การกำหนดนโยบายสาธารณะภาคการเกษตร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแนวคิดและทฤษฎีการกำหนดนโยบายสาธารณะ 2) ศึกษานโยบายสาธารณะภาคการเกษตรของต่างประเทศ 3) ศึกษานโยบายสาธารณะภาคการเกษตรของประเทศไทย และ 4) เสนอแนะแนวทางในการกำหนดนโยบายสาธารณะเพื่อแก้ไขปัญหาภาคการเกษตร
จากการศึกษาแนวคิดและทฤษฎีเกี่ยวกับการกำหนดนโยบายสาธารณะ รวมทั้งนโยบายสาธารณะภาคการเกษตรของประเทศไทยและต่างประเทศแล้ว พบว่า 1) แนวคิดและทฤษฎีการกำหนดนโยบายสาธารณะ มีความมุ่งหมายเพื่อแก้ไขปัญหาและตอบสนองต่อความต้องการของสังคม 2) นโยบายสาธารณะภาคการเกษตรของต่างประเทศ (ประเทศญี่ปุ่น ประเทศมาเลเซีย และประเทศไต้หวัน) มุ่งเน้นการนำเทคโนโลยีและปัญญาประดิษฐ์มาใช้ในภาคการเกษตร เพื่อลดต้นทุน เพิ่มผลผลิต และพัฒนาคุณภาพชีวิตของเกษตรกร 3) นโยบายสาธารณะด้านการเกษตรของประเทศไทย ถูกกำหนดโดยฝ่ายการเมือง ไม่สามารถแก้ปัญหาและความต้องการของเกษตรได้อย่างแท้จริงและยั่งยืน และ 4) ข้อเสนอแนะในการกำหนดนโยบายสาธารณะภาคการเกษตร โดยที่การกำหนดนโยบายสาธารณะเป็นกระบวนการต้นน้ำที่มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการแก้ไขปัญหาและตอบสนองความต้องการของสังคม ฉะนั้น ในการกำหนดนโยบายสาธารณะภาคการเกษตรต้องสร้างการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วนโดยเฉพาะเกษตรกรซึ่งเป็นผู้ได้รับผลกระทบโดยตรง จึงเป็นองค์ประกอบและส่วนสำคัญอย่างยิ่งต่อความสำเร็จในการแก้ไขปัญหาภาคการเกษตรอย่างแท้จริง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความและบทความในวารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ เป็นแนวคิดของผู้เขียน ไม่ใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของคณะผู้จัดทำ บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ วิทยาลัยนวัตกรรมการจัดการ และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
ข้อความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการีพิมพ์ในวารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ หากบุคคลใดหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาติเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมสหกรณ์. (2564). แนวทางการพัฒนาสหกรณ์ในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมสหกรณ์.
กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2564). รายงานประจำปี: การพัฒนาเกษตรกรรมไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2563). เศรษฐกิจพอเพียงในยุคปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: ธนาคารแห่งประเทศไทย.
บุษบง ชัยเจริญวัฒนะ, บุญมี ลี้ และเทพกร ณ. สงขลา. (2545). อุปสรรคด้านกฎหมายและนโยบายการพัฒนาที่ส่งผลกระทบต่อความยากจนของคนไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. (2556). ภาวะความยากจนของครัวเรือนเกษตร. สืบค้น 24 มกราคม 2568, จาก
https://www.oae.go.th/view/1/%.
สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. (2565). แนวโน้มและแผนพัฒนาเกษตรกรรม. กรุงเทพฯ: สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม. สืบค้น 23 มกราคม 2568, จากhttps://www.nesdc.go.th/main.php?filename=develop_issue
ADB. (2021). Agriculture and Rural Development in Asia. Manila: Asian Development Bank.
Birkland, A. (2005). An Introduction to the Policy Process: Theories, Concepts and Models of Public Policy Making. 2nd ed. New York: M.E. Sharpe.
Cheng, C., & Huang, Y. (2021). Smart Agriculture in Taiwan: Innovations and Applications. Taipei: National Taiwan University Press.
Dror, Y. (1971). Venture in Policy Sciences: Concepts and Applications. New York: American Elservier.
Easton, D. (1965). A Framework for Political Analysis. University of Chicago Press.
FAO. (2019). The State of Food and Agriculture 2019. Rome: Food and Agriculture Organization.
Hsu, T. (2021). Engaging the Youth in Agriculture: The Taiwanese Approach. Journal of Agricultural Policy Studies. 28(4), 10-15.
Ibrahim, R., & Ahmad, N. (2021). Smart Farming in Malaysia: Challenges and Opportunities. Kuala Lumpur: Universiti Malaya Press.
Kingdon, J. W. (1984). Agendas, Alternatives, and Public Policies. Little, Brown.
Lasswell, H. (1956). The Decision Process: Seven Categories of Functional Analysis. College Park: University of Maryland Press.
Lin, W. (2020). Organic Farming in Taiwan: Progress and Challenges. Asian Journal of Sustainable Agriculture. 35(2), 17-21.
Lindblom, C. E. (1959). The Science of Muddling Through. Public Administration Review. 19(2), 79–88.
Lowi, T. J. (1972). Four Systems of Policy, Politics, and Choice. Public Administration Review. 32(4), 298–310.
Mahadi, H. (2019). Urban Agriculture and Sustainable Development in Malaysia.
Journal of Agricultural Economics. 45(3), 54-60.
Ministry of Agriculture, Forestry and Fisheries. (2020). Basic Plan for Food, Agriculture and Rural Areas. Tokyo: Government of Japan.
Ostrom, E. (1990). Governing the Commons: The Evolution of Institutions for Collective Action. Cambridge University Press.
Razak, M. N., Yusof, Z., & Hassan, R. (2020). Sustainable Palm Oil Development: Policies and Practices. Penang: Malaysian Agricultural Research Institute.
Sabatier, P. A. (1988). An Advocacy Coalition Framework of Policy Change and the Role of Policy-Oriented Learning Therein. Policy Sciences. 21(2-3), 129–168.
Shamsudin, M. N., & Mohamed, Z. (2022). National Agrofood Policy 2.0 and Its Implications for Malaysia's Agriculture. Putrajaya: Ministry of Agriculture and Food Industries.
Tanaka, H. (2021). Promoting Organic Farming in Japan: Challenges and Opportunities.
Journal of Agricultural Policy Studies. 34(2), 21-30.
Wang, J., & Lee, C. (2019). Transforming Taiwan's Agriculture for Global Markets. Kaohsiung: Taiwan Agricultural Research Institute.
World Bank. (2020). Thailand Economic Monitor: Agriculture for Growth. Washington, D.C.: World Bank.
Yamaguchi, K., & Yamamoto, S. (2018). Smart Agriculture and Future Technologies. Tokyo: Springer.
