รูปแบบการฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างจิตสำนึกสาธารณะของทหารกองประจำการ
คำสำคัญ:
รูปแบบการฝึกอบรม, จิตสำนึกสาธารณะ, ทหารกองประจำการบทคัดย่อ
จิตสำนึกสาธารณะเป็นคุณลักษณะสำคัญทำให้บุคคลสามารถขับเคลื่อนความรับผิดชอบต่อสังคมได้อย่างสมบูรณ์ ทหารกองประจำการเป็นกำลังพลที่สำคัญของกองทัพ ดังนั้น การวิจัยในครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างจิตสำนึกสาธารณะของทหารกองประจำการ โดยใช้แนวคิดการเรียนรู้ผู้ใหญ่และการเรียนรู้โดยการรับใช้สังคม โดยมีกลุ่มตัวอย่าง คือ กลุ่มทหารกองประจำการที่ผ่านการฝึกอบรมและมีเวลาราชการเหลือก่อนปลดประจำการไม่เกิน 6 เดือน จากหน่วยกองพันทหารราบที่ 2 กรมทหารราบที่ 4 ที่เข้าร่วมการฝึกอบรม จำนวน 30 นาย ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างจิตสำนึกสาธารณะของทหารกองประจำการ ประกอบด้วย 1) การเตรียมความพร้อม
2) ความร่วมมือกับชุมชน 3) การสร้างวัตถุประสงค์การเรียนรู้ 4) การเตรียมความพร้อมก่อนให้บริการชุมชน 5) การให้บริการชุมชน 6) การสะท้อนคิด และ 7) การประเมินผล ส่วนผลของระดับจิตสำนึกสาธารณะของทหารกองประจำการ พบว่า ทหารกองประจำการมีระดับจิตสำนึกสาธารณะเพิ่มขึ้น ภายหลังที่ได้รับการฝึกอบรม โดยจำนวนกลุ่มตัวอย่างที่มีจิตสำนึกสาธารณะด้านการคำนึงถึงประโยชน์ของสังคมเพิ่มขึ้น ร้อยละ 26.6 ทั้งนี้รูปแบบการฝึกอบรมที่พัฒนาขึ้น สามารถนำไปสู่การพัฒนาจิตสำนึกสาธารณะของทหารกองประจำการได้ ซึ่งสามารถช่วยเหลือชุมชน สังคม และประเทศชาติได้อย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
เกียรติศักดิ์ แสงอรุณ. (2551). แนวทางการพัฒนาจิตสำนึกสาธารณะสำหรับเยาวชนไทย กรณีศึกษากลุ่มและเครือข่ายเยาวชนที่ทำงานด้านจิตสำนึกสาธารณะ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
จุรี ทัพวงษ์ (2552). การประยุกต์ใช้เทคนิคการเรียนรู้ด้วยการบริการสังคมในการจัดการศึกษาระดับอาชีวศึกษา. วารสารการศึกษาและพัฒนาสังคม, 5(1-2), 67-80.
จินตนา สุจจานันท์. (2554). การศึกษาตลอดชีวิตและการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
ปรีชา แคล้วปลอดทุกข์. (2535). การปรับปรุงทหารกองประจำการให้เพิ่มบทบาทในการพัฒนาประเทศ. เอกสารวิจัยส่วนบุคคล. กรุงเทพฯ: หลักสูตรการป้องกันราชอาณาจักร.
สมพงษ์ สิงหะพล (2542). เทคนิคการสอนของการเรียนแบบร่วมมือ. วารสารสีมาจารย์. 13(25), 41-44.
อาชัญญา รัตนอุบล (2542). เงื่อนไขการเรียนรู้ของผู้ใหญ่และแนวทางการสอนผู้ใหญ่ [เอกสารอัดสําเนา].กรุงเทพฯ: ภาควิชาการศึกษานอกโรงเรียน คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อาชัญญา รัตนอุบล (2551). พัฒนาการการเรียนรู้ และการจัดกิจกรรมสำหรับผู้ใหญ่. กรุงเทพฯ: ภาควิชานโยบาย การจัดการ และความเป็นผู้นำทางการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภาษาอังกฤษ
Alt, M. N. & Medrich, E. A. (1994). Student outcomes from participation in community service paper prepared for the U.S. department of education, office of research. Retrieved from: https://www.csf.colorado.edu
Belisle, K. & Sullivan, E. (2007). Service learning lesson plans and projects. Amnestry International and Human Rights Education Associates.
Brookfield, S. D. (1986). Understanding and facilitating adult learning. San Francisco, CA: Jossety-Bass.
Erickson, J. A., & Jeffrey B. A. (1997). Learning with the community: concept and models for service-learning in teacher education. AAHE’s series on service-learning in the disciplines. Washington D.C.: American Association of College for Teacher Education.
Knowles, M. S. (1980), The modern practice of adult education: From pedagogy to Andragogy (Revised Edition). Englewood Cliffs: Prentice Hall/Cambridge.
Vygotsky, L.S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Cambridge, MA: Harvard University Press.
