ผลของการใช้ตัวแบบ การชี้แนะด้วยวาจา และการเสริมแรงทางสังคม ต่อพฤติกรรมเหม่อลอยของเด็กที่มีภาวะออทิสซึม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการใช้ตัวแบบ การชี้แนะด้วยวาจา และการเสริมแรงทางสังคม ต่อพฤติกรรมเหม่อลอยของเด็กที่มีภาวะออทิสซึม กลุ่มเป้าหมายการวิจัยในครั้งนี้ คือ เด็กที่มีภาวะออทิสซึมที่มารับบริการที่ศูนย์การศึกษาพิเศษ เขตการศึกษา 9 จังหวัดขอนแก่น ด้วยการเลือกแบบเจาะจง จำนวน 3 คน อายุระว่าง 8-12 ปี ได้รับการวินิจฉัยจากแพทย์ว่ามีภาวะออทิสซึม มีพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ในชั้นเรียน คือ เหม่อลอย โดยได้รับการยินยอมจากผู้ปกครองในการเข้าร่วมการวิจัย ในระหว่างวันที่ 21 สิงหาคม 2561 ถึงวันที่ 20 ตุลาคม 2561 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบบันทึกพฤติกรรมเหม่อลอยและแผนการสอนเฉพาะบุคคล (IIP) จำนวน 5 แผน โดยผู้วิจัยใช้การวิจัยแบบกลุ่มเดียว (Single Subject Design) แบบวิจัย A-B-A Design ซึ่งประกอบด้วย 3 ระยะ ได้แก่ ระยะเส้นฐาน (A1) ระยะให้ตัวแปรจัดกระทำ (B) และระยะระงับการให้ตัวแปรจัดกระทำ (A2) วิเคราะห์ข้อมูล โดยการใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และนำเสนอโดยใช้กราฟเส้น
ผลการวิจัย พบว่า
การใช้ตัวแบบ การชี้แนะด้วยวาจา และการเสริมแรงทางสังคม สามารถลดพฤติกรรมเหม่อลอยของเด็กที่มีภาวะออทิสซึมทั้ง 3 คน โดย เด็กที่มีภาวะออทิสซึมคนที่ 1 มีความถี่ของพฤติกรรมเหม่อลอยโดยเฉลี่ย คือ ระยะเส้นฐาน (A1) มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 12.1 ครั้ง ระยะให้ตัวแปรจัดกระทำ (B) มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 8.9 ครั้ง และระยะระงับการให้ตัวแปรจัดกระทำ (A2) มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 9.2 ครั้ง เด็กที่มีภาวะออทิสซึมคนที่ 2 มีความถี่ของพฤติกรรมเหม่อลอยโดยเฉลี่ย คือ ระยะเส้นฐาน (A1) มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 13.33 ครั้ง ระยะให้ตัวแปรจัดกระทำ (B) มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 9.15 ครั้ง และระยะระงับการให้ตัวแปรจัดกระทำ (A2) มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 11.9 ครั้ง และเด็กที่มีภาวะออทิสซึมคนที่ 3 มีความถี่ของพฤติกรรมเหม่อลอยโดยเฉลี่ย คือ ระยะเส้นฐาน (A1) มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 11.8 ครั้ง ระยะให้ตัวแปรจัดกระทำ (B) มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 7.85 ครั้ง และระยะระงับการให้ตัวแปรจัดกระทำ (A2) มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 10.8 ครั้ง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จิตติมา วัชรเสถียร. (2556). ผลของการใช้การชี้แนะร่วมกับการเสริมแรงเพื่อลดพฤติกรรมไม่ตั้งใจเรียนของเด็กออทิสติก. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยาการศึกษาพิเศษ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ทวีศักดิ์ สิริรัตน์เรขา. (2548). คู่มือออทิสติก สำหรับผู้ปกครอง. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว.
ผดุง อารยะวิญญู. (2542). การเรียนร่วมระหว่างเด็กปกติกับเด็กที่มีความต้องการจำเป็นพิเศษ. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. กรุงเทพฯ: แว่นแก้ว.
พระราชบัญญัติการจัดการศึกษาสำหรับคนพิการ พ.ศ. 2551. (2551). ค้นเมื่อ วันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2551, จาก https://th.wikisource.org/wiki/พระราชบัญญัติการจัดการศึกษาสำหรับคนพิการ_พ.ศ._2551.
ยุพิน โกสูงเนิน. (2546). ผลการใช้เทคนิคเบี้ยอรรถกรและเทคนิคการเสริมแรงทางสังคมต่อพฤติกรรมส่งการบ้าน. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560. (2560). ค้นเมื่อ วันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2560, จาก http://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2560/A/040/1.PDF
ลัดดาวัลย์ วรพันธุ์. (2550). การเปรียบเทียบผลของการใช้เทคนิคการชี้แนะด้วยวาจา การเสริมแรงทางสังคมและการชี้แนะด้วยวาจาควบคู่กับการเสริมแรงทางสังคม ที่มีต่อพฤติกรรมตั้งใจเรียนวิชาภาษาอังกฤษของนักเรียน. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศศิธร สังข์อู๋. (2547). ผลของการใช้เทคนิคตัวแบบ การชี้แนะ และการเสริมแรงทางบวกที่มีต่อพฤติกรรม ความร่วมมือของเด็กออทิสติกก่อนวัยเรียน. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยาพัฒนาการบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต (2550). ทฤษฎีและเทคนิคการปรับพฤติกรรม Theories and Teaching in Behavior Modification. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สิริพร ศิริฟอง และปิยะวรรณ ศรีสุรักษ์. (2559). การลดพฤติกรรมไม่อยู่นิ่งของนักเรียนที่มีภาวะออทิสซึม โดยใช้เทคนิคสโนซีเล็นกับการเสริมแรงด้วยเบี้ยอรรถกร. วารสารศึกษาศาสตร์ ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 10(4), 133-137.
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2556). จิตวิทยาทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อัญชลี สารรัตนะ. (2561). การวิจัยเชิงทดลองแบบกลุ่มตัวอย่างเดี่ยว Single-Subject Experimental Research. ขอนแก่น: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
Gawley, E. M. (2016). Effects of discrete trial training and peer modeling on imitation. University of Nebraska at Omaha.
Greer, R. D. (2014). The Effects of Social Listener Reinforcement and Video Modeling on the Emergence of Social Verbal Operants in Preschoolers Diagnosed with Autism and Language Delays. United States. Columbia University.
Lindeman, K. W. (2015). The Effects of Visual Cues, Prompting, and Feedback within Activity Schedules on Increasing Cooperation between Pairs of Children with Autism Spectrum Disorder. United States. Hofstra University.
