การจัดการเรียนรู้โดยบูรณาการการเรียนแบบกลุ่มและแบบการใช้ปัญหาเป็นฐาน เพื่อเสริมสร้างความสามารถในการแก้ปัญหาและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยและพัฒนา มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาการจัดการเรียนรู้โดยบูรณาการการเรียนแบบกลุ่มและแบบการใช้ปัญหาเป็นฐานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการแก้ปัญหาและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี และ 2) ศึกษาผลการใช้การจัดการเรียนรู้โดยบูรณาการที่พัฒนา การดำเนินการวิจัย แบ่งเป็น 2 ส่วน ระยะที่ 1 การพัฒนาการจัดการเรียนรู้ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษา 376 คน และอาจารย์ 116 คน มหาวิทยาลัยของรัฐ ได้จากการสุ่มแบบชั้นภูมิจากส่วนภูมิภาคและกรุงเทพฯ ระยะที่ 2 การศึกษาผลการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่พัฒนาโดยการวิจัยกึ่งการทดลอง กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี ชั้นปีที่ 1 ปี 2563 ประกอบด้วยกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม จำนวน 40 คนต่อกลุ่มที่เลือกแบบสุ่มกลุ่มจากทั้งหมด 10 กลุ่ม เครื่องมือในการวิจัย ได้แก่ แบบทดสอบก่อนเรียนและหลังเรียนที่วัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ที่มีคุณภาพค่าความสอดคล้องอยู่ในช่วง 0.8-1 และความเชื่อมั่นของแบบทดสอบ เท่ากับ 0.96 และ 0.84 ตามลำดับ การวิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ความแปรปรวนพหุคูณที่มีความแปรปรวนร่วม คือ ผลคะแนนก่อนเรียนของผลสัมฤทธิ์และความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์
ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1) การจัดการเรียนรู้ที่พัฒนาประกอบด้วย หลักการ วัตถุประสงค์ และขั้นตอนการจัดการเรียนรู้ 6 ขั้นตอน (1) ทบทวนความรู้เดิมนำเข้าสู่บทเรียน (2) จัดการกลุ่มเรียน (3) ศึกษาสถานการณ์ปัญหา (4) ค้นคว้าขยายความรู้ (5) สะท้อนการแก้ปัญหา และ (6) สรุปความรู้และประเมินผล 2) ผลการทดลองพบว่า กลุ่มที่ใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่พัฒนามีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์สูงกว่ากลุ่มที่ใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้เดิมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกเรื่องได้รับการตรวจความถูกต้องทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ทรรศนะและข้อคิดเห็นในบทความ Journal of Global of Perspectives in Humanities and Social Sciences (J-GPHSS) มิใช่เป็นทรรศนะและความคิดของผู้จัดทำจึงมิใช่ความรับผิดชอบของบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์การคัดลอก แต่ให้อ้างอิงแหล่งที่มา
เอกสารอ้างอิง
Casner, L. J., Rosenblum, E., & Wright, M. (2009). The ill-prepared U.S. workforce: Exploring the challenges of employer-provided workforce readiness training. Retrieved from http://www.shrm.org/Research/SurveyFinding/Articles/Documents/BED. 09Workforce_RR.pdf.
Dick, W., Carey, L., & Carey, J. O. (2005). The systematic design of instruction. London: Pearson.
Eggen P. & Kauch, D. (2006). Strategies and models for teachers’ content and thinking skills. Boston: Pearson.
Eggen P. & Kauch, D. (2011). Strategies and models for teachers. Teaching content Abd thinking skills. Boston: Pearson Higher Ed.
Elizabeth, M. (2010). Creating a Community of Math Learners: Effective Strategies for Academic Success. Pennsylvania: Penn State University Professional Development School.
Gardner. (2018). Group Learning. Retrieved from http://www.makinglearningvisibleres ources.org/uploads/3/4/1/9/3419723/definition_of_a_learning_group.pdf.
Johnson D. W., & Johnson R. T. (2009). An educational psychology success story: Social Interdependence theory and cooperative learning. Educational Researcher 2009. 38(5), 365-379.
Kasim, N. & Khalid, F. (2016). Choosing the Right Learning Management System (LMS) for the Higer Education Context. A Systematic Review IJET. 11(6), 55-61.
Kathleen, J. K., Mclaughim, T. F. & Vikki, F. (2001). A comparison of cooperative learning and small group individualized instruction for math in self-contained class for elementary students. Education Research Quarterly. 24(3), 41-56.
King, R. (2018). What are the 21st-century skills? Retrieved from https://k12.thoughtfullearning.com/FAQ/what-are-21st-century-skills
Ministry of Education. (2008). Basic Education Core Curriculum 2008. Bangkok: Publishing House. Teachers Council.
Ministry of Education. (2017). Education statistics for the year 2016. Bangkok: Agricultural Cooperatives of Thailand Ltd.
OHEC. (2017). Framework for Higher Education Qualifications, Bangkok: Thailand Office of Higher Education Commission.
ONEC. (2017). National Education Plan 2017-2036: Bangkok, Prikwan Graphic Co., Ltd.
Phanich, V. (2012). Methods for creating learning for students in the 21st century. Bangkok: Sodsri-Sarit Wongkee Foundation.
Piaget, J. (1965). Judgment and reasoning of child. London: Poutledge and Kagen Paul.
Predasawat, W. (2017). Report of mathematical proficiency test of first students enter the bachelor's degree KMUTT. Bangkok: Gifted Education office KMUTT.
Sailor, W., Stowe, M. J., Turnbull, H. R. & Kleinhammer, T. P. (2007). A case for adding a social-behavioral standard to standards-based education with schoolwide positive behavior support. Remedial & Special Education, 28(6). 366-376.
Sharma, M. (2009). How important are soft skills from the recruiter’s perspective? ICFAI Journal of Soft Skills, 3(2). 19-28.
Taylor, A. (2005). What employers look for: The skills debate and the fit with youth perceptions. Journal of Education and Work, 18(2). 201-218.
University Council Association (Thailand). (2018). Survival Way for Thai Higher Education (TAGB Forum 3). Retrieved from https://youtu.be/v1RjlDEVN7Y
