การพัฒนาแบบวัดความเป็นนักท่องเที่ยวเชิงนิเวศชาวไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาแบบวัดและหาคุณภาพของแบบวัดความเป็นนักท่องเที่ยวเชิงนิเวศชาวไทย กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้มาเยือนชาวไทยที่เดินทางมาเยือนอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน อุทยานแห่งชาติเขาแหลมหญ้า-หมู่เกาะเสม็ด และอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน จำนวน 1,244 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบวัดความเป็นนักท่องเที่ยวเชิงนิเวศชาวไทย ตรวจสอบความตรงเชิงโครงสร้างโดยการวิเคราะห์องค์ประกอบและตรวจสอบความสอดคล้องภายใน โดยใช้สัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค ผลการตรวจสอบคุณภาพของข้อคำถาม พบว่า ความเที่ยงทั้งฉบับมีค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาเท่ากับ 0.910 โมเดลการวัดได้ค่า เท่ากับ 0.01 ค่า p-value ของ
มีค่าเท่ากับ 9.34 ค่าดัชนี
/df มีค่าเท่ากับ 1.33 ค่าดัชนี CFI มีค่าเท่ากับ 1.00 ค่าดัชนี GFI มีค่าเท่ากับ 1.00 ค่าดัชนี AGFI มีค่าเท่ากับ 0.99 และค่า RMR เท่ากับ 0.005 ในขณะที่ค่าดัชนี RMSEA มีค่าเท่ากับ 0.016 และค่าดัชนี CN มีค่าเท่ากับ 2472.46 สรุปได้ว่า มาตรวัดความเป็นนักท่องเที่ยวเชิงนิเวศ มีความเหมาะสมและสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกเรื่องได้รับการตรวจความถูกต้องทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ทรรศนะและข้อคิดเห็นในบทความ Journal of Global of Perspectives in Humanities and Social Sciences (J-GPHSS) มิใช่เป็นทรรศนะและความคิดของผู้จัดทำจึงมิใช่ความรับผิดชอบของบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์การคัดลอก แต่ให้อ้างอิงแหล่งที่มา
เอกสารอ้างอิง
Beaumont, N. (2011). The third criterion of ecotourism: Are ecotourists more concerned about sustainability than other tourists? Journal of Ecotourism. 10(2), 135-148.
Blamey, R. K. & Braithwaite, V. A. (1997). A social values segmentation of the potential ecotourism market. Journal of Sustainable Tourism. 5(1), 29-45.
Buckley, R. (1994). A Framework for ecotourism. Annals of Tourism Research. 21(3), 661-665.
Burton, F. (1998). Can ecotourism objectives be achieved? Annals of Tourism Research. 25(23), 755-758.
Chaminuka, P., Groeneveld, R. A., Selomane, A. O. & van lerland, E. C. (2012). Tourist preferences for ecotourism in rural communities adjacent to Kruger National Park: A choice experiment approach. Tourism Management. 33, 168-176.
Dolnicar, S. (2010). Identifying tourists with smaller environmental footprints. Journal of Sustainable Tourism. 18(6), 717-734.
Donohoe, H. M. & Needham, R. D. (2006). Ecotourism: The Evolving Contemporary Definition. Journal of Ecotourism. 5(3), 192-210.
Eagles, P. F. J. (1992). The travel motivations of Canadian ecotourists. Journal of Travel Research. 31(autumn), 3-7.
Fennell, D. A. (2000). What’s in a name? Conceptualizing natural resource-based tourism. Tourism Recreation Research. 25(1), 97-100.
Jaworski, B., Kohli, A. K. & Sahay, A. (2000). Market-driven versus driving markets. Journal of the Academy of Marketing Science. 28(1), 45-54.
Transparency Market Research. (2017). Ecotourism Market - Global Industry Analysis, Size, Share, Growth, Trends, and Forecast 2016 – 2024. Retrieved from https://www.transparencymarketresearch.com/ecotourism-market.html.
Weaver, D. B. & Lawton, L. J. (2007). Twenty years on: the state of contemporary ecotourism research. Tourism Management. 28(5), 1168-1179.
Yindeesuk, C. (2016). khwāmrū thatsanakhati læ phrưttikam kānthō̜ngthīeo chœ̄ng Niwēt khō̜ng nakthō̜ngthīeo chāo Thai [Ecotourism Knowledge, Attitudes and Behaviors of Thai Tourists]. Thesis for Master’s Degree. Chon Buri: Burapha University.
