ้างอิง
กนกพร พินิจลึก, บุญทนากร พรมภักดี, วรางคณา คุ้มโภคา, นิภาพร หร่องบุตรศรี, และนัทนัน วิรุฬหเดช. (2556). การประเมินผลมาตรการบังคับใช้พระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551 ตามแนวทางของแบบจำลอง CIPP ในพื้นที่จังหวัดขอนแก่น. นนทบุรี: ศูนย์วิจัยปัญหาสุรา.
ณัฏฐณิชา เลอฟิลิแบร์ต. (2557). ผลกระทบจากการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์. ใน นพพล วิทย์วรพงศ์ (บรรณาธิการ), ทศวรรษศูนย์วิจัยปัญหาสุรา: สถานะความรู้เพื่อการควบคุมการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ (หน้า 95-127). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เดือนตุลา.
ณัฐ ธารพานิช. (2557ก). นโยบายการควบคุมแอลกอฮอล์ที่ทรงประสิทธิผล. ใน กรรณจริยา สุขรุ่ง, ปิยนาถ ประยูร, และหนูเพียร แสนอินทร์ (บรรณาธิการ), เรื่องเหล้า ก้าว 10: งานวิจัยเด่นรอบทศวรรษแห่งการเรียนรู้ และการขับเคลื่อนนโยบายเพื่อลดปัญหาแอลกอฮอล์ในสังคมไทย (หน้า 169-196). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เดือนตุลา.
ณัฐ ธารพานิช. (2557ข). มาตรการควบคุมการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์. ใน นพพล วิทย์วรพงศ์ (บรรณาธิการ), ทศวรรษศูนย์วิจัยปัญหาสุรา: สถานะความรู้เพื่อการควบคุมการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ (หน้า 185-251). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เดือนตุลา.
ทักษพล ธรรมรังสี และคณะ. (แปล, 2555). สุรา ไม่ใช่สินค้าธรรมดา. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ:
เดอะ กราฟิโก ซิสเต็มส์.
พระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551.
มนทรัตม์ ถาวรเจริญทรัพย์ และคณะ. (2553). การประเมินต้นทุนทางสังคม สุขภาพ และเศรษฐกิจของการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในประเทศไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 3). นนทบุรี: โครงการประเมินเทคโนโลยีและนโยบายด้านสุขภาพ (HITAP).
ศูนย์เครือข่ายวิชาการเพื่อสังเกตการณ์และวิจัยความสุขชุมชน มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ. (2553). รายงานการสำรวจความคิดเห็นของประชาชนเกี่ยวกับพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551. นนทบุรี: สำนักงานคณะกรรมการควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข.
ศูนย์เครือข่ายวิชาการเพื่อสังเกตการณ์และวิจัยความสุขชุมชน มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ. (2556). รายงานการสำรวจความคิดเห็นของประชาชนเพื่อผลักดันนโยบายและมาตรการกฎหมายควบคุมการจำหน่ายและบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ : กรณีศึกษาประชาชนที่มีอายุระหว่าง 11 – 60 ปี ในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร และ พื้นที่ 4 ภาคทั่วประเทศ. นนทบุรี: สำนักงานคณะกรรมการควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข.
ศูนย์วิจัยปัญหาสุรา. (2560). อนุบัญญัติที่ออกตามความแห่งพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551. สงขลา: ศูนย์วิจัยปัญหาสุรา.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2555). นโยบายสาธารณะ: แนวความคิด การวิเคราะห์ และกระบวนการ. กรุงเทพฯ: เสมาธรรม.
อธิบ ตันอารีย์ และ พลเทพ วิจิตรคุณากร. (2562). สถานการณ์การบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และดัชนีความเสี่ยงต่อปัญหาแอลกอฮอล์ของจังหวัดในประเทศไทย: ข้อมูลการสำรวจ พ.ศ. 2560. วารสารวิจัยระบบสาธารณสุข, 13(4), 353-367
Babor, T. F. (2010). Alcohol: No Ordinary Commodity - a summary of the second edition. Addiction, 105, 769–779. doi:10.1111/j.1360-0443.2010.02945.x
World Health Organization. (2014). Global status report on alcohol and health 2014. Geneva, Switzerland: WHO Press.