The Administration of Curriculum using English as a Medium of instruction in Accordance with European Union of Primary Schools in Bangkok under The office the private Education Commission

Main Article Content

Patcharaporn Duangchurn
Apinun Untaweesin
Woranuch Triwijitkhasem

Abstract

This research aimed to analyze the problem and propose a guideline for the administration of curriculum using English as a medium of instruction in accordance with European union of primary schools in Bangkok under the office of the private education commission. The research was based on a Delphi technique designated by 15 specialists. The research instruments and statistics were open-ended questions and question of the estimated scales in which the selected expert answered the questions three times. The statistics used were the median and the interquartile range. The research results found the following problems were: 1) there was no clear policy in the preparation of the curriculum; 2) teachers do not have knowledge of teaching and learning according to the CEFR framework; 3) the curriculum did not provide a CEFR-based measurement and evaluation; 4) the curriculum does not have a clear goal setting using the six CEFR proficiency levels; and 5) There was no development of the curriculum to meet international standards, guidelines were: 1) establish a clear policy for preparing the curriculum; 2)empower teachers to gain knowledge and understanding of the curriculum; 3) develop the curriculum in relation to the CEFR framework; 4) design communication English learning activities in the curriculum; and 5) schedule a student's language proficiency test based on the CEFR level of language proficiency and assess it for ongoing course development.

Article Details

How to Cite
Duangchurn, P. ., Untaweesin, A., & Triwijitkhasem, W. . (2021). The Administration of Curriculum using English as a Medium of instruction in Accordance with European Union of Primary Schools in Bangkok under The office the private Education Commission. Journal of Arts Management, 5(1), 118–133. Retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jam/article/view/245665
Section
Research Articles

References

กุลธน ธนาพงศธร. (2560). หลักการกำหนดนโยบายของรัฐ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ขวัญฤดี ไชยชาญ และคณะ. (2560). การพัฒนากระบวนการประเมินความสามารถในการสื่อสารภาษาอังกฤษตามกรอบอ้างอิงความสามารถทางภาษาของสหภาพยุโรปของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 23(22), 53-63.

ฐิติพงศ์ เกตุอมร และคณะ. (2561). การใช้กรอบอ้างอิงสมรรถนะด้านภาษาแห่งสหภาพยุโรปในระบบการศึกษาไทย. วารสารหาดใหญ่วิชาการ, 16(1), 78-88.

ทิพาชา นวลหลง, ยงยุทธ์ อินทจักร์ และสุกัญญา รุจิเมธาภาส. (2559). สภาพและปัญหาในการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษ ระดับชั้นประถมศึกษา ปีที่ 4-6 เครือข่ายกลุ่มโรงเรียนดาราราวิทย์ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุตรดิตถ์ เขต 1 (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.

ธันนิกานต์ สูญสิ้นภัย. (2563). เรื่องการทบทวนนโยบายการศึกษาภาษาอังกฤษของไทย. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 9(1), 86-97.

ไพสิฐ บริบูรณ์. (2554). ภาษา อุดมการณ์และการครอบงำ: ปัญหาการสอนภาษาอังกฤษในประเทศไทยและแนวทางแก้ไข. วารสารสงขลานครินทร์ ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 17(6), 23-56.

ภีมพสิษฐ์ เตชะราชันย์. (2560). พัฒนาการบทบาทของภาษาอังกฤษในนโยบายการเรียนการสอนภาษาของไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 10(3), 121-139.

วิจิตรา นะวงศ์ และคณะ. (2562). แนวทางการส่งเสริมการจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษตามกรอบมาตรฐานความสามารถด้านภาษาอังกฤษที่เป็นสากล สังกัดสานักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1 และ 2. วารสารบริหารการศึกษา มศว., 16(30), 176-187.

วีร์ ระวัง. (2559). กระบวนการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารในฐานะภาษาต่างประเทศสำหรับคนไทย. สืบค้นเมื่อ 7 ธันวาคม 2563. จาก http://neric-club.com/data.php?page=63& menu_id=76

สันต์ ธรรมบำรุง. (2557). หลักสูตรและการบริหารหลักสูตร. กรุงเทพฯ: การศาสนา.

สุทธิวรรณ ตันติรจนาวงศ์. (2560). ทิศทางการจัดการศึกษาในศตวรรษที่ 21. Veridian E-Journal ฉบับภาษาไทยมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 10(2), 2843-2854.

สุนีย์ ภู่พันธ์ (2546) แนวคิดพื้นฐานการสร้างและการพัฒนาหลักสูตรยุคปฏิรูปการศึกษาไทย. เชียงใหม่: The Knowledge Center.

สุมิตรา อังวัฒนกุล. (2560). วิธีการสอนภาษาอังกฤษ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน, กระทรวงศึกษาธิการ. (2557). แนวปฏิบัติตามประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง นโยบายการปฏิรูปการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน, กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2557). มองสถิติและตัวชี้วัดทางการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

อรรถสิทธิ์ เมืองอินทร์. (2557). เสวนากับนงนุช สิงหเดชะ เรื่องอักลี่อเมริกัน. สืบค้นเมื่อ 11 สิงหาคม 2563. จาก http://www.prachatai.com/journal/2014/07/54550

ออมสิน จตุพร และแสงแข คงห้วยรอบ. (2560). ความท้าทายสำหรับครูผู้สอนภาษาอังกฤษชาวไทยในยุคศตวรรษที่ 21. วารสารครุศาสตร์, 42(4), 205-217.

อำภา บุญช่วย. (2533). การบริหารงานวิชาการโรงเรียน. กรุงเทพฯ: โอ เอส พริ้นติ้งเฮาส์.

Best, J. W. (1970). Research in Education. (2nd ed). Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice Hall.

Glass, G. V. & Hopkins, K. D. (1987). Statistical Methods in Educational and Psychology. (2nd ed.). Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice-Hall.

Katz, D. & Kahn, R. L. (1978). The social psychology of organization. (2nd ed.). New York: John Wiley & Sons, Inc.

Savignon, S. J. (1983). Communicative Competence: Theory and Classroom Practice. Reading, Mass.: Addison-Wesley. Canadian Modern Language Review, 40(3), 464-465.