ข้อเสนอเชิงนโยบายในการบริหารจัดการคนเก่งในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงนโยบาย (Policy Research) มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างข้อเสนอเชิงนโยบายการการบริหารจัดการคนเก่งในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานดำเนินการวิจัย 2 ระยะ โดยระยะที่ 1 เป็นการศึกษาเพื่อสร้างข้อเสนอเชิงนโยบายการบริหารจัดการคนเก่งในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยการศึกษาเอกสาร ศึกษาพหุกรณี และสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 3 คน ทำให้ได้ร่างข้อเสนอเชิงนโยบายการบริหารจัดการคนเก่งในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานและระยะที่ 2 ตรวจสอบข้อเสนอเชิงนโยบาย โดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน เพื่อประเมินความเหมาะสม (Propriety) ความเป็นไปได้ (Feasibility) และความเป็นประโยชน์ (Utility) ของข้อเสนอเชิงนโยบาย
ผลการวิจัยพบว่า ข้อเสนอเชิงนโยบายการบริหารจัดการคนเก่งในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานในด้านที่ 1) วิสัยทัศน์ เป็นสถานศึกษาต้นแบบด้านการบริหารจัดการคนเก่ง เพื่อพัฒนาคนเก่งหรือบุคลากรที่มีสมรรถนะสูงโดยมีผลการประเมินอยู่ในระดับมากที่สุดทั้งสามด้านประกอบด้วย ความเหมาะสม ( =5.00) ความเป็นไปได้ (
= 5.00) และความเป็นประโยชน์ (
= 5.00) มีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด ด้านที่ 2) พันธกิจ โดยมีผลการประเมินด้านความเหมาะสมความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุดซึ่งมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 5.00, 4.80 และ 5.00 ตามลำดับ มีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด ด้านที่ 3) เป้าหมาย ส่งเสริมให้บุคลากรได้สำรวจความถนัด และความสนใจของตนเอง มีทักษะในการคิดวิจารณญาณคิดสร้างสรรค์ และคิดแก้ปัญหามีทักษะ เพิ่มพูนความรู้และทักษะในการปฏิบัติงานโดยมีผลการประเมินความเหมาะสมความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุดซึ่งมีค่าเฉลี่ยเท่ากัน (
= 5.00) มีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด ด้านที่ 4) วัตถุประสงค์ โดยมีผลการประเมินความเหมาะสมความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุดซึ่งมีค่าเฉลี่ยเท่ากัน (
= 5.00) ด้านที่ 5) มีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด กลยุทธ์ โดยมีผลการประเมินความเหมาะสมความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุดซึ่งมีค่าเฉลี่ยเท่ากัน (
= 5.00) มีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด 6) แนวปฏิบัติ โดยมีผลการประเมินความเหมาะสมความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุดซึ่งมีค่าเฉลี่ยเท่ากัน (
= 5.00) มีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด
กรอบการบริหารจัดการคนเก่งในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน ด้านการพัฒนาคนเก่ง การจูงใจคนเก่ง และการธำรงรักษาคนเก่ง มีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เจษฎา นกน้อย. (2550). การจัดการผู้มีความสามารถสูง: ปัจจัยสำคัญสู่ความได้เปรียบทางการแข่งขันขององค์การ. Chulalongkorn Review, 19(74), 43-57.
เจษฎา นกน้อย. (2552). นานาทรรศนะการจัดการความรู้และการสร้างองค์การแห่งการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: ส.เอเซียเพลส.
คะนึงนิจ อนุ โรจน์. (2554). Approach to Talent Management. Royal Thai Airforce Medical Gazette.
ฐานิตา อ่วมฉิม และ มณฑา จำปาเหลือง. (2557). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อบรรยากาศองค์การของ สถานศึกษา ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์ เขต 1. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 7(3), 272-284.
ดาวรุวรรณ ถวิลการ. (2559). กระบวนทัศน์การบริหารจัดการคนเก่งของสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 39(2), 15-22.
ดาวรุวรรณ ถวิลการ. (2562). ศาสตร์และศิลป์ทางการบริหารการศึกษา. ขอนแก่น: ศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ปฐมพงษ์ โตพานิชสุรีย์ (2553). การรักษาผู้มีผลสัมฤทธิ์สูงในองค์การ : กรณีศึกษาข้าราชการพลเรือนสามัญ. วารสารบริหารธุรกิจ, 33(127), 35-49.
ประไพวรรณ สัมมาทิตฐิ. (2552). การบริหารจัดการคนเก่ง กรณีศึกษา ธนาคารแสตนดาร์ต ชาร์เตอร์ (ไทย) จำกัด. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารจัดการสาธารณะสำหรับนักบริหาร บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรศาสตร์.
พสุธิดา ตันตราจิณ. (2559). การพัฒนาและการธำรงรักษาคนเก่งในองค์การ กลไกที่สำคัญในการขับเคลื่อนองค์การสู่ความสำเร็จ. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 9, 1.
พัชระ งามชัด. (2561). การวิจัยและพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการคนเก่งของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
มาริสสา อินทรเกิด. (2560). การบริหารจัดการคนเก่ง ความท้าทายขององค์กร. วารสารธุรกิจปริทัศน์, 9(1), 279-290.
