มาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองผู้สูงอายุจากการกระทำความผิดทางอาญา

บทคัดย่อ

บทนำ: ปัจจุบันสังคมไทยมีจำนวนผู้สูงอายุ รวมทั้งสิ้นประมาณ 14.24 ล้านคน หรือคิดเป็น 22% ของประชากรทั้งประเทศ ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าประเทศไทยอยู่ในภาวะสังคมผู้สูงอายุโดยสมบูรณ์ ส่งผลกระทบโดยตรงต่อความมั่นคงในชีวิต ทรัพย์สิน และร่างกายของผู้สูงอายุ วัตถุประสงค์ของการวิจัย: 1) เพื่อศึกษาแนวคิด ทฤษฎี หลักกฎหมายอาญา และหลักการคุ้มครองผู้สูงอายุที่เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองผู้สูงอายุจากการกระทำความผิดทางอาญา 2) เพื่อศึกษาวิเคราะห์และเปรียบเทียบมาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองผู้สูงอายุจากการกระทำผิดทางอาญาของประเทศไทยและต่างประเทศ และ 3) เพื่อเสนอแนวทางในการพัฒนาหรือปรับปรุงมาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองผู้สูงอายุจากการกระทำความผิดทางอาญา ระเบียบวิธีวิจัย: เป็นการวิจัยเชิงนิติศาสตร์และเชิงคุณภาพ การวิเคราะห์ข้อมูลจึงเป็นการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงนิติศาสตร์ เพื่อให้ได้ข้อมูลที่ถูกต้อง และนำมาวิเคราะห์เปรียบเทียบ จึงได้ศึกษาค้นคว้าและรวบรวมข้อมูลการวิจัยเชิงคุณภาพในรูปแบบการวิจัยเชิงเอกสารโดยผู้วิจัยค้นคว้าพิจารณาจากความเกี่ยวเนื่อง ความน่าเชื่อถือ ได้แก่ ตัวบทกฎหมายและแนวคำพิพากษาของไทย และตัวบทกฎหมายของต่างประเทศ ที่เกี่ยวข้องกับคดีอาญาที่กระทำความผิดต่อผู้สูงอายุ เอกสารวิชากรและวารสาร โดยค้นหาจากฐานข้อมูลที่เฉพาะ เช่น การกระทำความผิดต่อผู้สูงอายุ การทารุณกรรมต่อผู้สูงอายุ โดยค้นคว้าจากบทความหรือวิทยานิพนธ์ที่มีความน่าเชื่อถือทางวิชาการ ผลการวิจัย: พบว่า1) ประมวลกฎหมายอาญาของไทยยังไม่มีการบัญญัติให้คำว่า อายุ หรือสภาพความเป็นผู้สูงอายุ ที่เป็นผู้เสียหาย เป็นเหตุฉกรรจ์ในการเพิ่มโทษผู้ที่กระทำความผิดเมื่อเกิดการกระทำความผิดทางอาญา เช่น ความผิดต่อชีวิตและร่างกาย ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 295 หรือความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ กฎหมายของไทยได้กำหนดระวางโทษไว้เท่ากัน ไม่ว่าผู้เสียหายหรือเหยื่อจะเป็นบุคคลทั่วไป หรือเป็นผู้สูงอายุ 2) เหตุฉกรรจ์เพื่อเพิ่มโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289 ความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยเหตุฉกรรจ์ หรือมาตรา 290 ฐานทำร้ายร่างกายจนเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย จะเห็นว่า กฎหมายอาญาของไทยยอมรับการเพิ่มโทษเฉพาะกรณีที่กระทำต่อเจ้าพนักงาน หรือเป็นการกระทำโดยทรมานหรือกระทำทารุณโหดร้ายเท่านั้น แต่ไม่มีการพิจารณาหรือหยิบยกปัจจัยด้านอายุของผู้เสียหายมาเป็นเหตุเพิ่มโทษ 3) ประมวลกฎหมายอาอาญา มาตรา 276 ความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา และ มาตรา 278 ความผิดฐานอนาจาร จะเห็นว่ากฎหมายของไทยมีการกำหนดเหตุฉกรรจ์เพื่อเพิ่มโทษในเรื่องอายุของผู้เสียหาย เฉพาะกรณีที่กระทำต่อเด็กเท่านั้น แต่กฎหมายไทยไม่มีบทบัญญัติเพิ่มโทษกรณีที่เหยื่อเป็นผู้สูงอายุ ดังนั้น การข่มขืนกระทำชำเราผู้สูงอายุจึงมีระวางโทษไว้เท่ากับการข่มขืนกระทำชำเรา สรุป: ประมวลกฎหมายอาญาของไทยยังไม่มีการบัญญัติให้คำว่า อายุ หรือสภาพความเป็นผู้สูงอายุ ที่เป็นผู้เสียหาย เป็นเหตุฉกรรจ์ในการเพิ่มโทษสำหรับผู้ที่กระทำความผิด เมื่อเกิดการกระทำความผิดทางอาญา เช่น ความผิดต่อชีวิตและร่างกาย ความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ ความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา กฎหมายของไทยได้กำหนดระวางโทษไว้เท่ากัน ไม่ว่าผู้เสียหายจะเป็นบุคคลทั่วไป หรือเป็นผู้สูงอายุ