นวัตกรรมการเรียนรู้วิชาพระพุทธศาสนาในศตวรรษที่ 21 : การผสมผสานเทคโนโลยีกับธรรมะ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอการเรียนรู้พระพุทธศาสนาในยุคปัจจุบันนำเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้ในเป็นการผสมผสานที่น่าสนใจและมีประสิทธิภาพอย่างมาก ทำให้เข้าถึงได้ง่ายขึ้นและดึงดูดกลุ่มคนรุ่นใหม่ให้สนใจศึกษาธรรมะมากยิ่งขึ้น การนำนวัตกรรมการเรียนรู้มาประยุกต์ใช้ (1) การเรียนรู้แบบผสมผสาน (Blended Learning) (2) การเรียนรู้ ผ่านอุปกรณ์เคลื่อนที่ (Mobile Learning) (3) และการเรียนรู้โดยใช้เกม (Gamification) ไปใช้ให้เกิด ประสิทธิภาพสูงสุดในเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 มีบทบาทสำคัญในการเผยแผ่พระพุทธศาสนา การนำเทคโนโลยีมาใช้จึงเป็นสิ่งที่ควรส่งเสริมการผสมผสานเทคโนโลยีกับธรรมะเป็นแนวทางในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาให้เข้าถึงกลุ่มคนได้มากขึ้นและตอบโจทย์ความต้องการของคนรุ่นใหม่ เพื่อให้เกิดประโยชน์ สูงสุดแก่ผู้เรียนและสังคมต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร มจร พุทธโสธรปริทรรศน์ วิทยาลัยสงฆ์พุทธโสธร มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของวิทยาลัยสงฆ์พุทธโสธร มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสีย แต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร และเพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้เขียนทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์ บทความให้แก่วารสาร พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้เขียนทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร มจร พุทธโสธรปริทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กีรติ ยศยิ่งยง. (2552). องค์กรแห่งนวัตกรรม แนวคิดและกระบวนการ. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
คณาจารย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2554). พุทธวิธีการสอน Buddha's Teaching Methods. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ณฤดี เนตรโสภา. (2562). การพัฒนาครูภาษาไทยในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ด้านทักษะการสร้างนวัตกรรมการเรียนรู้โดยใช้ ICT เป็นฐาน (รายงานการวิจัย). คณะวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีและการเกษตร:มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
ทักษิณา เครือหงส์. (2550). การพัฒนาหลักสูตรบูรณาการเนื้อหารายวิชาคณิตศาสตร์กับวิชาคำนวณของช่างอุตสาหกรรม ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล (วิทยานิพนธ์นิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยและพัฒนาหลักสูตร). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ทิศนา แขมมณี. (2551). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดการกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2557). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 18. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปัญญา ผิวเกลี้ยง. (2538). ความคิดเห็นของผู้บริหารและครูเกี่ยวกับการบริหารงานวิชาการ ของโรงเรียนอาชีวศึกษา (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พุทธธรรมฉบับปรับปรุงและขยายความ. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2558). วิธีวิจัยทางการศึกษา. นครปฐม: ศูนย์วิจัยและพัฒนาการทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วัฒนาพร ระงับทุกข์. (2542). แผนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. กรุงเทพฯ: วัฒนาพานิช.
สนิท อินทรโกศล และคณะ. (2551). การศึกษาทัศนคติของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนการสอน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมศักดิ์ ดลประสิทธิ์. (2542). การจัดทำแผนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. วารสารข้าราชการครู, 19 (5), 12-17.
สุมน อมรวิวัฒน์. (2551). การพัฒนาการเรียนรู้ตามแนวพุทธศาสตร์ ทักษะกระบวนการเผชิญสถานการณ์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
อรทัย มูลคำ และสุวิทย์ มูลคำ. (2544). การบรูณาการหลักสูตรและการเรียนการสอนโดยเน้นผู้เรียน เป็นสำคัญ เล่ม 2. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
เอกศักดิ์ บุตรลับ. (2536). ครูและการสอน (Teacher and teaching). เพชรบุรี: สถาบันราชภัฏเพชรบุรี.
Rogers, E.M. (2003). Diffusion of Innovations. Retrieved August 2, 2024, from http://gg.gg/btshy.
