การจัดการคณะเชิดสิงโตและสร้างเครือข่ายทางวัฒนธรรมไทย-จีน เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระบบและรูปแบบในการบริหารจัดการคณะสิงโตในย่านฝั่งธนบุรี 2) ศึกษาแนวทางการบริหารจัดการคณะสิงโตเพื่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างมีประสิทธิภาพ และ 3) สร้างเครือข่ายคณะสิงโตและส่งเสริมให้นักท่องเที่ยวมีส่วนร่วมในกิจกรรมการท่องเที่ยว โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ จากการสัมภาษณ์และสนทนากลุ่มตัวแทนหรือหัวหน้าคณะสิงโตทั้ง 19 คณะ และผู้มีส่วนได้เสียเช่นผู้นำชุมชนในย่านธนบุรี มีการศึกษาดูงานคณะเชิดสิงโต ฝึกอบรม และประชุมสร้างเครือข่าย
ผลการวิจัยพบว่า 1) ระบบการบริหารคณะสิงโตในย่านฝั่งธนบุรีมี 3 แบบด้วยกัน คือ (1) ระบบครอบครัว (2) ระบบโรงเรียน (3) ระบบชุมชน แต่ 80% เป็นระบบครอบครัว 2) แนวคิดการบริหารงานแบบ 7M มีความเหมาะสมและสอดคล้องกับบริบทของคณะสิงโต ประกอบด้วย (1) การบริหารทรัพยากรมนุษย์ (2) การบริหารงบประมาณ (3) การจัดการ (4) การให้ข้อมูลข่าวสาร หรือการประชาสัมพันธ์ (5) การแสดง (6) การประสานงาน หรือการประนีประนอม (7) การวัดผลหรือการประเมินผลการปฏิบัติงาน และ 3) คณะสิงโตมีเครือข่ายใน 4 ระดับซึ่งมีลักษณะดังนี้ (1) เครือข่ายระหว่างคณะสิงโต (2) เครือข่ายระหว่างกลุ่มผู้ร่วมอาชีพที่ใกล้เคียงกัน เช่น คณะงิ้ว คณะมายากล (3) เครือข่ายระดับชาติหรือภายในประเทศ เช่น บริษัท ออแกไนเซอร์ หรือหน่วยงานภาครัฐ (4) เครือข่ายระดับนานาชาติเช่นคณะสิงโตไปทำการแข่งขันหรือไปร่วมแสดงกับคณะสิงโตในประเทศมาเลเซียหรือสิงคโปร์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกเรื่องได้รับการตรวจความถูกต้องทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ทรรศนะและข้อคิดเห็นในบทความ Journal of Global of Perspectives in Humanities and Social Sciences (J-GPHSS) มิใช่เป็นทรรศนะและความคิดของผู้จัดทำจึงมิใช่ความรับผิดชอบของบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์การคัดลอก แต่ให้อ้างอิงแหล่งที่มา
เอกสารอ้างอิง
Aphakaro, P. (2004). khrư̄akhāi: thammachāt khwāmrū læ kānčhatkān [Networks: Nature, Knowledge and Management]. Bangkok: khrōngkān sœ̄msāng kānrīanrū phư̄a chumchon pensuk.
Barontini, R., & Caprio, L. (2006). The effect of family control confirm value and performance. European Financial Management, 12(5), 689-723.
Beven, K. (2006). On undermining the science? Hydro Processes. (20) 3141-3146.
Chareonwongsak, K. (2003). kānčhatkān khrư̄akhāi: konlayut samkhan sū khwāmsamret khō̜ng kān patirūp kānsưksā [Network management: a key strategy for the success of Education reform]. Bangkok: Success Media Co.,Ltd.
Chrisman, J. J., Chua, J., & Steier, L. (2002). The influence of national culture and family involvement on entrepreneurial per-ceptions and performance at the state level. Entrepreneurship Theory and Practice, 26(4), 113-130.
Dyer, W. G. (1986). Cultural change in family firms: Anticipating and managing Business and family transitions. San Francisco: Jossey-Bass.
Habbershon, T. G., Williams, M., & MacMillan, I. C. (2003). A unified systems perspective of family firm performance. Journal of Business Venturing, 18(4), 451-465.
Phonsee, S. (2007). khrư̄akhāi kān rīan rū nai ngān phatthanā chumchon [Network of learning in community development work]. Bangkok: Odean Store.
Phongphit, S. (2005). khrư̄akhāi: yutthawithī phư̄a prachākhom khemkhon chumchon khemkhæng [Network: Intense Community Tactics Strong community]. Bangkok.
Somdetkromphrayadamrongrachanuphap Riapriang. (1988). hongsāwadān čhaophrayāthiphākwong (kham Bunnag) Songtrūat chamralæsong phraniphonʻathibāiphimkhrangthī 6. Bangkok: ō̜ngwannakhadī læprawatsāt Kromsinpāk. Sahaphanwūsūhǣngprathētthai [Chronicles of Chao Phraya Tipakornwong (Kham Bunnak) His Highness examined and explaining writing, 6th edition, Bangkok, Literature Division And the history of the Fine Arts Department]. Retrieved from http://www.sat.or.th.
Stichweh, R. (2011). Systems Theory (International Encyclopedia of Political Science). Retrieved from https://www.researchgate.net/publication/297163438.
Scott. (1992). Organizations: Rational, Natural and Open Systems. New Jersey Prentice Hall.
Sanguannam, C. (2002). thritsadī nǣo patibatkān bō̜rihān sathān sưksā [Theory of educational institution administration]. Bangkok: Book Point.
Viphatphumiprathes, T. (2015). Kānchœ̄tsinghatow: Kānsadǣngnaiwatthanathamčhīnlækīlāradap Nānāchāt [Lion Dance: A Performance in a Traditional Chinese Culture and an International Sports Competition]. Retrieved from https://arts.dpu.ac.th/media/research/Lion%20Dance.pdf.
Wattanaboonya, P. (2018). Thonburi’s Permoning Art in The 21 th Century. Bansomdejchaopraya Rajabhat University (Supported from National Research Council of Thailand. Bangkok.
Wiruchnipawan, W. (2012). kānbō̜rihān čhatkān læ kānbō̜rihān yutthasāt khō̜ng nūaingān khō̜ng rat [Management and strategic administration of government agencies]. Bangkok: For S.
