การศึกษาสภาพความเป็นจริง สภาพที่คาดหวังและความต้องการจำเป็นของการพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้แบบโมไบล์เลิร์นนิงร่วมกับเทคนิคซีไออาร์ซีเพื่อส่งเสริมทักษะการเขียนเชิงสร้างสรรค์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การเขียนเป็นทักษะหนึ่งที่สำคัญของการใช้ภาษา โดยการเขียนเชิงสร้างสรรค์ เป็นรูปแบบการเขียนที่ใช้ประสบการณ์และจินตนาการ จากการทดสอบการอ่านและเขียนในภาพรวมระดับประเทศ นักเรียนส่วนใหญ่มีผลการประเมินอยู่ในระดับปรับปรุง ซึ่งปัญหาและข้อบกพร่องในการเขียนเชิงสร้างสรรค์ของนักเรียนสามารถสรุปได้ดังนี้ นักเรียนไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นหรือเขียนอย่างไร ไม่สามารถที่จะเขียนสื่อสารออกมาได้อย่างถูกต้องชัดเจน ผู้วิจัยจึงมีความสนใจที่จะพัฒนาทักษะดังกล่าวให้ดียิ่งขึ้น โดยการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพความเป็นจริงและสภาพที่คาดหวังของครูผู้สอนภาษาไทยในการพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้แบบโมไบล์เลิร์นนิงร่วมกับเทคนิคซีไออาร์ซีเพื่อส่งเสริมทักษะการเขียนเชิงสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนประถมศึกษา 2) เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นในการพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้แบบโมไบล์เลิร์นนิงร่วมกับเทคนิคซีไออาร์ซีเพื่อส่งเสริมทักษะการเขียนเชิงสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนประถมศึกษา จำนวน 394 คน การสุ่มแบบหลายชั้น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 20 ข้อ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการจัดลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็นด้วยวิธี Modified Priority Need Index (PNImodified) ผลการวิจัยพบว่า สภาพความเป็นจริงอยู่ในระดับปานกลาง ค่าเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ ผู้สอนมีการแสดงให้เห็นถึงการเอาใจใส่ รวมถึงการให้คำชมเชยและมีการเสริมแรง ( = 3.67) สภาพที่คาดหวัง ได้แก่ ผู้สอนจัดกิจกรรมการเรียนการสอนเน้นให้ผู้เรียนบูรณาการการอ่านและการเขียน ( =3.78) ผลการจัดลำดับความต้องการจำเป็นในการพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ฯ ลำดับที่ 1 คือ ด้านสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ (PNImodified= 0.44) ได้แก่ 1) ผู้สอนมีการใช้แอปพลิเคชันที่หลากหลายมาใช้ในการจัดการเรียนการสอนเขียน 2) ผู้สอนจัดบรรยากาศการเรียนรู้ที่ดึงดูดความสนใจ ทำให้ผู้เรียนเรียนรู้ได้อย่างสนุกสนานและมีความสุข 3) ผู้สอนจัดบรรยากาศที่ท้าทาย และทันสมัย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). คู่มือการจัดการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กรรณิการ์ พวงเกษม. (2535). ปัญหาและกลวิธีการสอนภาษาไทยในโรงเรียนประถมศึกษา. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
กชกร สายสุวรรณ. (2555). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้บูรณาการโมบายเลิร์นนิงด้วยวิธีการแก้ปัญหาร่วมกันเพื่อส่งเสริมความใฝ่รู้สำหรับนักศึกษาปริญญาตรี. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิรวัฒน์ เพชรรัตน์และอัมพร ทองใบ. (2556). การอ่านและการเขียนทางวิชาการ. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
ทิศนา แขมมณี. (2561). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 22). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธงชัย แก้วกิริยา. (2558). Mobile learning (m-learning) ก้าวสำคัญของการศึกษายุคใหม่. TPA News Modern Innovation.
พัฒนา ศิริกุลพิพัฒน์, พงศ์ศิษฎ์ ไทยสีหราช, อมรมาศ คงธรรม และพร ศรียมก. (2564). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนผ่านอุปกรณ์ไร้สายแบบพกพา สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. ECT Journal, (16)21.
สุทิติ ขัตติยะ. (2552). ศาสตร์การเขียน : ฉบับปรับปรุงแก้ไข. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทยเพื่อการศึกษา กรมประชาสัมพันธ์.
สืบวงศ์ ชื่นสมบัติ, ศศิฉาย ธนะมัย และปาริชาติ ภูติรัตน์. (2564). รูปแบบการเรียนการสอนผ่านโมบาย
เลิร์นนิงตามหลักการเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐานร่วมกับวิธีการสอนแบบโฟนิกส์ เพื่อเสริมสร้างการออกเสียงภาษาอังกฤษ. มนุษยศาสตร์วิชาการ, (28)1.
อัจฉรา ชีวพันธ์. (2561). กิจกรรมการเขียนสร้างสรรค์. (พิมพ์ครั้งที่ 9). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อาจิยา หลิมกุล. (2556). การศึกษาความสามารถในการเขียนเชิงสร้างสรรค์ของนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิตที่จัดการเรียนการสอนตามรูปแบบซินเนคติกส์. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาไทย คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Bernacki, M. L., Greene, J. A., & Crompton, H. (2020). Mobile technology, learning, and achievement: Advances in understanding and measuring the role of mobile technology in education. Contemporary Educational Psychology, 60, 101827. https://doi.org/https://doi.org/10.1016/j.cedpsych.2019.101827
Chen, B., & Denoyelles, A. (2013). Exploring students’ mobile learning practices in higher education. Educause Review, 7(1), 36-43.
Crompton, H., Burke, D., & Gregory, K. H. (2017). The use of mobile learning in PK-12 education: A systematic review. Computers & Education, 110, 51-63. https://doi.org/https://doi.org/10.1016/j.compedu.2017.03.013
Daniel, S. J. (2020). Education and the COVID-19 pandemic. PROSPECTS, 49(1), 91-96.
https://doi.org/10.1007/s11125-020-09464-3
Saikat, S., Dhillon, J. S., Wan Ahmad, W. F., & Jamaluddin, R. A. d. (2021). A Systematic Review of the Benefits and Challenges of Mobile Learning during the COVID-19 Pandemic. Education Sciences, 11(9). https://doi.org/10.3390/educsci11090459
Trilling, B. & Fadel, C. (2009). Learning and innovation skills. 21st century skills learning for life in our times. San Francisco: Jossey-Bass.
