The Development of Indigenous Cultural Community Tourism Plan Management : A Case Study of Betong District, Yala Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purpose of this study was to study the level of needs of tourists with The development of indigenous cultural community tourism plan management to study the relationship of personal factors with the development of indigenous cultural community tourism plan management. And to study suggestions for the development of indigenous cultural community tourism plan management the sample used in the research study consisted of 389 tourists who came to travel in Betong District. Research methodology a mixed-methods research approach. The research tools were questionnaires and samples of representatives of local government organizations, and entrepreneurs people in the area. The research tools were interview forms, data analysis using statistics, percentages, arithmetic mean, standard deviation (Standard Deviation), and Analysis of Variance (ANOVA). The development of indigenous cultural community tourism plan management is an analysis of data using content analysis.
The results of the study found that the analysis of tourist demand levels and the development of indigenous cultural community tourism management plans are at the highest level. The relationship between personal factors and the development of indigenous cultural community tourism management plans it was found that personal factors, age, occupation and average monthly income had a significant effect on the development of indigenous cultural community tourism management plans at a difference of 0.05. Suggestions to develop indigenous cultural community tourism plan management found that cultural tourism management promotes government cooperation and the private sector in tourism development.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความและบทความในวารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ เป็นแนวคิดของผู้เขียน ไม่ใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของคณะผู้จัดทำ บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ วิทยาลัยนวัตกรรมการจัดการ และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
ข้อความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการีพิมพ์ในวารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ หากบุคคลใดหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาติเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการก่อนเท่านั้น
References
กฤษณะ เนียมหอม และ กัมปนาท วงษ์วัฒนพงษ์. (2564). การจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม โดยชุมชน. วารสารร้อยแก่นสาร, 6(11), 350-363.
กองพัฒนาการบริการ กรมการท่องเที่ยว. (2565). แผนพัฒนาการท่องเที่ยว พ.ศ. 2566 – 2570 แผนปฏิบัติการกองพัฒนาการบริการท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ราชการแจ้งวัฒนะ.
กาญจนา สุคัณธสิริกุล และคณะ. (2556). การพัฒนาคุณภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
กันยารัตน์ คงพร. (2568). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 3(4), 123-141.
จุฑาภรณ์ ทองเพ็ง. (2554). ความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของวัดโสธรวรารามวิหาร จังหวัดฉะเชิงเทรา. หลักสูตรปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการภาครัฐและเอกชน. มหาวิทยาลัยบูรพา.
จำเนียร ชุณหโสภาค และคณะ. (2568). ศักยภาพของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและวิถีชุมชนสองฝั่งคลอง. วารสารเครือข่ายส่งเสริมการวิจัยทางมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 8(2). 123-140.
ทศพร มิตรวงศ์. (2560). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนบางน้ำผึ้ง จังหวัดสมุทรปราการ. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการพัฒนาสังคม. สถาบันบัณฑิตพัฒนาบริหารศาสตร์.
นิจพร แสงสุขเอี่ยม. (2566). การส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนโดยวิสาหกิตเพื่อสังคม กรณีศึกษาชุมชนท่าฉลอม จังหวัดสมุทรสาคร. สารนิพนธ์ สาขาวิชานโยบายสังคม คณะพัฒนาสังคม. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นริศรา กรุดนาค. (2566). การพัฒนารูปแบบการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบนฐานทุนทางวัฒนธรรม เพื่อเสริมสร้างเศรษฐกิจสร้างสรรค์ “ย่านเมืองเก่า” จังหวัดเพชรบุรี. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนาศึกษา. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นุชประวีณ์ ลิขิตศรันย์. (2560). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแบบบูรณาการอย่างยั่งยืน จังหวัดพิจิตร. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการจัดการการท่องเที่ยว. มหาวิทยาลัยพะเยา.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: บริษัทเพรสแอนด์ดีไซน์จำกัด.
พิพัฒน์ วงศ์วิวัฒน์. (2566). การจัดการการท่องเที่ยวสมัยใหม่: บูรณาการภาครัฐ เอกชน และชุมชน. กรุงเทพ ฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัชรินทร์ เมธวัฒน์ธรากุล และสรพงษ์ วงศ์ธีระธรณ์. (2566). การสื่อสารภาพลักษณ์เชิงวัฒนธรรมและปัจจัยการมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนท่าฉลอม จังหวัดสมุทรสาคร. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 27(3), 8-15.
วรพงศ์ ผูกภู่, ฐิติจำเริญพร, วุฒิพงษ์ ฉั่วตระกูล, อิสรี แพทย์เจริญ, พินทุสร อ่อนเปี่ยม, จิตรลดา ปิ่นทอง และศุภรัตน์ นามมนตรี. (2564). รูปแบบการพัฒนาชุมชนท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษาพื้นที่ต้นแบบชุมชนท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม. กรุงเทพ ฯ: กรมส่งเสริมวัฒนธรรม.
