The Protection of the Rights and Freedom of the Arrested Persons or Accused Person in Criminal Cases

Main Article Content

Potchamanpagee Taweesawangphon

Abstract

The protection of the rights and liberties of the arrested person or the accused person in a criminal case should rely on the principles of rights and liberties protection in accordance with the Thai Criminal Procedure Code as follows; 1) the right to be reported of allegations and to confirm the accused person about the cause of the criminal case, 2) the right to challenge for the proof of evidence where the accused or defendant can defend to prove his innocence, 3) the right to obtain an expeditious investigation with fairness and sufficient period of case preparation, 4) the right to opt to speak or remain silent which is not to be forced to risk himself, 5) the right to be presumed innocent, 6) the right to get a lawyer for the case, 7) the right to be temporarily released and request for bail of negligence. Although there are legal regulations applied in Thailand, but some arrested or accused persons may not be well recognized with their own rights possibly due to certain limitations in the content of the law. Therefore, protecting the rights and liberties of the arrested person or the accused person focusing on the individual characteristics with no discrimination must be emphasized, based on the Universal Declaration of Human Rights. As a result, the protection of rights and freedoms will be accomplished.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Taweesawangphon, P. (2020). The Protection of the Rights and Freedom of the Arrested Persons or Accused Person in Criminal Cases. Journal of Criminology and Forensic Science, 6(2), 211-225. Retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/forensic/article/view/241847
Section
Academic Articles

References

กิตติพงษ์ กิตยารักษ์. (2541). กระบวนการยุติธรรมบนเส้นทางของการเปลี่ยนแปลง. กรุงเทพฯ:
วิญญูชน.
เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์. (2553). หลักกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาว่าด้วยการดำเนินคดีในขั้นตอน
ก่อนการพิจารณา. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ: พลสยามพริ้นติ้ง.
กำภู วงศ์กาวี. (2558). การคุ้มครองสิทธิผู้ต้องหาในชั้นสอบสวน: ศึกษาเฉพาะกรณีคดีอาญาที่อยู่ใน
อำนาจของศาลแขวง. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร์
สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, กรุงเทพฯ.
ข่าวสด. (2562). นักโทษไทยล้นคุกพุ่งอันดับ 6 ของโลก ทีไอเจ ชี้อาชญากรรมไม่อันตรายจนน่าตกใจ.
สืบค้นเมื่อ 23 เมษายน 2563. เข้าถึงได้จาก https://www.khaosod.co.th/ special-
stories/news_2865662
คณะกรรมการประสานงานองค์กรสิทธิมนุษยชน (กปส.) (2540). สิทธิมนุษยชน Human Rights.
International Centre for Human Rights and Democracy Development
(ICHRDD), Canada. United Nations Information Services (UNIS). Bangkok,
Thailand.
คณะวิชาการ. (2561). ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา พระธรรมนูญศาลยุติธรรม (แก้ไข
เพิ่มเติมใหม่ล่าสุด พ.ศ. 2561. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัดพมพ์อักษร.
คณิต ณ นคร. (2556). ประชาธิปไตยกับการตั้งรังเกียจทางสังคม. พิมพ์ครั้งที่ 2, กรุงเทพฯ:วิญญูชน.
จรัญ ภักดีธนากุล. (2552). การปฏิรูปกระบวนการยุติธรรม. รายงานการศึกษาวิจัยเพื่อนำเสนอในการ
ประชุมทางวิชาการระดับชาติว่าด้วยงานยุติธรรม ครั้งที่ 7. วันที่ 1-2 กันยายน 2552.
ศูนย์การประชุมอิมแพ็ค เมืองทางธานี อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี.
ทัศมล วรรณประสาทการ. (2560). เอาตัวบุคคลไว้ในอำนาจรัฐในชั้นสอบสวน. วิทยานิพนธ์
หลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ปรีดี พนมยงค์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
น้ำแท้ มีบุญสร้าง. (2563). รายงานการพิจารณาศึกษาเรื่อง การปฏิรูปกระบวนการยุติธรรมทางอาญา
ในชั้นสอบสวนของคณะกรรมาธิการกฎหมาย การยุติธรรมและสิทธิมนุษยชนสภา
ผู้แทนราษฎร. กรุงเทพฯ: สำนักงานอัยการ.
บุญศรี มีวงศ์อุโฆษ. (2546). รายงานการวิจัยเรื่องหลักการใช้อำนาจขององค์กรที่ต้องคำนึงถึงศักดิ์ศรี
ความเป็นมนุษย์ สิทธิ และเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญ. กรุงเทพฯ: สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.
บรรเจิด สิงคะเนติ. (2552). หลักพื้นฐานเกี่ยวกับสิทธิเสรีภาพและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์.
พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
ภูมินทร์ บุตรอินทร์. (2556). การปฏิรูปกระบวนการยุติธรรมไทย. กรุงเทพฯ: เปนไท.
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอน 40 ก ลงวันที่ 6 เมษายน 2560.
ระบบสารสนเทศสถานีตำรวจ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ. (2562). สถิติฐานความผิดคดีอาญา
(คดี 4 กลุ่ม) หน่วยงานทั่วประเทศ ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2562 ถึง 31 ธันวาคม
2562. สืบค้นเมื่อ 20 เมษายน 2563. เข้าถึงได้จาก https://www.pitc.police.go.th.
เอกสาร pdf.
รายงานสถิติผู้ต้องราชทัณฑ์. (2563). สรุปข้อมูลผู้ต้องขัง ณ วันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2563. สืบค้นเมื่อ
23 เมษายน 2563. เข้าถึงได้จาก http://www.correct.go.th/stathomepage/
รัตนา ธมรัตน์. (2544). อำนาจรัฐในการควบคุมตัวผู้ต้องหา: ศึกษาเปรียบเทียบระหว่างประเทศไทย
กับประเทศญี่ปุ่น. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,กรุงเทพฯ.
วิกิพีเดีย. (2563). ประมวลกฏหมายวิธีพิจารณาความอาญาของไทย. สืบค้นเมื่อ 15 เมษายน 2563.
เข้าถึงได้จาก https://th.wikipedia.org/wiki/ประมวลกฏหมายวิธีพิจารณาความอาญาของไทย.
สนธยา รัตนธารส. (2560). คู่มือพนักงานสอบสวน เทคนิคการสอบสวนและการทำสำนวน
การสอบสวน. กรุงเทพฯ: พูนทรัพย์การพิมพ์.
อุทัย อาทิเวช. (2553). การควบคุมตัวในกฎหมายฝรั่งเศส (ตอนที่1) สำนักงานอัยการสูงสุด.
สืบค้นเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2553. เข้าถึงได้จาก http://www.humanrights
.ago.go.th/files/article10-07-2553.pdf.