แนวทางการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมความตระหนักรู้ต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศสำหรับผู้เรียนในโลกยุคปัจจุบัน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมความตระหนักรู้ต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศสำหรับผู้เรียนในโลกยุคปัจจุบัน ซึ่งมุ่งเน้นการพัฒนาแนวทางการศึกษาและการเรียนรู้ที่สามารถตอบสนองต่อความท้าทายของโลกในยุควิกฤตด้านสิ่งแวดล้อม ดังนั้นจึงองมีการปรับปรุงกระบวนการเรียนรู้เพื่อให้ผู้เรียนสามารถเข้าใจปัญหาสภาพภูมิอากาศ เกิดทักษะจากการเรียนรู้ สามารถนำเอาประสบการณ์ของผู้เรียนมาปฏิบัติและพัฒนาตนเอง รวมถึงมีส่วนร่วมในการแก้ไขได้อย่างมีประสิทธิภาพ ประกอบด้วย การเรียนรู้แบบบูรณาการ การเรียนรู้จากประสบการณ์จริง การใช้เทคโนโลยีและดิจิทัล การเรียนรู้ที่มีส่วนร่วมและการกระตุ้นความคิดเชิงวิพากษ์ การเรียนรู้ที่เน้นการกระทำและการรับผิดชอบ การสร้างความตระหนักผ่านการเล่าเรื่อง และการเรียนรู้แบบอนาคตวิทยา เพื่อนำไปใช้ในการศึกษาและการพัฒนาผู้เรียนให้สามารถมีบทบาทในการแก้ไขปัญหาสิ่งแวดล้อมในอนาคต การศึกษาและการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพสามารถนำไปสู่การสร้างการเปลี่ยนแปลงในด้านทัศนคติและพฤติกรรมของผู้เรียนต่อการปกป้องสิ่งแวดล้อมและความรับผิดชอบต่อโลกได้อย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC). (2023). Climate Change 2023 Synthesis Report. https://www.ipcc.ch/report/ar6/syr/downloads/report/IPCC_AR6_SYR_LongerReport.pdf
มานะ สินธุวงษานนท์, ณัฐยา บุญกองแสน, และกชกร หวังเติมกลาง. (2566). การศึกษากับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs). วารสารมณีเชษฐาราม, 5(6), 527-544.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 –2579. สํานักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
ศตวรรษ เวลานนท์. (2567). ความสำคัญของการศึกษาการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศในโรงเรียน: การเตรียมอนาคตที่ยั่งยืน. https://today.line.me/th/v2/article/PGoNmnj
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). เป้าหมายที่ 13 ปฏิบัติการอย่างเร่งด่วนเพื่อต่อสู้กับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และผลกระทบที่เกิดขึ้น. สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2558). แผนแม่บทรองรับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ พ.ศ. 2558 - 2593. กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
Office Of Natural Resources and Environmental Policy and Planning. (2022). THAILAND'S FOURTH NATIONAL COMMUNICATION. Office Of Natural Resources And Environmental Policy And Planning.
ฐิติรัตน์ ยะอนันต์. (2565). การดำเนินการเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศของประเทศไทย ศึกษากรณีการประชุมรัฐภาคีกรอบอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ สมัยที่ 26. วารสารรามคำแหง ฉบับนิติศาสตร์, 11(1), 69-108.
อรุณลักษณ์ จิรธนภิญโญ. (2562). การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศกับบทบาทการลดก๊าซเรือนกระจกในภาคผลิตไฟฟ้าของไทย. วารสารสิ่งแวดล้อม, 23(1), 1-8.
เนติวรรณ ดวงศรี, เกรียงศักดิ์ โชติจรุงเกียรติ์, จีระศักดิ์ ดิษฐพลขันธ์, ธิติ เตชะไพโรจน์, และจุฑามาศ นันทโพธิเดช. (2564). ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับการซื้อขายคาร์บอนเครดิตในประเทศไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 10(1), 145-158.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2562). การบูรณาการเชิงสร้างสรรค์. ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
Beers, J. M. (2020). Interdisciplinary learning and the integration of climate change education. Environmental Education Research, 26(2), 160-175.
นัยนา ดอรมาน, ประสาร มาลากุล ณ อยุธยา, และผ่องพรรณ เกิดพิทักษ์. (2563). การเรียนรู้เชิงประสบการณ์และการสะท้อนคิดเชิงวิพากษ์. วารสารจิตวิทยา มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต, 10(2), 20-28.
Raelin, J. A. (2016). The contributions of experiential learning to the theory and practice of leadership. Leadership, 12(1), 106-122.
Dewey, J. (1938). Experience and Education. Macmillan.
นิอัลยา สาอุ และไพโรจน์ ภัทรนรากุล. (2564). การพัฒนาการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล: กรอบสู่ SDGs. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม. 11(2). 19-29.
Anderson, T., & Dron, J. (2011). The development of a community of inquiry framework for online learning. International Review of Research in Open and Distributed Learning, 12(3), 34-46.
Kolb, D. A. (2014). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Pearson Education.
อมาวสี อัมพันศิริรัตน์ และพิมพิมล วงศ์ไชยา. (2560). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม : ลักษณะสำคัญและการประยุกต์ใช้ในชุมชน. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 36(6), 192-202.
อังคณา อ่อนธานี. (2564). ผลการใช้การจัดการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมสมรรถนะการทำงานและอาชีพสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 23(2), 336-350.
Stern, N., Stiglitz, J., & Bhattacharya, A. (2024). A New Paradigm for Climate Action: Addressing Equity and Sustainability. World Bank Publications.
เอกรินทร์ พึ่งประชา. (2566). “การเล่าเรื่อง” (Storytelling) โลกของ “คอนเทนต์” และกระบวนการสร้าง “อำนาจ”. ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.
O’Brien, K., Selboe, E., & Hayward, B. (2024). Exploring Climate Change through Participatory Action. Oxford University Press.
ชรินทร์ มั่งคั่ง และสุวสิรินทร์ สุวรรณจักร์. (2567). นวัตกรรมการเรียนรู้อนาคตวิทยาโดยใช้เทคนิคพยากรณ์แนวดิจิทัล เพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้ทางดิจิทัลในห้องเรียนสังคมศึกษา. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีภาคตะวันออกแห่งสุวรรณภูมิ. 3(2), 20-27.
