พฤติกรรมการสอนของครูที่ส่งผลต่อทักษะชีวิตของนักเรียนในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 31
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย (Descriptive Research) มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับพฤติกรรมการสอนของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 31 2 ) ศึกษาระดับทักษะชีวิตของนักเรียนในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 31 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการสอนของครูกับทักษะชีวิตของนักเรียนในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 31 4) ศึกษาพฤติกรรมการสอนของครูที่ส่งผลต่อทักษะชีวิตของนักเรียนในศตวรรษ ที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 31 กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ครู จำนวน 346 คน และนักเรียน จำนวน 346 คน รวมทั้งสิ้น 692 คน โดยการสุ่มแบบแบ่งชั้น (Stratified Sampling) ตามขนาดของโรงเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ทำวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงบรรยายและสถิติอ้างอิง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป เพื่อหาค่าสถิติ ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับพฤติกรรมการสอนของครู โดยภาพรวมและรายด้านมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก โดยเรียงลำดับจากมากไปหาน้อย คือ ด้านการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนที่เน้นนักเรียนเป็นสำคัญ ด้านการบริหารจัดการชั้นเรียน ด้านการใช้สื่อและเทคโนโลยี ด้านการพัฒนาความสามารถการคิดอย่างมีวิจารณญาณ ด้านการวัดผลประเมินผลตามสภาพจริง และด้านการสร้างแรงจูงใจใฝ่รู้ 2) ระดับทักษะชีวิตของนักเรียน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยเรียงลำดับจากมากไปหาน้อย คือ ทักษะการปรับตัว ทักษะทางสังคม ทักษะการพึ่งตนเอง ทักษะการคิดริเริ่มสร้างสรรค์ ทักษะด้านความรับผิดชอบ และทักษะด้านความรับผิดชอบ 3) ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการสอนของครูกับทักษะชีวิตของนักเรียนในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 31 มีความสันพันธ์ทางบวก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 4) ผลการวิเคราะห์สมการพยากรณ์พฤติกรรมการสอนของครูที่ส่งผลต่อทักษะชีวิตของนักเรียนในศตวรรษที่ 21 ได้แก่ ด้านการวัดผลประเมินผลตามสภาพจริง (X4 ) ด้านการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนที่เน้นนักเรียนเป็นสำคัญ (X1) ด้านการสร้างแรงจูงใจใฝ่รู้ (X6) และด้านการบริหารจัดการชั้นเรียน (X2) โดยมีระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ .01 โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณเท่ากับ 0.790 มีค่าสัมประสิทธิ์การทำนายหรืออำนาจพยากรณ์ ร้อยละ 63.00 (R2 = 0.63) ซึ่งสามารถสร้างสมการถดถอยในรูปคะแนนดิบและคะแนนมาตรฐาน ได้ดังนี้
สมการถดถอยในรูปคะแนนดิบ (Unstandardized Score)
= 1.46+0.23(X4)+ 0.19(X1) + 0.17(X6) + 0.08 (X2)
สมการถดถอยในรูปคะแนนมาตรฐาน (Standardized Score)
= 0.37(X4) + 0.24(X1) + 0.25(X6) + 0.13 (X2)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ทัศนีย์ ศรีสวัสดิ์. (2555). การบริหารการวัดและประเมินผลการศึกษากับการปฏิบัติงานตามภารกิจการวัดและประเมินผลการเรียนรู้ของสถานศึกษาในจังหวัดนครปฐม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 9. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ธนารัตน์ มาลัยศรี. (2557). การพัฒนาการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในหน่วยการเรียนรู้ย้อนกลับเรื่องประชาคมอาเซียน โดยใช้รูปแบบการสอนแบบสืบเสาะหาความรู้ (5Es). วารสารศึกษาศาสตร์, 8(2), 55-59.
ประทวน มูลหล้า. (2552). ปัจจัยที่สัมพันธ์กับสมรรถนะการบริหารจัดการชั้นเรียนของครูระดับมัธยม ศึกษาช่วงชั้นที่ 3 ในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร เขต1. วารสารบริหารการศึกษา, 6(11), 11-16.
พิมพ์วลัญช์ นันทัยทวีกุล. (2557). ภาวะผู้นำของผู้ บริหารสถานศึกษาและพฤติกรรมการสอนของครูที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการสอนของครูในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 5. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชา การบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ยุวดี อินชัยเทพ. (2541). เปรียบเทียบแรงจูงใจในการเข้าศึกษาของนักศึกษานอกโรงเรียน กลุ่มวิธีเรียนทางไกลและชั้นเรียน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการศึกษาและการแนะแนว บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย เชียงใหม่.
ละอองดาว ปะโพธิง. (2554). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหาร สถานศึกษากับพฤติกรรมการสอนที่มีประสิทธิผลของครูในสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา จังหวัดเลย. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต แขนงวิชาการบริหารการศึกษา สาขาวิชาศึกษาศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย สุโขทัยธรรมาธิราช.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
ศันสนีย์ ฉัตรศุปต์. (2548). การฝึกสมองให้คิดอย่างมีวิจารณญาณ. สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2560, จากwww.onec.go.th/publication.html.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 31. (2559). การพัฒนาการจัดการความรู้รายงานการวิจัย. นครราชสีมา: สำนักงาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2557). การพัฒนาทักษะชีวิตในระบบการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: สำนักงานวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 31. การพัฒนาการจัดการความรู้รายงานการวิจัย. นครราชสีมา: สำนักงาน.
อำนาจ สนเมือง. (2554). การพัฒนาบุคลากรด้านการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญโรงเรียนบ้านห้วยหินลับ อำเภอน้ำหนาว จังหวัดเพชรบูรณ์. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
เอกชัย พุทธสอน. (2556). แนวโน้มการเสริมสร้างทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 สำหรับนักศึกษาผู้ใหญ่. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