วัน เดชพิชัย. (2535). เครื่องมือสำหรับงานวิจัย. สงขลา: วิทยาลัยเมืองหาดใหญ่.
วัลลภ วรรณโอสถ. (2564). รูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน OTOP นวัตวิถีเพื่การพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน. วิทยานิพนธ์ สาขาการจัดการ. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วาลิกา แสนคำ. (2545). การพัฒนาการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมบ้านเปียงหลวง อำเภอเวียงแหง จังหวัดเชียงใหม่. ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ศิริพร ถาวรวิสิทธิ์. (2564). แนวทางการพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดน่านในฐานะเมืองรอง. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการการท่องเที่ยว และโรงแรม. มหาวิทยาลัยพะเยา.
ศุลกากรเบตง. (2566). สถิติเดินทางเข้าออกราชอาณาจักรด่านพรมแดนเบตง พ.ศ. 2566. เบตง: ศุลกากรเบตง.
ศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้. (2564). ยุทธศาสตร์การพัฒนาจังหวัดชายแดนภาคใต้ พ.ศ. 2563-2565. ยะลา: ศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้.
สมชาย พัฒนวงศ์. (2564). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวชายแดนใต้: โอกาสและความท้าทาย. สงขลา: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
สำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอเบตง. (2564). ประวัติอำเภอเบตง. เบตง: สำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอเบตง.
สุกัญญา วงศ์เจริญชัยกุล. (2561). การศึกษาแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม อำเภอเมือง จังหวัดอุทัยธานี. วิทยานิพนธ์การบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
อนุรักษ์ ปัญญานุวัตน์. (2542). โครงการศึกษาแผนปฏิบัติพัฒนาการท่องเที่ยวเชียงราย พะเยา แพร่ น่าน. รายงานการวิจัย. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อรุณี จันทรเสนา. (2565). การท่องเที่ยวโดยชุมชน: แนวคิดสู่การปฏิบัติที่ยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
อานนท์ สีดาเพ็ง. (2559). รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงกีฬากอล์ฟโดยการประยุกต์ทฤษฎีการแลกเปลี่ยนทางสังคม. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิทยาศาสตร์การออกกำลังกายและการกีฬา. มหาวิทยาลัยบูรพา.
Buhalis, D. (2000). Maketing the competitive destination of the future. Tourism Management, 21(1), 97–116.
______. (2022). Smart Tourism Destinations and Ecosystems: The Path to 2025. In Z. Xiang, M. Fuchs, U. Gretzel, & W. Höpken (Eds.), Handbook of e-Tourism . Springer.
Cohen, E. (2021). The new currency of tourism: The importance of health and safety in a post-pandemic world. Annals of Tourism Research.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing. (5th ed.). New York : Harper Collins Publishers
Fitts, R. A. & Lei, D. (2000). Strategic Management : Building and Sustaining Competitive. Advantage. (2nd ed). U.S.A.: South-Western.
Goeldner,C.R., and Ritchie, J.R.B. (2003). Tourism: Principles, Practices, Philosophies. Newyork: John Wiley & Sons, Inc.
Jamal, T., & Budke, C. (2020). Tourism in the Anthropocene: A review of collaborative governance frameworks. Journal of Sustainable Tourism, 28(1), 1-28.
Martinez, J. M., et al. (2020). The Co-creation of Value in Tourism: A Systematic Literature Review. Journal of Travel Research, 59(2), 310-325.
Moscardo, G., & Murphy, L. (2021). Using a wellbeing lens to innovate in sustainable tourism research and practice. In Tourism, Wellbeing and Ecosystem Services. Routledge.
Murzyn-Kupisz, M., & Działek, J. (2021). Cultural Heritage as a Catalyst for Local Development in Community-Based Tourism. In Routledge Handbook of Community-Based Tourism (pp. 82-95). Routledge.
Reisinger. (1994). Tourists – Host cintact as a part of cultural tourism. World Leisure and Recreation, Queensland, Australia: Griffith University.
Richards, G. (2021). The new frontiers of cultural tourism. In Cultural Tourism: A Global Perspective. CABI.
______. (2022). The Experience Economy and the Future of Tourism. London: Routledge.
______. (2023). Reimagining the Tourist Experience: Co-creation, Creativity, and Connection. Edward Elgar Publishing.
Ritchie, B. W., & Jiang, Y. (2020). A review of research on tourism risk, crisis and disaster management: Launching the Annals of Tourism Research curated collection on tourism risk, crisis and disaster management. Annals of Tourism Research.
Robert W. Mclntosh and Shashikant Gupta. (1980). TOURISM: PRINCIPLE, PRACTICES, PHILOSOPHEIS. (3rd ed.). U.S.A.: Grid Publishing.
