การพัฒนาสมรรถนะบัณฑิตสาขาภาษาอังกฤษภายใต้การเรียนรู้ จากประสบการณ์จริง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของผู้ใช้บัณฑิตที่มีต่อบัณฑิตสาขาวิชาภาษาอังกฤษ 2) เพื่อศึกษาความคาดหวังของผู้ใช้บัณฑิตสาขาภาษาอังกฤษ และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาสมรรถนะของบัณฑิตสาขาวิชาภาษาอังกฤษ ภายใต้แนวทางการเรียนการสอนแบบการเรียนรู้จากประสบการณ์จริงที่ตรงกับความต้องการของตลาดแรงงาน ผู้ให้ข้อมูลเป็นผู้ประกอบการธุรกิจที่เน้นการใช้ภาษาอังกฤษ ได้แก่ ธุรกิจการค้าสมัยใหม่ ธุรกิจสุขภาพและการแพทย์ ธุรกิจบริการด้านการบิน การโรงแรม และการท่องเที่ยว กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย ผู้ทรงคุณวุฒิที่มีประสบการณ์และมีความรู้ความเชี่ยวชาญธุรกิจภาคบริการที่เน้นการใช้ภาษาอังกฤษ จำนวน 10 คน และผู้ใช้บัณฑิตและสถานประกอบการที่เน้นการใช้ภาษาอังกฤษ จำนวน 300 คน โดยใช้ระเบียบวิธีการวิจัยและพัฒนาแบบผสานวิธี เครื่องมือในการวิจัยเชิงปริมาณ ได้แก่ แบบสอบถามความพึงพอใจ และ ความคาดหวังของผู้ใช้บัณฑิต การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมทางสถิติ หาค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และเครื่องมือในการวิจัยเชิงคุณภาพ ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลโดยวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ ด้วยวิธีการสนทนากลุ่ม นักวิจัยคัดเลือกมา สนทนาโต้ตอบ แสดงความคิดเห็นในประเด็นต่าง ๆ ตามที่นักวิจัยกำหนดขึ้นตามวัตถุประสงค์ของการวิจัย วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาโดยจัดหมวดหมู่ของข้อมูลที่ได้รับตามความคิดเห็นผู้ใช้บัณฑิตที่มีต่อสมรรถนะบัณฑิต
ผลการศึกษาพบว่า 1) ผู้ประกอบการธุรกิจที่เน้นภาษาอังกฤษ มีความพึงพอใจให้สถานศึกษาพัฒนาสมรรถนะบัณฑิตสาขาภาษาอังกฤษในทักษะต่าง ๆ ได้แก่ การเขียนเป็นด้านที่ควรพัฒนาเพิ่มเติม โดยเฉพาะการเขียนที่ไม่มีรูปแบบหรือแบบฟอร์มกำหนด ซึ่งต้องอาศัยความสามารถในการสร้างสรรค์เนื้อหาที่ตรงประเด็น และต้องคำนึงถึงความถูกต้องตามหลักไวยากรณ์ รวมทั้งกาลเทศะ อีกทั้งต้องพัฒนาความสามารถด้านการแปล 2) ความคาดหวังของผู้ใช้บัณฑิตสาขาภาษาอังกฤษ พบว่าบัณฑิตสาขาควรเพิ่มพูนความรู้ทางด้านคำศัพท์ภาษาอังกฤษเฉพาะทาง ด้านการแพทย์ ด้านการขายสินค้า และด้านธุรกิจด้านสุขภาพ เนื่องจากความคาดหวังของผู้ใช้บัณฑิตเจาะจงไปที่ทักษะในการสื่อสารภาษาอังกฤษเพื่อการให้บริการ การขาย และการเพิ่มผลประกอบการ และ
3) แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของบัณฑิตให้ตรงกับความต้องการของตลาดแรงงาน สถาบันการศึกษาควรพัฒนาความสามารถในการเรียนรู้ด้านภาษาอังกฤษธุรกิจ และหลักสูตรควรให้ความสำคัญกับทักษะด้านการเขียน โดยมุ่งเน้นการเขียนและด้านการแปล และความสามารถด้านการบริหารจัดการ โดยเฉพาะทักษะในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกเรื่องได้รับการตรวจความถูกต้องทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ทรรศนะและข้อคิดเห็นในบทความ Journal of Global of Perspectives in Humanities and Social Sciences (J-GPHSS) มิใช่เป็นทรรศนะและความคิดของผู้จัดทำจึงมิใช่ความรับผิดชอบของบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์การคัดลอก แต่ให้อ้างอิงแหล่งที่มา
เอกสารอ้างอิง
Bank of Thailand. (2014). praden sētthakit nai rō̜p pī 2557 [Economics Issue]. Retrieved from https://www.bot.or.th/Pages/PageNotFoundError.aspx?requestUrl=https://www.bot.or.th/Thai/MonetaryPolicy/EconomicConditions/AnnualRepor.
