Public Policy Formulation in the Agricultural Sector
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this study were to 1) explore concepts and theories related to public policy formulation, 2) investigate agricultural public policies in foreign jurisdictions, 3) examine Thailand’s agricultural public policies, and 4) propose recommendations for policy formulation to address challenges in the agricultural sector.
A review of concepts and theories on public policy formulation, including agricultural public policy in Thailand and abroad suggests that 1) these frameworks are designed to address societal challenges and meet public needs; 2) agricultural public policies in foreign jurisdictions, including Japan, Malaysia, and Taiwan, emphasize the integration of technology and artificial intelligence to reduce costs, increase productivity, and enhance farmers’ quality of life; 3) Thailand's public agricultural policies are determined by politicians and cannot truly and sustainably solve the problems and needs of farmers; and 4) recommendations for agricultural public policy formulation recognize that policy design is an upstream process essential to overcoming challenges and meeting societal demands. Hence, agricultural public policy formulation must ensure the participation of all stakeholders, especially farmers who are directly affected. Their involvement is crucial to developing effective and sustainable solutions for the agricultural sector.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความและบทความในวารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ เป็นแนวคิดของผู้เขียน ไม่ใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของคณะผู้จัดทำ บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ วิทยาลัยนวัตกรรมการจัดการ และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
ข้อความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการีพิมพ์ในวารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ หากบุคคลใดหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาติเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการก่อนเท่านั้น
References
กรมส่งเสริมสหกรณ์. (2564). แนวทางการพัฒนาสหกรณ์ในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมสหกรณ์.
กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2564). รายงานประจำปี: การพัฒนาเกษตรกรรมไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2563). เศรษฐกิจพอเพียงในยุคปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: ธนาคารแห่งประเทศไทย.
บุษบง ชัยเจริญวัฒนะ, บุญมี ลี้ และเทพกร ณ. สงขลา. (2545). อุปสรรคด้านกฎหมายและนโยบายการพัฒนาที่ส่งผลกระทบต่อความยากจนของคนไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. (2556). ภาวะความยากจนของครัวเรือนเกษตร. สืบค้น 24 มกราคม 2568, จาก
https://www.oae.go.th/view/1/%.
สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. (2565). แนวโน้มและแผนพัฒนาเกษตรกรรม. กรุงเทพฯ: สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม. สืบค้น 23 มกราคม 2568, จากhttps://www.nesdc.go.th/main.php?filename=develop_issue
ADB. (2021). Agriculture and Rural Development in Asia. Manila: Asian Development Bank.
Birkland, A. (2005). An Introduction to the Policy Process: Theories, Concepts and Models of Public Policy Making. 2nd ed. New York: M.E. Sharpe.
Cheng, C., & Huang, Y. (2021). Smart Agriculture in Taiwan: Innovations and Applications. Taipei: National Taiwan University Press.
Dror, Y. (1971). Venture in Policy Sciences: Concepts and Applications. New York: American Elservier.
Easton, D. (1965). A Framework for Political Analysis. University of Chicago Press.
FAO. (2019). The State of Food and Agriculture 2019. Rome: Food and Agriculture Organization.
Hsu, T. (2021). Engaging the Youth in Agriculture: The Taiwanese Approach. Journal of Agricultural Policy Studies. 28(4), 10-15.
Ibrahim, R., & Ahmad, N. (2021). Smart Farming in Malaysia: Challenges and Opportunities. Kuala Lumpur: Universiti Malaya Press.
Kingdon, J. W. (1984). Agendas, Alternatives, and Public Policies. Little, Brown.
Lasswell, H. (1956). The Decision Process: Seven Categories of Functional Analysis. College Park: University of Maryland Press.
Lin, W. (2020). Organic Farming in Taiwan: Progress and Challenges. Asian Journal of Sustainable Agriculture. 35(2), 17-21.
Lindblom, C. E. (1959). The Science of Muddling Through. Public Administration Review. 19(2), 79–88.
Lowi, T. J. (1972). Four Systems of Policy, Politics, and Choice. Public Administration Review. 32(4), 298–310.
Mahadi, H. (2019). Urban Agriculture and Sustainable Development in Malaysia.
Journal of Agricultural Economics. 45(3), 54-60.
Ministry of Agriculture, Forestry and Fisheries. (2020). Basic Plan for Food, Agriculture and Rural Areas. Tokyo: Government of Japan.
Ostrom, E. (1990). Governing the Commons: The Evolution of Institutions for Collective Action. Cambridge University Press.
Razak, M. N., Yusof, Z., & Hassan, R. (2020). Sustainable Palm Oil Development: Policies and Practices. Penang: Malaysian Agricultural Research Institute.
Sabatier, P. A. (1988). An Advocacy Coalition Framework of Policy Change and the Role of Policy-Oriented Learning Therein. Policy Sciences. 21(2-3), 129–168.
Shamsudin, M. N., & Mohamed, Z. (2022). National Agrofood Policy 2.0 and Its Implications for Malaysia's Agriculture. Putrajaya: Ministry of Agriculture and Food Industries.
Tanaka, H. (2021). Promoting Organic Farming in Japan: Challenges and Opportunities.
Journal of Agricultural Policy Studies. 34(2), 21-30.
Wang, J., & Lee, C. (2019). Transforming Taiwan's Agriculture for Global Markets. Kaohsiung: Taiwan Agricultural Research Institute.
World Bank. (2020). Thailand Economic Monitor: Agriculture for Growth. Washington, D.C.: World Bank.
Yamaguchi, K., & Yamamoto, S. (2018). Smart Agriculture and Future Technologies. Tokyo: Springer.
