การจัดการเรียนรู้ตามแนวทางสะเต็มศึกษาผ่านกระบวนการออกแบบเชิงวิศวกรรม เรื่อง การตอบสนองของพืช เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยปฏิบัติการนี้มีจุดประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแนวทางการปฏิบัติในการจัดการเรียนรู้ตามแนวทางสะเต็มศึกษาผ่านกระบวนการออกแบบเชิงวิศวกรรมเพื่อส่งเสริมสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือ เรื่อง การตอบสนองของพืช และ 2) ศึกษาผลการส่งเสริมสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือด้วยการจัดการเรียนรู้ดังกล่าวของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ซึ่งเป็นห้องเรียนแผนการเรียนวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2563 จำนวน 35 คน ใช้รูปแบบการวิจัย เชิงปฏิบัติการ จำนวน 3 วงจร เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ แบบบันทึกการสะท้อนผลการจัดการเรียนรู้ แบบสังเกตสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือ และแบบประเมินสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือ เก็บรวบรวมข้อมูลและนำข้อมูลมาวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ตรวจสอบข้อมูลด้วยวิธีสามเส้า
ผลการวิจัยพบว่า 1) แนวทางการปฏิบัติในการจัดการเรียนรู้แต่ละขั้นตอนต้องเน้นบทบาทของสมาชิกให้มีโอกาสแลกเปลี่ยนเรียนรู้อย่างเท่าเทียม กำหนดภาระงาน ที่มากแต่มีเวลาจำกัดในการทำกิจกรรม ออกแบบและสร้างชิ้นงานเพื่อนำไปทดสอบประสิทธิภาพการแก้ปัญหาในสถานการณ์ที่กำหนดจริง เปิดโอกาสให้ผู้เรียนทุกคนได้สื่อสารแลกเปลี่ยนแสดงความคิดเห็นแนวคิดที่แต่ละคนมีเพื่อให้กลุ่มแก้ปัญหาสำเร็จและต้องมีการแบ่งหน้าที่ในการปฏิบัติงานให้เหมาะสมกับความสามารถ และ 2) สามารถส่งเสริมให้ผู้เรียนส่วนใหญ่มีสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือเพิ่มขึ้นอยู่ในระดับสูงทั้งหมด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกเรื่องได้รับการตรวจความถูกต้องทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ทรรศนะและข้อคิดเห็นในบทความ Journal of Global of Perspectives in Humanities and Social Sciences (J-GPHSS) มิใช่เป็นทรรศนะและความคิดของผู้จัดทำจึงมิใช่ความรับผิดชอบของบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์การคัดลอก แต่ให้อ้างอิงแหล่งที่มา
เอกสารอ้างอิง
Buachoon, N. (2019). phonkān čhatkān rīanrū tām nǣokhit sa tem sưksā thī mī tō̜ phon samrit thāngkān rīan wichā khēmī læ khwāmsāmāt nai kān kǣ panhā khō̜ng nakrīan chan matthayommasưksā pī thī sī [Effects of stem education approach on chemistry achievement, problem solving ability of grade 10 students]. Journal of Graduate Studies Valaya Alongkorn Rajabhat University. 14(3), 53-63.
Cholsin, J. (2016). kānwičhai patibatkān phư̄a phatthanākān čhatkān rīanrū rư̄ang parimān sān samphan tām nǣo sa tem sưksā thī nēn krabūankān ʻō̜k bǣp chœ̄ng witsawakam thī songsœ̄m samō̜n thana kān kǣ panhā bǣp rūammư̄ [Operational research to develop content learning management relationship according to STEM Education that focuses on the engineering design process that promotes the equation Collaborative problem solving]. Thesis M.Ed., Naresuan University, Phitsanulok.
Good, L. & Brophy, E. (1978). Looking in classrooms. (2nd ed.). New York: Harper & Row.
Householder, D. L. & Hailey, C. E. (2012). Incorporating engineering design challenges into STEM courses. Retrieved from http://digitalcommons.usu.Edu/ncete_publications/166.
Kijkuakul, S. (2014). kānčhatkān rīanrū witthayāsāt : thitthāng samrap khrū satawat thī yīsipʻet [Learning management in science: direction for teacher in 21th century]. Phetchabun: Julladis Printing.
Kijkuakul, S. (2015). sa tem sưksā . [STEM Education]. Journal of Education Naresuan University. 17(2), 201-207.
McNaught, C. (2014). Implementing research based education at UCL. Retrieved from http://www.ycl.ac.th/teachinglearning/connectedcurriculum/researchbasededucation.
Morgan, J. R., Capraro, M. M. & Capraro, R. (2013). STEM project-based learning: An integrated science, technology, engineering, and Mathematics (STEM) approach. Rotterdam: Sense.
Neadratsamee, C. (2017). kānphatthanā kānčhatkān rīanrū bǣp sa tem sưksā thīnēn krabūankān ʻō̜k bǣp chœ̄ng witsawakam thī songsœ̄m samatthana kān kǣ panhā bǣp rūammư̄ nai rư̄ang khēmī singwǣtlō̜m khō̜ng nakrīan chan matthayommasưksā pī thī sī [The development of learning management that focuses on a process Engineering design that promotes competency in solving chemistry problems Environment of Mathayomsuksa 4 students]. (Master's thesis). Naresuan University. Phitsanulok.
NRC. (2012). A framework for K-12 science education: practice’s, crosscutting concepts, and core ideas. Washington, DC: The National Academies.
OECD. (2013). PISA 2015: Draft collaborative problem solving framework. Paris: OECD.
Rosen, S. & Foltz, P. W. (2014). Assessing collaborative problem solving through automated technologies. Research and Practice in Technology Enhanced Learning. 9(3), 389-140.
Siriphatratchai, P. (2013). STEM Education kap kānphatthanā thaksa nai satawat thī yīsipʻet [STEM Education and Skill Development in the 21st Century]. Executive Journal. 33(2), 49-56.
The Institute for the Promotion of Teaching Science and Technology (IPST). (2018). kān kǣ panhā bǣp rūammư̄ (Collaborative Problem Solving) bot sarup samrap phūbō̜rihān PISA sō̜ngphansiphā [Collaborative Problem Solving Executive Summary PISA 2015]. PISA Thailand. Bangkok: The Institute for the Promotion of Teaching Science and Technology. Ministry of Education.