วาสิตา ฤทธิ์บำรุง. (2548). การบริหารจัดการคนเก่งเพื่อสร้างความได้เปรียบทางการแข่งขันขององค์กร. สารนิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และองค์การ บัณฑิตวิทยาลัย สถาบันบัณฑิต พัฒนบริหารศาสตร์.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2548). โรงเรียน: การบริหารสู่ความเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: อักษรา พิพัฒน์.
ศศิรัศมิ์ ประสาทแก้ว และ จรัส อติวิทยาภรณ์. (2557). ปัจจัยเชิงสาเหตุพหุระดับในการพัฒนามหาวิทยาลัยสู่องค์กร สมรรถนะสูงแบบบูรณาการพหุมิติ ศึกษากรณีมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ มหาวิทยาลัยทักษิณ และมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 25(1), 51-71.
เศรษฐวัฒน์ เอกคณานุวงศ์. (2553). การจัดการทรัพยากรมนุษย์ที่มีความสามารถพิเศษ. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญา ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรามคำแหง
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2556). รายงานประจำปีระบบข้าราชการผู้มีผลสัมฤทธิ์สูง ประจำปีงบประมาณ 2556. ค้นเมื่อ 10 พฤษภาคม 2562, จาก https://www.ocsc.go.th/sites/default/files/attachment/article/2013-hipps-annual-report-2556.pdf.
สุกัญญา รัศมีธรรมโชติ. (2554). พัฒนาดาวเด่นเพื่อองค์กรที่เป็นเลิศด้วย Talent management by competency-based career development and succession planning. กรุงเทพฯ: สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ.
สุพรหม ทำจะดี. (2549). การบริหารจัดการคนเก่ง. ค้นเมื่อ 14 ตุลาคม 2555, จาก http://www.person.rtaf.mi.th/ doc/content/talent_Management.pdf.
อรุณรุ่ง นันทวัฒนากูล. (2558). โมเดลการบริหารจัดการคนเก่ง คนดีของสถานประกอบการอุตสาหกรรมไฟฟ้าและอิเล็คทรอนิคส์. วารสารการจัดการธุรกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา, 4(1), 55-71.
อัญรินทร์ฉัตร์ เบญจนันท์ และวลัยพร ศิริภิรมย์. (2558). สภาพการบริหารจัดการคนเก่งของโรงเรียนเอกชนในสมาคมโรงเรียนเอกชนจังหวัดสระบุรี. สาขาวิชาบริหารการศึกษา ภาควิชานโยบาย การจัดการและความเป็นผู้นำทางการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อาภรณ์ ภู่วิทยพันธุ์. (2554). เทคนิค การจัดทำ แผนการสื่อสารงาน HR = HR communication. กรุงเทพฯ: เอช อาร์ เซ็นเตอร์.
Alan Robertson and Graham Abby. (2003). Managing Talented People: Getting on with – and Getting the Best from - Your High Performers. Great Britain: Pearson Education.
Berger, L. A., & Berger, D. R. (2004). The talent management handbook: Creating organizational excellence by indentifying, developing, and promoting your best people. New York: McGraw-Hill.
Brent, D., & Barbara, J. D. (2010). Talent management in academies. International Journal of Educational Management, 24(5), 418-426.
Davies, B., & Davies, B. J. (2010). Talent management in academies. International Journal of Educational Management, 24(5), 418-426.
Chowdhury, S. (2002). The Talent Era: Achieving a High Return on Talent. New York: Prentice Hall.
David, G. C., & Kamel, M. (2009). Strategic talent management : A review and research agenda. Human Resource Management Review, 19, 304-313.
Ed Michaels and Helen Handfield-Jones. (2001). The War for Talent. Harvard Business School Press Boston, Massachusetts: McKinsey & Company.
Gubman, E. L. (1998). The Talent Solution: Aligning Strategy and People to Achieve Extraordinary Results. United States: The McGraw-Hill Companies.
Kaye, T., & Andy, P. (2007). The Essential Guide to Managing Talent. Britain: Kogan Page Publishers.
Oaks, M. M. (2003). Policy Research for Educational Leader. Paper for A Two –Week. Intensive Workshop For The Second Cohort of Doctoral Student in Education Administration. Faculty of Education Khon Kaen University Thailand.
Rani, A., & Joshi, U. (2012). A Study of Talent Management as a Strategic Tool for the Organization in Selected Indian IT Companies. European Journal of Business and Management, 4(4), 20-28.
Robertson, A., & Abby, G. (2003). Managing Talented People. Britain: Pearson Education.
Schweyer, A. (2004). Talent Management Systems: Best Practices in Technology Solutions for Recruitment, Retention and Workforce Planning. Canada: John Wiley & Son.
Sears, D. (2003). Successful Talent Strategies: Achieving Superior Business Result Through Market-
Focused Staffing. New York: American Management Association.
Tyagi, S., Singh, G., & Aggarwal, T. (2017). Talent management in education sector. International Journal on Cybernetics & Informatics (IJCI), 6(1/2), 47-52.
Tashakkori, A., & Teddlie C. (1998). Mixed Methodology: Combining Qualitative and Quantitative Approaches. Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
