การวิเคราะห์วัจนกรรมและกลวิธีความสุภาพในบทสนทนาการบริการภาษาจีนด้านการบิน : กรณีศึกษาจากหนังสือ 《民航汉语》
คำสำคัญ:
วัจนกรรม , กลวิธีความสุภาพ , การสื่อสารเชิงบริการ, บริการภาษาจีนด้านการบินบทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1.) วิเคราะห์วัจนกรรมและกลวิธีความสุภาพในบทสนทนาการบริการภาษาจีนด้านการบินจากหนังสือ 《民航汉语》 2.) อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างวัจนกรรมกับกลวิธีความสุภาพในบริบทการสื่อสารเชิงบริการ และ 3.) เสนอแนวทางการประยุกต์ใช้ในการเรียนการสอนภาษาจีนเพื่อวัตถุประสงค์เฉพาะ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหา ข้อมูลประกอบด้วยบทสนทนาจำนวน 40 ตัวอย่าง ครอบคลุม 4 สถานการณ์ ได้แก่ การเช็คอิน การขึ้นเครื่อง การบริการบนเครื่องบิน และการจัดการปัญหาและการร้องเรียน ผลการศึกษาพบว่าวัจนกรรมการชี้นำมีบทบาทสำคัญในบริบทที่เกี่ยวข้องกับขั้นตอนและการควบคุมพฤติกรรมของผู้โดยสาร ขณะที่วัจนกรรมการแสดงความรู้สึกและการให้คำมั่นมีแนวโน้มพบในบริบทการบริการและการจัดการปัญหา สำหรับกลวิธีความสุภาพ พบการใช้ทั้งเชิงลบและเชิงบวกตามบริบท โดยกลวิธีความสุภาพเชิงลบมักใช้ในบริบทที่มีข้อจำกัดด้านกฎระเบียบ ขณะที่กลวิธีความสุภาพเชิงบวกพบในบริบทที่มุ่งสร้างความพึงพอใจและความสัมพันธ์ระหว่างผู้ให้บริการกับผู้โดยสาร ผลการศึกษานี้สะท้อนให้เห็นลักษณะการใช้ภาษาที่เปลี่ยนแปลงตามบริบท และสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการพัฒนาการเรียนการสอนภาษาจีนด้านการบริการการบินได้อย่างมีประสิทธิภาพ
เอกสารอ้างอิง
กิตติกร เนตรสุวรรณ. (2558). กลวิธีความสุภาพในการตอบข้อร้องเรียนของพนักงานโรงแรม. (วิทยานิพนธ์
ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เจียซิน จาง, และสุรีย์รัตน์ บำรุงสุข. (2568). การเปรียบเทียบกลวิธีทางภาษาที่ใช้ในวัจนกรรมการแสดงความ
เสียใจในภาษาไทยกับภาษาจีน: กรณีศึกษาการเสียชีวิตของสุนัขในเครือข่ายสังคมออนไลน์ไทยกับจีน. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(8), 144–157.
ศิรวัตร ไทยแท้. (2560). ความสัมพันธ์ระหว่างเพศและการเลือกใช้กลวิธีความสุภาพในวัจนกรรมการปฏิเสธต่อการขอร้องในธุรกิจสายการบินต้นทุนต่ำ. ภาษาและภาษาศาสตร์, 36(1), 97–122.
Austin, J. L. (1962). How to do things with words. Oxford University Press.
Brown, P., & Levinson, S. C. (1987). Politeness: Some universals in language usage. Cambridge University Press.
Gu, Y. (1990). Politeness phenomena in modern Chinese. Journal of Pragmatics, 14(2), 237–257.
Leech, G. (1983). Principles of pragmatics. Longman.
Searle, J. R. (1969). Speech acts: An essay in the philosophy of language. Cambridge
University Press.
Thomas, J. (1995). Meaning in interaction: An introduction to pragmatics. Longman.
Yule, G. (1996). Pragmatics. Oxford University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการภาษาและวัฒนธรรมจีน
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารภาษาและวัฒนธรรมจีน มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ
บทความใน “วารสารวิชาการภาษาและวัฒนธรรมจีน” เป็นทรรศนะของผู้เขียนโดยเฉพาะ กองบรรณาธิการไม่มีส่วนในความคิดเห็นในข้อเขียนเหล่านั้น
