แรงจูงใจของนักกีฬาซอฟท์บอลชายในการเข้าร่วมทีมจังหวัดขอนแก่น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบแรงจูงใจของนักกีฬาซอฟท์บอลชาย ในการเข้าร่วมทีมจังหวัดขอนแก่น โดยมีกลุ่มเป้าหมาย จำนวน 30 คน แบ่งเป็นทีมจังหวัดขอนแก่น (ไม่จำกัดอายุ) จำนวน 15 คน และทีมเยาวชนจังหวัดขอนแก่น (อายุไม่เกิน 18 ปี) จำนวน 15 คน
เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถามแรงจูงใจ ที่ได้ผ่านการหาความตรงเชิงเนื้อหา โดยการหาค่าดัชนีความสอดคล้อง (Index of Item-Objective Congruence: IOC) วิเคราะห์ข้อมูลโดย ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และเปรียบเทียบความแตกต่างของแรงจูงใจของทั้งสองทีมด้วย T-test Independent Simple ผลการวิจัย พบว่า แรงจูงใจของนักกีฬาซอฟท์บอลชายในการเข้าร่วมทีมจังหวัดขอนแก่นและทีมเยาวชนจังหวัดขอนแก่น โดยรวมอยู่ในระดับมาก ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.97 และไม่มีความแตกต่างกันระหว่างแรงจูงใจของนักกีฬาซอฟท์บอลชายทีมจังหวัดขอนแก่นและทีมเยาวชนจังหวัดขอนแก่น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กิติ ตยัคคานนท์. (2533). นักบริหารทันสมัย. กรุงเทพฯ: บัตเตอร์ฟลาย.
จิรวัฒน์ พิมพะนิตย์. (2559). แรงจูงใจในการเล่นกีฬาฮอกกี้ของนักกีฬาฮอกกี้ทีมชาติไทย. รายงานการศึกษาอิสระปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ชาญชัย โพธิคลัง. (2532). หลักพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ในการฝึกกีฬา. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
โชติกา ระโส. (2555). แรงจูงใจในการปฏิบัติงานของบุคลากร มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการอุดมศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ธีรวุฒิ พรหมจมร. (2556). แรงจูงใจในการเล่นฟุตบอลของนักกีฬาฟุตบอลที่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาสาธิตสามัคคีครั้งที่ 37. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาพลศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ.
ประวีณ สุทธิสง่า. (2553). แรงจูงใจในการเลือกเล่นกีฬาซอฟท์บอลของนักกีฬารุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี ในเขตการศึกษา 12. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาพลศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย
ศรีนครินทรวิโรฒ.
ภัทรดนัย ประสานตรี. (2556). แรงจูงใจในการเล่นกีฬาบาสเกตบอลของนักกีฬาบาสเกตบอลในการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 40. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเรียนรู้พลศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วรศักดิ์ เพียรชอบ. (2534). บทบาทของจิตวิทยาการกีฬาที่มีต่อการสอนและพลศึกษา. วารสารจิตวิทยาการกีฬา, 15(28), 11-12.
วายุ กาญจนศร. (2557). แรงจูงใจของนักเรียนในการสอบเข้าศึกษาต่อ (วิธีรับตรง) สาขาวิชาพลศึกษา คณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น, วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 37(4), 131-139.
สมพงษ์ โสมบ้านกวย. (2558). แรงจูงใจในการเล่นกีฬาของนักกรีฑาทีมชาติไทย สมาคมกรีฑาแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต.
สรายุทธ รักภู่. (2554). แรงจูงใจในการเล่นกรีฑาของนักกีฬาที่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 39. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาพลศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุปราณีย์ ขวัญบุญจันทร์. (2539). เอกสารประกอบคำสอนวิชา พล 411 จิตวิทยาการกีฬา. กรุงเทพฯ: ภาควิชาพลศึกษาคณะพลศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Kaya, S. (2015). Differences in Motivation for Participation Sport Activities According to Sport Brancher. International Journal of Science Culture and sport. School of Physical Education and Sport, KirikKale University, Turkey.
