พระพุทธศาสนากับการพัฒนาสังคมไทย

บทคัดย่อ

 ในสมัยโบราณสังคมไทยถือว่าพระสงฆ์เป็นส่วนหนึ่งของสถาบันหลักของชาติ คือ สถาบันพระพุทธศาสนาซึ่งได้รับการยอมรับและศรัทธาจากประชาชนคนไทยมาโดยตลอด ทั้งนี้เพราะพระสงฆ์เป็นผู้ที่มีบทบาทต่อวิถีการดำรงชีวิตของชาวบ้าน หากเรามองย้อนกลับไปในอดีตจะพบว่าชาวบ้านเมื่อประสบปัญหาหรือเกิดความทุกข์ร้อนใด ไม่ว่าจะเป็นทางกายหรือทางจิตใจ ก็จะพากันไปวัดพบพระสงฆ์เพื่อขอคำปรึกษาและระบายความทุกข์ หน้าที่บทบาทของพระสงฆ์ในส่วนนี้สามารถช่วยเหลือชาวบ้านได้แทบทุกอย่าง

วัดและพระสงฆ์ในอดีตจึงเปรียบเสมือนผู้ที่เป็นทั้งครูสอนหนังสือ อบรมศีลธรรม สอนการประกอบวิชาชีพ รักษาชาวบ้านที่เจ็บป่วยไม่สบาย ประนีประนอมความให้กับชาวบ้านที่เกิดกรณีพิพาทกัน สงเคราะห์คนชรา และเด็กกำพร้าที่ไม่มีใครเลี้ยงดูและอีกมากมาย นอกจากนั้นยังทำหน้าที่เป็นนักวิชาการเกษตร ที่คอยให้คำแนะนำเกี่ยวกับการปลูกพืช และเลี้ยงสัตว์ รวมทั้งฝึกวิชาชีพต่าง ๆ ให้กับชาวบ้าน ภาระหน้าที่เหล่านี้แม้จะไม่ปรากฏในพุทธบัญญัติโดยตรงแต่ก็มีความสำคัญในการช่วยเหลือชาวบ้านและชุมชนที่พระสงฆ์ได้ทำหน้าที่ตลอดระยะเวลาอันยาวนานในสังคมไทย