LEGAL PROCEEDINGS AND REMEDY COURSE IN MEDICAL CASE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purpose of this study were the civil and criminal disputes settlement in court and compare them. mediation dispute resolution including recommendations for medical remedies of qualitative research by documentary research methodology.
The results of the research found that:
1) In the method of dispute resolution in medical cases Should be suspended by judicial process through legal experts In which mediation or compromise cannot be properly suspended or resolved. Because in the final stage, enforcing the performance of the contract still depends on the judicial process.
2) To settle criminal disputes When the doctor actually committed an offense according to the law should be punished according to the law It should not be mediated or compromised because it is from the patient who suffers the most damage.
3) To resolve civil disputes A doctor who misbehaves and causes damage to the patient. would have to compensate or remedy appropriately according to the seriousness that happened to the patient both physically and mentally.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The author(s) is only responsible for data appearing in the submitted manuscript of Interdisciplinary social sciences and communication journal.Besides, this journal encourages and enables you to share data such as statements, contents, figures, etc. that support your research publication where appropriate, and enables you to interlink the data with proper citation.
References
กันพงศ์ แสงพวง. (2564). กระบวนการยุติธรรมกับการระงับข้อพิพาททางเวชปฏิบัติในประเทศไทย [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎี บัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ขวัญชัย โชติพันธุ์. (2558). คดีทางการแพทย์ เล่ม 2. ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ไชยยศ เหมะรัชตะ. (2565). หลักกฎหมายนิติกรรม-สัญญา (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักพิมพ์นิติธรรม.
ดวงกมล ศรีประเสริฐ. (2561). อำนาจแพทย์ และรูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างแพทย์กับผู้ป่วย. วารสารธรรมศาสตร์,37,(1), 78-95. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/tujo/article/view/119827/91555
ทิพย์วรรณ เดชะผล. (2562). มาตรการทางกฎหมายในการไกล่เกลี่ยระงับข้อพิพาทนอกศาลในคดีอาญาของผู้ประกอบวิชาชีพ เวชกรรม [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
นพพร โพธิรังสิยากร. (2559). ความรับผิดทางกฎหมายของแพทย์จากการรักษาพยาบาล: ทุรเวชปฏิบัติ. ศูนย์สันติวิธีสาธารณสุข.
ปาจรีย์ สำราญจิตต์. (2561). แนวทางจัดการแก้ไขปญหาความเสียหายทางการแพทย์: ความปลอดภัยผู้ป่วยและระบบการชดเชยความเสียหายโดยไม่พิสูจน์ถูกผิด. วารสารกฎหมายสุขภาพแลละสาธารณสุข, 4(2), 230-231.
ภาณุพงศ์ เฉลิมสิน และภัทราวุธ ฉวีนิล. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างแพทย์กับผู้ป่วยในการบริการสาธารณสุขในประเทศไทย. วารสารกฎหมายสงขลานครินทร์, 3(1), 22-49.https://so06.tcithaijo.org/index.php/SLJ/article/view/241564/166687
แสวง บุญเฉลิมวิภาศ. (2565). นิติเวชศาสตร์และกฎหมายการแพทย์ (พิมพ์ครั้งที่ 7). วิญญูชน.
แสวง บุญเฉลิมวิภาส. (2565). กฎหมายและข้อควรระวังของผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์ พยาบาล (พิมพ์ครั้งที่ 9). วิญญูชน.
วิชาดา ใจงาม. (2563). ปัญหากฎหมายในการคุ้มครองความรับผิดของแพทย์จากการให้บริการสาธารณสุข. [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
วิฑูรย์ อึ้งประพันธ์. (2561). กฎหมายการแพทย์สมัยใหม่ (พิมพ์ครั้งที่ 1). วิญญูชน.
วารี นาสกุล. (2559). คำอธิบายกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ลักษณะ: ละเมิด จัดการงานนอกสั่งและลาภมิควรได้ (พิมพ์ครั้งที่ 4). สำนักพิมพ์กรุงสยามพับลิชชิ่ง.
อรรถพงศ์ ทิพย์อักษร. (2561). การไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางการแพทย์ก่อนฟ้องคดี. วารสารนิติพัฒน์ นิด้า, 7(2), 29-50.https://so04.tci-thaijo.org/index.php/nitipat/article/view/175124/125287
อานนท์ จำลองกุล. (2565). กฎหมายและจริยธรรมสำหรับบุคลากรทางการแพทย์. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์.
