มหาวิทยาลัย 4.0: การศึกษาเชิงผลิตภาพ

Main Article Content

Lerlak Othakanon

บทคัดย่อ

จากความท้าทายของนโยบายประเทศไทย 4.0 ทำให้การศึกษาต้องปรับเปลี่ยนเป็นการศึกษา 4.0 และส่งผลให้มหาวิทยาลัยจำเป็นต้องปรับเปลี่ยนรูปแบบการศึกษาเพื่อให้ทันกับกระแสการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว การจะก้าวเข้าสู่มหาวิทยาลัย 4.0 นั้น จะต้องใช้กลยุทธ์การบริหารจัดการศึกษาซึ่งประกอบด้วยการทำงานร่วมกันหลายส่วน ตั้งแต่ระดับชั้นของการบริหาร ระดับปฏิบัติ และหน่วยงานสนับสนุน นอกจากกลยุทธ์การบริหารจัดการศึกษาแล้ว หน้าที่หลักของมหาวิทยาลัยคือการผลิตบัณฑิต บัณฑิตของมหาวิทยาลัย 4.0 จะต้องเป็นบัณฑิตที่ผลิตผลงานได้ และมีความรับผิดชอบต่อผลงานที่สร้างสรรค์ขึ้นมา บทความนี้มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อนำเสนอแนวทางสู่มหาวิทยาลัย 4.0 ซึ่งประกอบด้วยรายละเอียดของรูปแบบการเรียนการสอนเชิงผลิตภาพ การวัดและประเมินผลสำหรับการเรียนการสอนเชิงผลิตภาพ รวมถึงความสำเร็จสู่มหาวิทยาลัย 4.0 เพื่อเสนอเป็นแนวปฏิบัติแนวทางหนึ่งสำหรับการขับเคลื่อนมหาวิทยาลัยสู่มหาวิทยาลัย 4.0

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2559). อนาคตใหม่ของการศึกษาไทยในยุค Thailand 4.0. สืบค้นจาก https://www.li.mahidol.ac.th/conference2016/thailand4.pdf

เนาวนิตย์ สงคราม. (2557). การสร้างนวัตกรรม เปลี่ยนผู้เรียนให้เป็นผู้สร้างนวัตกรรม. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2559). การศึกษาไทย 4.0 ปรัชญาการศึกษาเชิงสร้างสรรค์และผลิตภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ไพฑูรย์ สินลารัตน์ และคณะ. (2558). ศาสตร์การคิด. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

ไพฑูรย์ สินลารัตน์ และคณะ. (2559). คิดผลิตภาพ: สอนและสร้างได้อย่างไร. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ไพฑูรย์ สินลารัตน์ และคณะ. (2560). โรงเรียน 4.0: โรงเรียนผลิตภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

จรูญ ถาวรจักร. (2559). การจัดการเรียนรู้ Education 4.0 ครั้งที่ 1. เอกสารประกอบการสัมมนาเรื่องการจัดการเรียนรู้ Education 4.0 ห้องประชุมราชนครินทร์ ชั้น 5 อาคาร 100 ปี มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 2 มิถุนายน.

เชษฐ์ ศิริสวัสดิ์. (ตุลาคม 2555 - มกราคม 2556). การสอนให้คิดและสร้างสรรค์โครงงานวิทยาศาสตร์ด้วยการเรียนรู้เพื่อสร้างสรรค์ด้วยปัญญา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. 24(1): 1-15.

ชมแข พงษ์เจริญ. (2558). การพัฒนารูปแบบการจัดการโรงเรียนเชิงสร้างสรรค์และผลิตภาพในประเทศไทย. ดุษฎีนิพนธ์ศึกษาศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการศึกษา วิทยาลัยครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.

ชามาภัทร สิทธิอำนวย. (2560). ปัญหาการกำหนดเป้าหมายของโรงเรียนผลิตภาพ. ใน โรงเรียน 4.0: โรงเรียนผลิตภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์. หน้า 11 - 32.

ปริญญา เทวานฤมิตรกุล. (2556). การฝึกอบรมวิธีสอนที่มุ่งผลลัพธ์โดยนักศึกษาเป็นศูนย์กลางและการศึกษาเพื่อสร้างพลเมือง. สืบค้นจาก https://thailandpod.org/wp-content/uploads/2015/04/Aj.Parinya.pdf.

มาเรียม นิลพันธุ์. (2550). การพัฒนารูปแบบการพลศึกษาเชิงสร้างสรรค์และผลิตสภาพ: กรณีศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ศศิธร จันทมฤก และคณะ. (2561, พฤษภาคม– สิงหาคม). “รูปแบบการจัดการศึกษาวไลยอลงกรณ์สำหรับการศึกษายุค 4.0: การเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์และผลิตภาพ”. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. 12(2): 257-269.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟิค.

สุพจน์ หารหนองบัว. (2559). การจัดการเรียนรู้ Education 4.0 ครั้งที่ 1. เอกสารประกอบการสัมมนาเรื่อง การจัดการเรียนรู้ Education 4.0 ห้องประชุมราชนครินทร์ ชั้น 5 อาคาร 100 ปี มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 2 มิถุนายน.

สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2557). โลกเปลี่ยน ไทยปรับ อุดมศึกษาไทยป่วน. เอกสารประกอบการการสัมมนากรรมการสภามหาวิทยาลัยและผู้บริหารมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ หัวข้อ CMU for Change, ปานวิมานเชียงใหม่ สปารีสอร์ท, เชียงใหม่.

อังคีร์ ศรีภคากร. (2559). นิยามและประสบการณ์การใช้ Education 4.0 ในการเรียนการสอน. สืบค้นจาก https://www.youtube.com/watch?v=yTgZDU5YF1I.

David A. S. (2011). How the brain learns. 4th ed. United States of America: Corwin.