ดนตรีเขมร: รากฐานทรัพยากรทางวัฒนธรรมกับการอนุรักษ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ประเทศกัมพูชามีประวัติความเป็นมาที่ยาวนานร้อยผ่านเรื่องราวเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์มากมาย สังคมกัมพูชามีความผูกพันกับดนตรีมาตั้งแต่อดีต ดนตรีถูกนำมาใช้เป็นเครื่องมือทางสังคมใช้ตอบสนองสังคมในรูปแบบต่างๆ กลายเป็นผลิตผลทางวัฒนธรรมที่สำคัญ ถึงแม้กัมพูชายังมีบาดแผลทางประวัติศาสตร์ค่อนข้างมาก รวมทั้งการสูญเสียผลงานทางศิลปะในช่วงยุคตกต่ำที่สุดของกัมพูชา ซึ่งดนตรีกัมพูชาได้กลับมามีบทบาทและถูกรื้นฟื้นขึ้นมาใหม่ และเป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายในสังคมปัจจุบัน ดนตรีจึงกลายเป็นสื่อประชาสัมพันธ์และเป็นตัวสะท้อนภาพทางสังคมได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่ง
จากผลการศึกษาดนตรีเขมร พบว่าดนตรีเขมรสามารถแบ่งประเภทออกเป็น 2 ประเภทคือ ดนตรีในราชสำนักและดนตรีพื้นบ้าน “ปินเปียด” วงดนตรีที่ถือว่าเป็นวงดนตรีขั้นสูงของกัมพูชา ซึ่งจากเดิมมีเล่นเฉพาะเกี่ยวกับองค์พระมหากษัตริย์ หรือในราชสำนัก แต่ปัจจุบันถูกนำมาเล่นอย่างแพร่หลายตามภูมิภาค ส่วนดนตรีพื้นบ้านที่ได้รับความนิยมมาก คือ เพลงการ์ ดนตรีประกอบพิธีสมรสของชาวเขมร ที่สืบทอดกันมาตั้งแต่อดีต ดนตรีเขมรจึงกลายเป็นทรัพยากรที่สำคัญของประเทศกัมพูชาที่ซึ่งพยายามสร้างอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมขึ้นหลังจากโดนผลกระทบทางด้านความมั่นคงในอดีตก่อให้เกิดยุคแห่งความตกต่ำเสื่อมโทรมของศิลปวัฒนธรรม ปัจจุบันกัมพูชาใช้ศิลปะเป็นสื่อในการถ่ายทอดเรื่องราว ให้สังคมโลกรับรู้ นโยบายด้านศิลปวัฒนธรรมถูกนำมาเป็นประเด็ดในการนำมาพัฒนาประเทศ ในด้านผลิตภัณฑ์ทางวัฒนธรรม ดนตรีดั้งเดิมของเขมรถูกถ่ายทอดพร้อมกับระบำโบราณผ่านสื่อโฆษณาต่างๆ แม้ว่ารัฐบาลกัมพูชาได้ให้ความสำคัญต่อศิลปะอันเป็นมรดกของชาติ แต่ทั้งนี้ยังขาดเม็ดเงินในการสนับสนุน หน่วยงานเอกชนจึงได้เข้ามามีส่วนร่วมในการอนุรักษ์และมีส่วนร่วมในการประชาสัมพันธ์ศิลปะของชาติให้เป็นที่รู้จักในสายตาชาวโลก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Proposed Creative Commons Copyright Notices
1. Proposed Policy for Journals That Offer Open Access
Authors who publish with this journal agree to the following terms:
- Authors retain copyright and grant the journal right of first publication with the work simultaneously licensed under a Creative Commons Attribution License that allows others to share the work with an acknowledgement of the work's authorship and initial publication in this journal.
- Authors are able to enter into separate, additional contractual arrangements for the non-exclusive distribution of the journal's published version of the work (e.g., post it to an institutional repository or publish it in a book), with an acknowledgement of its initial publication in this journal.
- Authors are permitted and encouraged to post their work online (e.g., in institutional repositories or on their website) prior to and during the submission process, as it can lead to productive exchanges, as well as earlier and greater citation of published work (See The Effect of Open Access).
Proposed Policy for Journals That Offer Delayed Open Access
Authors who publish with this journal agree to the following terms:
- Authors retain copyright and grant the journal right of first publication, with the work [SPECIFY PERIOD OF TIME] after publication simultaneously licensed under a Creative Commons Attribution License that allows others to share the work with an acknowledgement of the work's authorship and initial publication in this journal.
- Authors are able to enter into separate, additional contractual arrangements for the non-exclusive distribution of the journal's published version of the work (e.g., post it to an institutional repository or publish it in a book), with an acknowledgement of its initial publication in this journal.
- Authors are permitted and encouraged to post their work online (e.g., in institutional repositories or on their website) prior to and during the submission process, as it can lead to productive exchanges, as well as earlier and greater citation of published work (See The Effect of Open Access).
เอกสารอ้างอิง
Chaianan Samudavanija. (1997). Cultural as Capital. Bangkok: P. Press.
Chao Kanwicha, Sangkom Pumipantu & Manop Wisuttipat. (2016). Transmission of Pinpeat Music Tradition in Cambodia. Dhonburi Rajabhat University Journal, 10(1), 74–85.
Panya Rungruang. (2007). General Knowledge Music in Southeast Asia World Music 2. Faculty of Music, Bangkokthonburi University.
Poonpit Amatyakul. (1992). The 23rd Southeast Asian Music Grouping. Bangkok.
Sam–ang, S. (2007). Transmission of Khmer Traditional Performing Arts: Its Genuineness, Challenge, and Impact on Society. In Terada, Y. (Ed.). Senri Ethnology Reports 65, Authenticity and Cultural Identity Performing Arts in Southeast Asia, (pp.123– 136). Osaka: National Museum of Ethnology.
Subhadradis Diskul. (2005). Southeast Asia History: the Historical Society. Bangkok: Treelada.
Sujit Wongthes. (2010). Cultural Peace Music. Mahidol University.
Sujit Wongthes. (2013). Arts and Culture of ASEAN. Bangkok: Art and Cultural Center.
Tinnakorn Attapaiboon. (2005). Folk Music: Isan–Laos–Cambodia and Other Music Instruments (Folk Music Emerald Triangle). Ubon Ratchathani: Yongsawat Intergroup Press.
UNESCO. (1992). Angkor. The World Heritage Committee held in Santa Fe, U.S.A.
Ung, C. (1979). Cambodia: Traditional Music Vol 2: Tribe Music, Folk Music and Popular Dances. United States.
