การพัฒนารูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของประสิทธิผลโรงเรียน ด้านผลลัพธ์ทางสังคม โรงเรียนมัธยมศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างรูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของxระสิทธิผลโรงเรียนด้านผลลัพธ์ทางสังคม โรงเรียนมัธยมศึกษา 2) ทดสอบรูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของประสิทธิผลโรงเรียนด้านผลลัพธ์ทางสังคม โรงเรียนมัธยมศึกษา กับข้อมูลเชิงประจักษ์ และ 3) ศึกษาอิทธิพลทางตรง อิทธิพลทางอ้อม และอิทธิพลรวมของปัจจัยความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของประสิทธิผลโรงเรียนด้านผลลัพธ์ทางสังคมโรงเรียนมัธยมศึกษา เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน แบ่งออกเป็น 2 ระยะ คือ 1) เป็นการกำหนดกรอบแนวคิดการวิจัย โดยวิเคราะห์เอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง การสัมภาษณ์ผู้บริหารสถานศึกษา ครูและนักเรียนโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก ขนาดกลาง และขนาดใหญ่ จำนวน 54 คน และ 2) เป็นการตรวจสอบสมมติฐานการวิจัย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม มีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.98 กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้บริหารสถานศึกษาและครู ได้มาจากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน จำนวน 502 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าความเบ้ ค่าความโด่ง สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน องค์ประกอบเชิงยืนยันอันดับหนึ่ง และวิเคราะห์โมเดลสมการเชิงโครงสร้าง
ผลการวิจัยพบว่า 1) รูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของประสิทธิผลโรงเรียนทางด้านผลลัพธ์ทางสังคมโรงเรียนมัธยมศึกษา ประกอบด้วย 5 ปัจจัย คือ ภาวะผู้นำพลังบวกของผู้บริหาร ภาวะผู้นำทางวิชาการของครู วัฒนธรรมคุณภาพของโรงเรียน กระบวนการจัดการเรียนรู้ และประสิทธิผลโรงเรียนทางด้านผลลัพธ์ทางสังคม 2) รูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของประสิทธิผลโรงเรียนทางด้านผลลัพธ์ทางสังคมโรงเรียนมัธยมศึกษาที่พัฒนาขึ้นมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยมีค่าสถิติ χ2= 17.72, P-value = 0.911, DF = 27, χ2/DF = 0.656, GFI = 0.995, AGFI = 0.980, RMR = 0.014 SRMR = 0.014, RMSEA = 0.000, CFI = 1.00 CN = 1329.14 เมื่อพิจารณาค่าสัมประสิทธิ์พยากรณ์ (R2) ของปัจจัยทั้ง 5 ปัจจัย พบว่า สามารถร่วมกันอธิบายความแปรปรวนประสิทธิผลโรงเรียนทางด้านผลลัพธ์ทางสังคม โรงเรียนมัธยมศึกษา ได้ร้อยละ 90 และ 3) ปัจจัยที่มีอิทธิพลทางตรงต่อประสิทธิผลโรงเรียนทางด้านผลลัพธ์ทางสังคม โรงเรียนมัธยมศึกษา เรียงลำดับจากมากไปหาน้อย ได้แก่ กระบวนการจัดการเรียนรู้ และ ภาวะผู้นำทางวิชาการของครู ปัจจัยที่มีอิทธิพลทางอ้อม พบว่าภาวะผู้นำพลังบวกของผู้บริหารมีอิทธิพลทางอ้อมโดยผ่านกระบวนการจัดการเรียนรู้ ภาวะผู้นำทางวิชาการของครูมีอิทธิพลทางอ้อมโดยผ่านวัฒนธรรมคุณภาพของโรงเรียน และกระบวนการจัดการเรียนรู้ และวัฒนธรรมคุณภาพของโรงเรียน มีอิทธิพลทางอ้อมโดยผ่านกระบวนการจัดการเรียนรู้ อิทธิพลรวม เรียงลำดับจากมากไปหาน้อย ได้แก่ กระบวนการจัดการเรียนรู้ ภาวะผู้นำทางวิชาการของครู ภาวะผู้นำพลังบวกของผู้บริหาร และ วัฒนธรรมคุณภาพของโรงเรียน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกเรื่องได้รับการตรวจความถูกต้องทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ทรรศนะและข้อคิดเห็นในบทความ Journal of Global of Perspectives in Humanities and Social Sciences (J-GPHSS) มิใช่เป็นทรรศนะและความคิดของผู้จัดทำจึงมิใช่ความรับผิดชอบของบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์การคัดลอก แต่ให้อ้างอิงแหล่งที่มา
เอกสารอ้างอิง
Checkley. K. (2000). The Contemporary Principal: New Skills for a new age. Education Update, 4.
