การสรางและจรรโลงประชาธิปไตยชุมชนในจังหวัดสงขลา

บทคัดย่อ

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงคเพื่อศึกษาเงื่อนไขที่เอื้อตอการเกิดประชาธิปไตยชุมชนในสังคม การเมืองไทย ศึกษากลไกในการสรางประชาธิปไตยชุมชนและศึกษากระบวนการจรรโลงประชาธิปไตยชุมชนในสังคมการเมืองไทย โดยถอดบทเรียนจากประสบการณชุมชน 3 แหงในจังหวัดสงขลาไดแก ชุมชนควนรู ชุมชนรัตภูมิและชุมชนคูหาใต ผลการวิจัย พบวา 1) เงื่อนไขที่เอื้อตอการเกิดประชาธิปไตยชุมชนประกอบดวย 2 สวนสําคัญคือ 1.1) ปจจัยภายในชุมชนที่เปนแรงยึดเหนี่ยว ทางสังคม อาทิความเปนเครือญาติในทางสายเลือดและทางพิธีกรรม รวมถึงลักษณะภูมิชุมชนที่กอใหเกิดการปฏิสัมพันธกัน ของคนในชุมชน 1.2) ปจจัยภายนอกชุมชน ที่เปนผลมาจากรัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 และ พ.ศ. 2550 ที่หลายมาตรามีเจตนาในการกระจายอํานาจใหองคกรปกครองสวนทองถิ่น ใหพึ่งตนเอง มีอิสระในการตัดสินใจในกิจการ ของทองถิ่น และดวยเจตนารมณดังกลาวเปนผลใหเกิดพระราชบัญญัติสภาพัฒนาการเมือง และพระราชบัญญัติสภาองคกร ชุมชน ในป พ.ศ. 2551 ซึ่งนับเปนจุดเริ่มตนของการเมืองใหมที่ยอมรับชุมชนใหมีปฏิบัติการควบคูกับทองถิ่นและทองที่ 2) การสรางประชาธิปไตยชุมชนเปนระบบการขับเคลื่อนชุมชน โดยใชกลไกอยางเปนทางการและไมเปนทางการในการรวมกลุม แกนนําและการรวบรวมสมาชิกเพื่อการมีสวนรวมในการปรึกษาหารือในกิจการสาธารณะ 3) กระบวนการจรรโลงประชาธิปไตย ชุมชนเปนปฏิบัติการในการหนุนเสริมการมีสวนรวมในภาคปฏิบัติ โดยมุงใหเกิดการปฏิสัมพันธในลักษณะของการมีเวที ในการจับเขาคุย สนทนาปรึกษาหารืออยางมีสวนรวมที่สะทอนถึงการใหสิทธิกับประชาชนในทางตรงมากยิ่งขึ้น