การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมเครื่องดนตรีสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นด้วยการจัดการเรียนรู้สะเต็มศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ1) พัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมเครื่องดนตรีสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นด้วยวิธีการจัดการเรียนรู้สะเต็มศึกษา 2) พัฒนาทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรมของนักเรียนในศตวรรษที่ 21 โดยนักเรียนมีคะแนนทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรมเฉลี่ยไม่น้อยกว่าร้อยละ 70 และมีจำนวนนักเรียนที่ผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 ขึ้นไป และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ตามหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมเครื่องดนตรีสร้างสรรค์ด้วยการจัดการเรียนรู้สะเต็มศึกษา รูปแบบเป็นการวิจัยและพัฒนา (Research and Development) กลุ่มเป้าหมายเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนโนนเมืองวิทยาคาร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 19 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2561 จำนวน 20 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ 1) แบบสอบถามความต้องการจำเป็นที่มีต่อการจัดการเรียนการสอนในปัจจุบันและความคาดหวังเกี่ยวกับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 เป็นแบบตรวจสอบรายการ (Checklist) จำนวน 30 ข้อ 2) หลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมเครื่องดนตรีสร้างสรรค์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ด้วยการจัดการเรียนรู้สะเต็มศึกษา 3) แผนการจัดการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษา จำนวน 4 แผน เวลา 18 ชั่วโมง 4) แบบประเมินทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรมนักเรียนในศตวรรษที่ 21 เป็นแบบมาตรประมาณค่า (Rating Scale) 5 ระดับ จำนวน 30 ข้อ 5) แบบประเมินความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ตามหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมเครื่องดนตรีสร้างสรรค์ด้วยการจัดการเรียนรู้สะเต็มศึกษา เป็นแบบมาตรประมาณค่า (Rating Scale) 5 ระดับ จำนวน 33 ข้อ
ผลการวิจัย พบว่า
- 1. ผลการพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมเครื่องดนตรีสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ด้วยการจัดการเรียนรู้สะเต็มศึกษา พบว่า ภาพรวมของหลักสูตรมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก ( = 42, S.D. = 0.56)
- 2. ผลการพัฒนาทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรมนักเรียนในศตวรรษที่ 21 พบว่า นักเรียนมีคะแนนทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรมภายหลังการเรียนรู้ตามหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม เครื่องดนตรีสร้างสรรค์ ด้วยการจัดการเรียนรู้สะเต็มศึกษา เท่ากับ 114.60 คิดเป็นร้อยละ 76.40 และมีจำนวนนักเรียนที่ผ่านเกณฑ์ 14 คน คิดเป็นร้อยละ 70 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้
- นักเรียนมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ตามหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมเครื่องดนตรีสร้างสรรค์ด้วยการจัดการเรียนรู้สะเต็มศึกษา ภาพรวมอยู่ในระดับมาก (
= 4.17 ,S.D. = 0.65)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ธีรชัย เนตรถนอมศักดิ์. (2550). การพัฒนาระบบการประเมินหลักสูตรสถานศึกษาด้วยตนเองในระดับประถมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฏีบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยและพัฒนาหลักสูตร บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เพชรศิรินทร์ ตุ่นคำ. (2559). การพัฒนาชุดกิจกรรมสะเต็มศึกษาวิชาเคมี เรื่อง สารชีวโมเลกุล: โปรตีนและลิพิดเพื่อส่งเสริมทักษะในศตวรรษที่ 21 ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาเคมี บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ล้วน สายยศ และ อังคณา สายยศ. (2539). เทคนิคการวิจัยทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพ: สุวิริยาสาส์น.
ฤทัยรัตน์ ชัยสงค์. (2557). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม เรื่องเสื่อกกสร้างสรรค์ กลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพและเทคโนโลยี สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารศึกษาศาสตร์ ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยขอนแก่น, 9(4), 137-145.
วรพจน์ วงศ์กิจรุ่งเรือง และ อธิป จิตตฤกษ์. (2556). ทักษะแห่งอนาคตใหม่ การศึกษาเพื่อศตวรรษที่ 21. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: โอเพ่นเวิลด์ส.
วาสนา ประภาษี และ อุทิศ อินทร์ประสิทธิ์. (2560). การศึกษาการคิดวิเคราะห์ทางคณิตศาสตร์โดยการจัดการเรียนรู้ได้ใช้ปัญหาเป็นฐานและแนวคิดสะเต็มศึกษา. วารสารวิจัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. ค้นเมื่อ 1 เมษายน 2561, จาก http://www.math.science.cmu.ac.th/amm2017/proceedings/EDM-21.pdf
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธีสดศรี - สฤษดิ์วงศ์.
วิชชาวุธ อุ่นสิม. (2560). ศึกษาผลการจัดการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษา รายวิชาฟิสิกศ์ เรื่อง ไฟฟ้าสถิตที่ส่งเสริมทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนวิทยาศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรังสิต.
ศิริลักษณ์ ชาวลุ่มบัว. (2558). การพัฒนาหลักสูตรตามแนวทางสะเต็มศึกษาเรื่องอ้อยสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์ศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ.
สุพรรณี ชาญประเสริฐ. (2557). สะเต็มกับการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. นิตยสาร สสวท, 42(186), 3-5.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติสำนักนายกรัฐมนตรี. (2559). แผนพัฒนาเศรษฐกิจแห่งชาติฉบับที่ 12 พุทธศักราช 2560-2564. ค้นเมื่อ 1 เมษายน 2561, จากhttp://www.nesdb.go.th/ewt_dl_link.php?nid=6422
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2557). รู้จัก สสวท. ค้นเมื่อ 1 เมษายน 2561, จาก http://www.ipst.ac.th/web/index.php/ipst/objective .
อโนดาษ์ รัชเวทย์. (2560). การพัฒนาทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรมในศตวรรษที่ 21 โดยชุดการ เรียนการสอนตามแนวสะเต็มศึกษา เรื่อง การแยกสาร ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยฟาร์อิสเทอร์น, 11(7), 226-236.
อับดุลยามีน หะยีขาเดร์. (2560). ผลของการจัดการเรียนรู้ตามแนวทางสะเต็มศึกษาที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนชีววิทยา ความคิดสร้างสรรค์ทางวิทยาศาสตร์ และความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
Good, C. V. (1973). Dictionary of Education. 3rded. New York: Mc Graw Hill Book Company.
Partnership for 21st Century Skills. (2009). “Framework for 21st at Century Learning”. Retrieved April 10, 2018, from www.p21.org/storage/documents/P21_Framework_Definitions.pdf
Vasquez, J. A., Sneider, C., & Comer, M. (2013). STEM Lesson Essentials: Integrating Science, Technology, Engineering and Mathematics. Portsmouth, NH: Heinemann.