Coleman, J. S. & Hoffer. (1987) . Social capital in the creation of human capital. Boston: Butterworth Heinemann.
Daft, R. L. (2003). Management. 6th ed. New York: Thomson.
Dijkstra, A. B. (2012). Sociale opbrengsten van onderwijs. Amsterdam University Press.
Dijkstra, A. B. (2014). Social benefits of education. Amsterdam University Press.
Dijkstra, A. B., Khayati & Vosse. (2012). The assessment of social outcome and school Improvement through school inspections. Amsterdam Press.
Durlak, J. A. (2007). Effects of positive youth development programs on school, family and community systems. American Journal Community Psychologist. 39(3-4), 269-86.
Hoy, W. K. & Miskel, C. G. (2005). Educational Administration: Theory, Research, and Practice. New York: McGraw- Hill.
Khotbanthao, S. (2017). kānbō̜rihān kānsưksā lakkān læ thritsadī [Educational administration Principles and theories]. Bamgkok: Panyachon.
Phahamak, W. (2016). khwām sam phan chœ̄ng sāhēt khō̜ng prasitthiphon rōngrīan khō̜nāt lek Sang kat Samnakngān khanakam kān kān sưksānaphư̄nthān [Causal relationship of effectiveness of small schools under the Office of the Basic Education Commission]. Doctoral dissertation. Suratthani Rajabhat University.
Phonrungrot, C. (2014). watthanatham khunnaphāp: sāng khon sāng chāt [Quality culture: Builds people, builds the nation]. Bangkok: Office of Educational Quality Standards Accreditation.
Puriso, W. (2015). kānphatthanā phāwa phū nam khrū nai rōngrīan nam tok hūai sūan phlū : kānwičhai patibatkān bǣp mī sō̜ won rūam phư̄nthān [Teacher leadership development in Huai Suan Phlu Waterfall School: ResearchBasic cooperative operations]. Doctoral dissertation. Sakon Nakhon Rajabhat University.
Sanrattana. W. (2012). nǣokhit thritsadī læ praden phư̄a bō̜rihān thāngkān sưksā. [Concepts, theories and issues for educational administration]. Bangkok: Thippayawisut.
Schall, E, Ospina, S., Godsoe, B. & Dodge, J. (2004). Appreciative narratives as leadership research: Matching method to lens. In D.L. Cooperider and M. Avital (Eds.), Advances in appreciative inquiry: Constructive discourse and human organization. Oxford: Elsevier Science, Ltd.
Schumacker, R. E. & Lomax, R. G. (2004). A Beginer’s Guild to Structural Equation Modeling. London: Lawrence Erlbaum. Associates.
Senge, P. M. (1996). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. London: Century Press.
Sinlarat, P. (2006). kānsưksā chœ̄ng sāngsan læ phalit phāp [Creative education and productivity]. Bangkok: Chulalongkorn University.
Voogt, J. & Roblin, N. P. (2010). 21st century skills. Discussienota. Zoetermeer: The Netherlands: Kennisnet.
Whitney, D. K. & Trosten-Bloom, A. (2016). Appreciative Leadership:Responding Relationally to the Questions of Our Time. Retrieved from https://www.researchgate.net/publication/316605881.
Wo̜rawan Na yutya, K. (2007). Ekkasān prakō̜p kān banyāi phisēt phithī pœ̄t kān prom khrū phū sō̜n sangkhommasưksā [Documents for the special opening ceremony lecture Training for social studies teachers]. Bangkok: Maenam Hotel.
Worawatthanachai, P. (2017). thritsadī kān kœ̄t khwāmkhit sāngsan chœ̄ng čhit wikhro [Psychoanalytic Theory of Creativity]. Substance education. 11(1), 69-78.
