การศึกษาการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เชิงผลิตภาพรายวิชาหลักการจัดการเรียนรู้ที่มีต่อความสามารถในการเรียนรู้ ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เชิงผลิตภาพ และเพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการเรียนรู้ ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี ที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เชิงผลิตภาพ ในรายวิชาหลักการจัดการเรียนรู้กับเกณฑ์ร้อยละ 80 ของคะแนนเต็ม กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่นักศึกษาระดับปริญญาตรี ปีที่ 2 คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ จังหวัดปทุมธานีในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2559 ที่เรียนรายวิชาหลักการจัดการเรียนรู้ รหัสวิชา 1022002 1 ห้อง จำนวน 29 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ เป็นแบบทดสอบความสามารถในการเรียนรู้ จำนวน 50 ข้อ มีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.87 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบค่าทีแบบกลุ่มเดียวผลการวิจัย พบว่า
- การจัดกิจกรรมการเรียนรู้เชิงผลิตภาพ เป็นการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบใช้การวิจัยเป็นฐานร่วมกับการเรียนรู้แบบร่วมมือ โดยมี 4 กิจกรรม ได้แก่ กิจกรรมที่ 1 : อาจารย์ผู้สอนนำผลการวิจัยมาใช้ในการสอน และให้นักศึกษาร่วมกันอภิปรายสรุปเป็นองค์ความรู้ กิจกรรมที่ 2 : นักศึกษาศึกษางานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่เรียนรู้ และให้นักศึกษาร่วมกันอภิปรายสรุปเป็น
องค์ความรู้ กิจกรรมที่ 3 : อาจารย์ผู้สอนใช้กระบวนการวิจัยในการสอน โดยการออกแบบการจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการวิจัยร่วมกับการเรียนรู้แบบร่วมมือ และกิจกรรมที่ 4 : นักศึกษาทำวิจัยโดยออกไปสอนจริงในสถานศึกษา ซึ่งให้นักศึกษาสอนเป็นทีม ๆ ละ 2-3 คน ให้นักศึกษา เก็บข้อมูลจากสภาพจริง สรุปรายงาน/นำเสนอในชั้นเรียนเป็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน - นักศึกษาระดับปริญญาตรีที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เชิงผลิตภาพ ในรายวิชาหลักการจัดการเรียนรู้ มีคะแนนความสามารถในการเรียนรู้ สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 80 ของคะแนนเต็ม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกเรื่องได้รับการตรวจความถูกต้องทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ทรรศนะและข้อคิดเห็นในบทความ Journal of Global of Perspectives in Humanities and Social Sciences (J-GPHSS) มิใช่เป็นทรรศนะและความคิดของผู้จัดทำจึงมิใช่ความรับผิดชอบของบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์การคัดลอก แต่ให้อ้างอิงแหล่งที่มา
เอกสารอ้างอิง
บุญเสริม วีสกุล. (2555). วิกฤตอุดมศึกษาไทย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บรรดล สุขปิติ. (2556). การทดลองใช้นวัตกรรมตามสภาพจริงหน่วยวิจัยเครือข่ายการพัฒนาครู มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม. สืบค้นจากhttps://research.npru.ac th/development/.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2559). ปรัชญาการศึกษาเชิงสร้างสรรค์และผลิตภาพ. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2558). ปฏิรูปการเรียนรู้ ปฏิรูปการศึกษากลับทางจากล่างขึ้นบน. กรุงเทพฯ :บริษัท พี เอ.ลีฟวิ่ง จำกัด.
วรพจน์ วงศ์กิจรุ่งเรือง และอธิป จิตตฤกษ์. (2554). ทักษะแห่งอนาคตใหม่ การศึกษาเพื่อศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ : Openworlds.
สมพร โกมารทัต. (2557). การเรียนรู้เชิงผลิตภาพ. วารสารศึกษาศาสตร์หาวิทยาลัยสงขลานครินทร์วิทยาเขตปัตตานี. 25(3) : 1-11.
สุวรรณา จุ้ยทอง. (2560). การออกแบบหน่วยการเรียนรู้อิงมาตรฐานเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงผลิตภาพ. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์. 7(2) : 143-152.
อนงค์นาฎ บรรหาร. (2555). เรื่องการพัฒนาหน่วยการเรียนรู้บูรณาการประเพณีและวัฒนธรรมในอำเภอชนบทด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้โครงงาน รายวิชา ส16101 สังคมศึกษาศาสนาและวัฒนธรรม สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตร มหาบัณฑิตสาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยขอนแก่น.
Bruning, R., Schraw, G.,Norby, M.,&Ronning, R. (2004).Cognitive psychology and instruction (4th ed.).Upper Saddle River, NJ: Merrill/Prentice Hall.
Furrer, C., Skinner, E. (2003). Sense of relatedness as a factor in children,s academic engagement and performance. Journal of Educational Psychology. Vol. 95. No. 1, pp. 148-162.
Nunnally, Jum. (1967). Psychometric theory. New York: McGraw-Hill.
Wiggins, Grant and McTighe, Jay. (2006). Understanding by design. Alexandria.VA: Association for Supervision and Curriculum Development.