Boud, D. & Solomon, N. (2001). Work-based learning: a new higher education? McGraw-Hill Education (UK).
Brockmann, M., Clarke, L. & Winch, C. (2008). Knowledge, skills, competence: European divergences in vocational education and training (VET)—the English, German and Dutch cases. Oxford review of education, 34(5), 547-567.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika. 16(3), 297-334.
Evers, F. T., Rush, J. C. & Berdrow, I. (1998). The Bases of Competence. Skills for Lifelong Learning and Employability: ERIC.
Flege, J. E., McCutcheon, M. J. & Smith, S. C. (1987). The development of skill in producing word final English stops. The journal of the acoustical society of America. 82(2), 433-447.
Hariharasudan, A. & Kot, S. (2018). A Scoping Review on Digital English and Education 4.0 for Industry 4.0. Social Sciences. 7(11), 227.
Jones, C. & Pimdee, P. (2017). Innovative ideas: Thailand 4.0 and the fourth industrial revolution. Asian International Journal of Social Sciences. 17(1), 4-35.
Kirkpatrick, R. (2012). English education in Thailand: 2012. Asian EFL Journal. 61, 24-40.
Kirschenbaum, M. (2012). What is digital humanities and what’s it doing in English departments. Debates in the digital humanities. 3.
Lertwannawit, Aurathai, and Nak Gulid. (2019). International tourists service quality perception and behavioral loyalty toward medical tourism in bangkok metropolitan area. Journal of Applied Business Research (JABR). 27.6 (2011), 1-12.
Luke, A. (2018). Genres of power: Literacy education and the production of capital. In Critical Literacy, Schooling, and Social Justice (pp. 161-185): Routledge.
Marginson, S. (2006). Dynamics of national and global competition in higher education. Higher Education. 52(1), 1-39.
McLean, P. & Ransom, L. (2007). Building intercultural competencies: Implications for academic skills development. In teaching international students (pp. 57-74). Routledge.
National Institute of Educational Testing Service. (2014). khūan phatthanā ʻarai nai yuk prathēt Thai 4.0 [What should we develop in Thailand in the age of 4.0?]. Nursing Journal of the Ministry of Public Health. 1(2), 3-9.
Panyawong-Ngam, L., Tangthong, N., & Anunvrapong, P. (2015). A model to develop the English proficiency of engineering students at Rajamangala University of Technology Krungthep, Bangkok, Thailand. Procedia-Social and Behavioral Sciences. 192, 77-82.
Pennycook, A. (2017). The cultural politics of English as an international language: Routledge.
Poolsawad, K., Kanjanawasee, S. & Wudthayagorn, J. (2015). Development of an English communicative competence diagnostic approach. Procedia-Social and Behavioral Sciences. 191, 759-763.
Prapphal, K. (2003). English proficiency of Thai learners and directions of English teaching and learning in Thailand. Journal of Studies in the English Language. 1.
Prapphal, K. (2008). Issues and trends in language testing and assessment in Thailand. Language Testing. 25(1), 127-143.
Puncreobutr, V. (2017). The policy drive of Thailand 4.0. St. Theresa Journal of Humanities and Social Sciences, 3(1), 91-102.
Riemer, M. J. (2002). English and communication skills for the global engineer. Global J. of Engng. Educ. 6(1), 91-100.
Runci, S. J., O'Connor, D. W. & Redman, J. R. (2005). Language needs and service provision for older persons from culturally and linguistically diverse backgrounds in southeast Melbourne residential care facilities. Australasian Journal on Ageing. 24(3), 157-161.
Sermsook, K., Liamnimit, J. & Pochakorn, R. (2017). An Analysis of Errors in Written English Sentences: A Case Study of Thai EFL Students. English Language Teaching. 10(3), 101-110.
Smith, L. E. (2015). English as an international language: No room for linguistic chauvinism. Journal of English as a Lingua Franca. 4(1), 165.
Srisa-arn. (2018). kān rīan kānsō̜n læ kānchai phāsā ʻAngkrit nai yuk 4.0 [Learning and Teaching English language in the age of 4.0]. Retrieved from https://www.wu.ac.th/th/news/14259.
Thanosawan, P. (2018). Higher Education Research: The Study of Problems and Challenges of the AEC for the Faculty of Education, Srinakahriwirot University. Contract. 20(231/2559).
The Board of Investment of Thailand. (2018). phāp rūam sētthakit [Economic overview]. Retrieved from https://www.boi.go.th/index.php?page=economic_overview.
Yao, Y., & van Ours, J. C. (2015). Language skills and labor market performance of immigrants in the Netherlands. Labour Economics. 34, 76-85.
