การพัฒนานโยบายการคุ้มครองผู้บริโภคของเทศบาลเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี

Main Article Content

ศทิชา รัตนเดช
สิทธิพงษ์ สิทธิภัทรประภา

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) การพัฒนานโยบายการคุ้มครองผู้บริโภค และ 2) แนวทางการพัฒนานโยบายการคุ้มครองผู้บริโภคของเทศบาลเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี เชิงปริมาณ        
กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ประชาชนที่มีภูมิลำเนาในเขตเทศบาลเมืองปัตตานี จำนวน 396 คน กำหนดกลุ่มตัวอย่างแบบสะดวก ใช้แบบสอบถามในการเก็บรวบรวมข้อมูล วิเคราะห์ข้อข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ      เชิงคุณภาพ มีผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 11 คน เลือกแบบเจาะจง ใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึก และวิเคราะห์เนื้อหา         เชิงพรรณนา


    ผลการวิจัยพบว่า 1. การพัฒนานโยบายการคุ้มครองผู้บริโภคของเทศบาลเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี โดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยเรียงลำดับตามค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย ได้แก่  ด้านการตราออกเทศบัญญัติเพื่อสนับสนุนการดำเนินงานคุ้มครองผู้บริโภค อยู่ในระดับมาก ด้านการขับเคลื่อนและผลักดันกฎหมาย นโยบายที่เกี่ยวข้องกับผู้บริโภค อยู่ในระดับมาก และ  ด้านการติดตามและกำกับดูแลการแต่งตั้งคณะอนุกรรม การคุ้มครองผู้บริโภค อยู่ในระดับมาก ตามลำดับ
2. แนวทางการพัฒนานโยบายการคุ้มครองผู้บริโภคของเทศบาลเมืองปัตตานี  ประกอบด้วย  1) การยกระดับคุณภาพชีวิตและสิทธิผู้บริโภคจัดทำฐานข้อมูลผู้บริโภค การให้ความรู้และอบรม และเพิ่มช่องทางการร้องเรียนแก่ประชาชน  2) การส่งเสริมการมีส่วนร่วมและการเข้าถึงบริการ  โดยการสร้างช่องทางที่หลากหลายและเข้าถึงง่าย สร้างกลไกการมีส่วนร่วม และเปิดโอกาสให้ชุมชนเข้ามามีส่วนร่วม และ 3) การบริหารจัดการและบูรณาการนำเทคโนโลยีมาอำนวยความสะดวกแก่ประชาชน รวมถึงการประสานงานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และต้องมีการติดตามและประเมินผลอย่างสม่ำเสมอ เพื่อนำข้อมูลมาวิเคราะห์และปรับปรุงนโยบายให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กุลธน ธนาพงศธร. (2522). การบริหารรัฐกิจเปรียบเทียบ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช.

จิรพร วิทยศักดิ์. (2560). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการคุ้มครองผู้บริโภคระดับท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ณพล เลิศสุมิตรกุล และ จุฬารัตน์ กีรติภูมิธรรม. (2567). การพัฒนากฎหมายและนโยบายการคุ้มครองผู้บริโภคตามหลักการมีส่วนร่วมขององค์กรของผู้บริโภค. วารสารสมาคมนักวิจัย, 29(4), 136-147.

เทศบาลเมืองปัตตานี. (2567). รายงานผลการดาเนินงานด้านการคุ้มครองผู้บริโภค ประจาปี พ.ศ. 2567. ปัตตานี: เทศบาลเมืองปัตตานี.

ไทยพีบีเอส. (2568). ภารกิจสภาองค์กรของผู้บริโภค ปี 2567. สืบค้น 24 มิถุนายน 2568, จากhttps://www.thaipbs.or.th/program/People/episodes/105979

ธนากร โพธิ์ไพจิตร. (2564). บทบาทของเทคโนโลยีและโซเชียลมีเดียในการคุ้มครองผู้บริโภค. วารสารวิจัยสังคมศาสตร์, 12(1), 105–120.

ประภาส ปิ่นตบแต่ง. (2558). การบริหารราชการแนวใหม่: ภาครัฐกับการจัดการเชิงบูรณาการ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ทีพีเอ็น.

พัชรวรรณ นุชประยูร. (2563). แนวทางการพัฒนากฎหมายคุ้มครองผู้บริโภคเกี่ยวกับเนื้อหาดิจิทัล. (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

มูลนิธิเพื่อผู้บริโภค. (2567). รายงานสถานการณ์ผู้บริโภคไทย พ.ศ. 2567. กรุงเทพฯ: มูลนิธิเพื่อผู้บริโภค.

วาที ดิเรกศรี. (2565). การศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการปฏิบัติงานด้านคุ้มครองผู้บริโภคสาธารณสุขของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน ต.คอนสาร อ.คอนสาร จ.ชัยภูมิ. ชัยภูมิเวชสาร, 42(1), 26-34

ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2567). รายงานวิจัยด้านเศรษฐกิจและสังคมที่เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองผู้บริโภค. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิจัยกสิกรไทย.

สมชาย ปัญญะวิวัฒน์. (2562). แนวทางการคุ้มครองผู้บริโภคในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล. ในเอกสารการสัมมนาทางวิชาการประจาปี 2562. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สายชล บุญคงมาก และภูมิ โชคเหมาะ. (2566). ปัญหากฎหมายในการคุ้มครองผู้บริโภคเกี่ยวกับความรับผิดเพื่อความชำรุดบกพร่องของสินค้า ศึกษากรณีสินค้าเป็นรถยนต์ใหม่. วารสารปรีดีพนมยงค์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต, 12(1), 17–32.

สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค. (2566). รายงานประจำปี พ.ศ. 2566. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค.

Taro Yamane. (1973). Statistics: an introductory analysis. New York: Harper. & Row.