รูปแบบการจัดการความขัดแย้งอย่างสร้างสรรค์ในสถาบันอุดมศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบของรูปแบบการจัดการความขัดแย้งอย่างสร้างสรรค์ในสถาบันอุดมศึกษา และ 2) เสนอรูปแบบการจัดการความขัดแย้งอย่างสร้างสรรค์ในสถาบันอุดมศึกษา โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี วิธีดำเนินการวิจัยมี 4 ขั้นตอน ได้แก่
1) วิเคราะห์เอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการจัดการความขัดแย้งอย่างสร้างสรรค์ในสถาบันอุดมศึกษา 2) การใช้เทคนิคเดลฟายกับกลุ่มผู้เชี่ยวชาญเพื่อหาองค์ประกอบด้านการจัดการความขัดแย้งอย่างสร้างสรรค์ในสถาบันอุดมศึกษา จำนวน 25 คน 3) การสัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 9 คน เพื่อทราบข้อคิดเห็นและข้อเสนอแนะเพิ่มเติม และ 4) ประเมินรูปแบบจากความคิดเห็นของผู้บริหารสถาบันอุดมศึกษาและบุคลากร จำนวน 425 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่ามัธยฐาน และพิสัยระหว่างควอไทล์
ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการจัดการความขัดแย้งอย่างสร้างสรรค์ในสถาบันอุดมศึกษามีความเหมาะสมในระดับมาก โดยมีองค์ประกอบสำคัญ 6 ด้าน ได้แก่ 1) การยึดองค์กรเป็นศูนย์กลาง 2) การปรองดอง 3) การไกล่เกลี่ย 4) การยอมให้ 5) การหลีกเลี่ยง และ 6) การแข่งขัน และมีตัวชี้วัดทั้งหมด 32 ตัว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกเรื่องได้รับการตรวจความถูกต้องทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ทรรศนะและข้อคิดเห็นในบทความ Journal of Global of Perspectives in Humanities and Social Sciences (J-GPHSS) มิใช่เป็นทรรศนะและความคิดของผู้จัดทำจึงมิใช่ความรับผิดชอบของบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์การคัดลอก แต่ให้อ้างอิงแหล่งที่มา
เอกสารอ้างอิง
Aimwattanakul, S. (2010). kō̜ranī sưksā sāhēt khwāmkhatyǣng nai ʻongkān bō̜rihānsūan tambon nai khēt ʻamphœ̄ dānkhunthot čhangwat Nakhō̜n Rātchasīmā [The Case Study of Causes Conflict in Sub District Administration Organization of Dankuntod, Nakhonratchasema]. Master Thesis of Engineering, Suranaree University of Technology.
Bradford, K. D. and Stringfellow, A. W. (2004). Managing Conflict to Improve the Effectiveness of Retail Networks. Journal of Retailing, 80(15), 1.
Jaisue, S. and Chanetiyoung, D. (2019). rūpbǣp kānbō̜rihān khwāmkhatyǣng tām nǣo khwāmkhit mai nai sathān sưksākhan phư̄nthān [Modern Conflict Management Model in Secondary Education]. Educational Research Journal, Faculty of Education, Srinakarindarawirote University, 14(1), 171-181.
Kotechai, P. (2017). kānbō̜rihān khwāmkhatyǣng [Conflict Management]. Retrieved July 11, 2019, from https://www.gotoknow.org/posts/400064.
Miall, H. R. and Woodhouse, T. (2011). Contemporary Conflict Resolution. Cambridge: Polity Press. 115.
Morris, C. (2004). Managing Conflict in Health Care Settings: Principles, Practices & Policies. Bangkok, Thailand: Prepared for a workshop at King Prajadhikop’s Institute.
Phakamach, P. (2014). phāwa phū nam thāng wichākān yuk mai samrap phūbō̜rihān sathāban ʻudomsưksā nai phāk tawanʻō̜k chīang nư̄a [Modern Academic Leadership of the Higher Education Administrator in North-Eastern Region]. Thai Human Resource Research Journal, Thammasat University. 9(2), (July-December) 2014.
Pleenoi, A. (2012). kānphatthanā kānčhatkān khwāmkhatyǣng nai chumchon dōi chai krabūankān klaiklīa khō̜ phiphāt chumchon dōi ʻāsāsamak klaiklīa phiphāt chumchon kānsưksā [Community Conflict Management Using Dispute Resolution]. Master Thesis of Liberal Arts, Valaya Alongkorn Rajabhat University. 47-48.
Stenner, K. (2005). Conflict Avoidance and Political Participation. Cambridge: Cambridge University Press. 1-3.
Suwannakoot, R. (2012). tūa bong chī kānčhatkān khwāmkhatyǣng samrap phūbō̜rihān samnakngān khēt phư̄nthī kānsưksā [The Factors of Conflict Management for Executive of Education Department]. Doctoral Thesis of Educational Administration, Graduate School, Khon Kaen University.
