การท่องเที่ยวเพื่อการเรียนรู้ด้านอาหารในฐานะนวัตกรรมในการพัฒนาชุมชนอย่างมีส่วนร่วมและการนำไปสู่การปฏิบัติ

Main Article Content

ปัณณทัต กัลยา

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอรูปแบบนวัตกรรมการจัดการท่องเที่ยวเพื่อการเรียนรู้ด้านอาหารที่กระตุ้นการมีส่วนร่วมของชุมชนของชุมชนปงถ้ำ อำเภอวังเหนือ จังหวัดลำปาง ราชอาณาจักรไทย เป็นงานวิจัยที่ใช้รูปแบบการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (PAR) เทคนิค AIC โดยใช้เครื่องมือคือการประชุมกลุ่มย่อย การสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม และการสัมภาษณ์อย่างไม่เป็นทางการ โดยมีกลุ่มประชากรในครั้งนี้จำนวน 72 คนที่เข้าร่วมกิจกรรมครบกระบวนการ ผลการวิจัยพบว่านวัตกรรมการจัดการท่องเที่ยวเพื่อการเรียนรู้ด้านอาหารที่กระตุ้นการมีส่วนร่วมของชุมชนของชุมชน มีการขับเคลื่อนสองส่วนหลักคือ 1) นวัตกรรมจากกิจกรรมท่องเที่ยว (ITA) และ 2) นวัตกรรมจากการจัดการท่องเที่ยว (ITM) โดยทั้งสองทำงานสอดประสานกัน ส่วนการทำนายกิจกรรมการท่องเที่ยวเพื่อการเรียนรู้ด้านอาหารที่สามารถกระตุ้นการมีส่วนร่วมของชุมชนมากที่สุดคือ กิจกรรมขันโตกดินเนอร์ ตามด้วยกิจกรรมสาธิตทำอาหารชุมชน และกิจกรรมเรียนรู้สมุนไพรจากปราชญ์ชาวบ้าน ตามลำดับ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
กัลยา ป. (2021). การท่องเที่ยวเพื่อการเรียนรู้ด้านอาหารในฐานะนวัตกรรมในการพัฒนาชุมชนอย่างมีส่วนร่วมและการนำไปสู่การปฏิบัติ. วารสารกระแสวัฒนธรรม, 22(41), 81–95. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/cultural_approach/article/view/184559
ประเภทบทความ
Research Article

เอกสารอ้างอิง

Cohen, J. M. & Uphoff, N. T. (1977). Rural Development Participation: Concept and Measures for Project Design Implementation and Evaluation. Rural Development Committee Center for International Studies, Cornell University.

Dahrendorf, R. (1959). Class and Class Conflict in Industrial Society Vol.15. California: Stanford University Press.

Deshler, D. & Sock, D. (1985). Community Development Participation: A Concept Review of the International Literature. International League for Social Commitment in Adult Education, 22-26.

Hall, C. M., Sharples, L., Mitchell, R., Macionis, N. & Cambourne, B. (2003). Food Tourism around the World: Development, Management and Markets. Oxford: Butterworth–Heinemann.

Holman, D., Pavlica, K. & Thorpe, R. (1997). Rethinking Kolb’s Theory of Experiential Learning in Management Education: the Contribution of Social Constructionism and Activity Theory. Management Learning, 28(2), 135–148.

Kowit Puongngam. (2009). Participatory Process. Bangkok: Mr.Copy.

Long, L. (2003). Culinary Tourism. University Press of Kentucky.

Manager Online. (2017). Policies on Thailand 4.0. Retrieved from http://www.manager.co.th/daily/viewnews.aspx?NewsID=9590000096362

Maxwell, J. A. (2012). Qualitative Research Design: An Interactive Approach Vol.41. Sage Publications.

Ministry of Tourism and Sports. (2016). Tourism Situations in Thailand. Bangkok.

Pannathat Kalaya & Kanok–orn Sirithiti. (2019). Tourism Management for Food Learning to Be An Innovation in Development Local Community Participation of Ban Pong Tham Wang Nuea District, Lampang Province. Journal of MCU Nan Review, 3(2), 53–67.

Pranee Thongkham. (1996). Educational Instrumentation. Pattani: Prince of Songkla University Publishing House.

Ranee Esichaikul. (2014). Niche Tourism. Sukhothai Thammathirat Open University.

Sanya Sanyawiwat. (1991). Sociology. Chulalongkorn University.

Tourism Authority of Thailand. (2017). Food on the Move. TAT Review, 3(1), 8–20.