ผลการชี้แนะด้วยภาพร่วมกับเบี้ยอรรถกรที่มีต่อพฤติกรรมใส่ใจต่อการเรียน ของนักเรียนที่มีภาวะ สมาธิสั้นระดับประถมศึกษา โรงเรียนโสตศึกษาจังหวัดชัยภูมิ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลการชี้แนะด้วยภาพร่วมกับเบี้ยอรรถกรที่มีต่อพฤติกรรมใส่ใจต่อการเรียนของนักเรียนที่มีภาวะสมาธิสั้น กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ นักเรียนที่มีภาวะสมาธิสั้น ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 4 คน ที่ได้รับการวินิจฉัยจากแพทย์ และรับการคัดกรองจากโรงเรียน ด้วยแบบคัดกรอง KUS-SI ของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ สื่อที่ใช้ในการชี้แนะด้วยภาพ สติ๊กเกอร์รูปดาว และแบบบันทึกพฤติกรรมไม่ใส่ใจต่อการเรียน ค่าความเที่ยงตรงของการสังเกตระหว่างผู้วิจัยและผู้ช่วยผู้วิจัย (Interobserver Reliability / point-by-point Agreement : IOR) เท่ากับ 82.55 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย (Mean) และ ค่าความเที่ยงตรงของการสังเกตระหว่างผู้วิจัยและผู้ช่วยผู้วิจัย (IOR)
ผลการวิจัยพบว่า การชี้แนะด้วยภาพร่วมกับเบี้ยอรรถกรทำให้พฤติกรรมใส่ใจต่อการเรียนของนักเรียนที่มีภาวะสมาธิสั้นเพิ่มมากขึ้น พฤติกรรมไม่ใส่ใจต่อการเรียนคือ การลุกออกจากที่นั่ง การดึงผมเพื่อน และการพูดคุยตลอดเวลา ของนักเรียนที่มีภาวะสมาธิสั้นลดลงทุกคน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เฉลิมชัย พันธ์เลิศ. (2554). การพัฒนากระบวนการเสริมสมรรถภาพการชี้แนะของนักวิชาการพี่เลี้ยงโดยใช้การเรียนรู้แบบเน้นประสบการณ์ในการอบรมโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชาญวิทย์ พรนภดล. (2554). ความบกพร่องในการเรียนรู้แอลดีปัญหาการเรียนรู้ที่แก้ไขได้หน่วยจิตเวชเด็กและวัยรุ่น โรงพยาบาลศิริราช. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชลภัฏ จาตุรงคกุล. (2559). สมาธิสั้นใกล้ตัวกว่าที่คิด. กรุงเทพฯ: คลินิกพัฒนาการเด็ก ศูนย์กุมารเวชโรงพยาบาลกรุงเทพ.
บุญศรี โพธิ์กระสังข์. (2552). การศึกษาความเอาใจใส่ต่อการเรียนและพัฒนาตามแนวอัตตัญญุตาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. ปริญญานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เบญจพร ปัญญายง. (2556). คู่มือช่วยเหลือเด็กบกพร่องด้านการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. (2559). คู่มือการใช้แบบคัดกรองนักเรียนที่มีสมาธิสั้น บกพร่องทางการเรียนรู้และออทิสซึม (KUS-SI Rating scale: ADHD/LD/Autism (PDDs)). พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: ศูนย์ศึกษาและพัฒนาการจัดการศึกษาพิเศษ “คุณพุ่ม” คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
รดาธร นิลละออ. (2548). ผลของการใช้ โปรแกรมการปรับพฤติกรรมโดยการชี้แนะ ด้วยภาพเพื่อลดพฤติกรรมไม่ตั้งใจเรียนของเด็กสมาธิสั้น. สารนิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการศึกษาพิเศษ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ลิขิต กาญจนาภรณ์. (2556). จิตวิทยา: พื้นฐานพฤติกรรมมนุษย์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปกร.
ศรีเรือน แก้วกังวาล. (2556). จิตวิทยาเด็กและผู้ใหญ่ที่มีลักษณะพิเศษ: ด้อยความสามารถทางการเรียน (LD) สมาธิสั้นไฮเปอร์แอกทีฟ ปัญญาเลิศ. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: หมอชาวบ้าน.
สุชาดา กลางสอน. (2556). การศึกษาผลของการเสริมแรงทางบวกต่อพฤติกรรมการก่อกวนในชั้นเรียนของเด็กสมาธิสั้น. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยาการศึกษาและการให้คำปรึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
อัญชลี สารรัตนะ. (2561). การวิจัยเชิงทดลองแบบกลุ่มตัวอย่างเดี่ยว. ขอนแก่น: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
อิชยา จีนะกาญจน์. (2554). ผลของการใช้เทคนิคการเสริมแรงด้วยกิจกรรมต่อพฤติกรรมความไม่ใส่ใจการเรียน. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการศึกษาและการให้คำปรึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
Glynn, E. L. and Thomas, J. D. (2012). Effect of Cueing on Self Control of Classroom Behavior. Journal of Applied Behavior Analysis, 2(5), 11-13.
