รูปแบบการจัดการคาร์บอนเครดิตที่ส่งผลต่อความยั่งยืนภาคธุรกิจ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อสร้างแบบจำลองรูปแบบการจัดการคาร์บอนเครดิตที่ส่งผลต่อความยั่งยืนภาคธุรกิจ และ 2) เพื่อเสนอแนวทางการส่งเสริมความยั่งยืนในการจัดการคาร์บอนเครดิตภาคธุรกิจ ประชากรในเขตเทศบาลนครนนทบุรี โดยการใช้แบบสอบถามกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 400 คน เครื่องมือวิจัยที่ใช้คือ แบบสอบถามซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.93 และวิเคราะห์องค์ประกอบและความสัมพันธ์ของตัวแปรที่ศึกษาด้วยโปรแกรมสำเร็จรูป ผลการวิจัยพบว่ากลุ่มตัวอย่างมีระดับความสำคัญต่อปริมาณคาร์บอนเครดิต ต้นทุนการผลิตคาร์บอนเครดิต คุณภาพของคาร์บอนเครดิต และความยั่งยืนในการจัดการคาร์บอนเครดิตภาคธุรกิจ มีความสัมพันธ์กันในระดับปานกลาง และการสร้างแบบจำลองรูปแบบการจัดการคาร์บอนเครดิตที่ส่งผลต่อความยั่งยืนภาคธุรกิจ พบว่า แบบจำลองการจัดการคาร์บอนเครดิตที่ส่งผลต่อความยั่งยืนภาคธุรกิจ แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณคาร์บอนเครดิตกับความยั่งยืนของภาคธุรกิจ โดยมีค่าไคสแควร์ (χ2) เท่ากับ 160.463 อัตราส่วนของไคสแควร์กับ degree of freedom (χ2/df) เท่ากับ 1.327 ค่าสถิติทดสอบ p-value เท่ากับ .000 ซึ่งค่าทางสถิติของแบบจำลองการจัดการคาร์บอนเครดิตที่ส่งผลต่อความยั่งยืนภาคธุรกิจ มีความสอดคล้องกลมกลืนกับตัวแบบทางทฤษฎีที่กำหนดไว้ในระดับที่ยอมรับได้ โดยปัจจัยที่มีผลมากที่สุด คือ ปริมาณคาร์บอนเครดิต (VCC) มีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับสูงกับ ด้านพลังงานทดแทน (REE) ด้านขนส่ง (TRA) และด้านประสิทธิภาพพลังงาน และมีความสัมพันธ์ทางลบกับด้านโรงงานอุตสาหกรรม (FAC) งานวิจัยนี้สร้างองค์ความรู้ใหม่เกี่ยวกับการจัดการคาร์บอนเครดิตในบริบทธุรกิจไทย โดยสร้างแบบจำลองที่ส่งผลต่อความยั่งยืน นอกจากนี้ยังสามารถนำผลวิจัยไปใช้เสนอแนะแนวทางส่งเสริมความยั่งยืนในการจัดการคาร์บอนเครดิต และนำไปสู่การต่อยอดงานวิจัยในอนาคต
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
United Nations Framework Convention on Climate Change. (2023). United States Climate Action Report to UNFCCC. https://toolkit.climate.gov/reports/2014-climate-action-report-unfccc
องค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก. (2566). รายงานประจำปี 2566. องค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก (องค์การมหาชน).
United Nations Framework Convention on Climate Change. (2024). Global Climate Action. https://unfccc.int/climate-action#tab_home
องค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก. (2564). รายงานประจำปี 2564. องค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก (องค์การมหาชน).
องค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก. (2565). รายงานประจำปี 2563. องค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก (องค์การมหาชน).
องค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก. (2563). รายงานประจำปี 2563. องค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก (องค์การมหาชน).
Voluntary Carbon Markets Integrity Initiative. (2024). Driving integrity in voluntary carbon markets for climate resilience & a sustainable future. https://vcmintegrity.org
ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย. (2566). หลักการและแนวคิดการพัฒนาองค์กรสู่ความยั่งยืน. https://setsustainability.com/page/sustainability-management-process
นิภาวรรณ จิตต์เกษม, และอภิสิทธิ์ บุญจันทร์ (2564). การศึกษาความเป็นไปได้ในการนำคาร์บอนเครดิตมาใช้ในภาคธุรกิจในประเทศไทย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 5(1), 13-26.
Farsi, A. A., Amini, A. R., & Kazemi, M. R. (2023). A Framework for Developing a Sustainable Carbon Credit Market for the Rail Transportation Sector. Journal of Cleaner Production. 15(1), 123-140.
Hair, J.F., Anderson, R.E., Tatham, R.L., & Black, W.C. (1995). Marketing education in the 1990's: a chairperson's retrospective assessment and perspective. Marketing Education Review.
Hair, J.F., Black, W.C., Babin, B.J., Anderson, R.E., & Tatham, R.L. (2006). Multivariate data analysis. (6th ed.) Pearson Prentice Hall.
Byrne, B. M. (1989). A Primer of LISREL: Basic Applications and Programming for Confirmatory Factor Analytic Models. Springer-Verlag.
Diamantopoulos, A., & Siguaw, J. A. (2006). Formative Versus Reflective Indicators in Organizational Measure Development: A Comparison and Empirical Illustration. British Journal of Management, 17(4), 263–282.
Tanaka, J.S., & Huba, G. J. (1985). A Fit Index for Covariance Structure Models Under Arbitrary GLS Estimation. British Journal of Mathematical and Statistical Psychology.
Bentler, P.M. (1990). Comparative Fit Indexes in Structural Models. Psychological Bulletin, 107(2), 238-246.
สุภมาส อังศุโชติ, สมถวิล วิจิตรวรรณา, และรัชนีกูล ภิญโญภานุวัฒน์. (2554). สถิติสำหรับการวิจัยและเทคนิคการใช้ spss: มิสชั่น.: เจริญดีมั่นคงการพิมพ์.
Kim, J. O., & Mueller, C. W. (1978). Factor Analysis: Statistical Methods and Practical Issues. Beverly Hills, CA: Sage.
Kelloway, E. K. (1998). Using LISREL for structural equation modeling: A researcher's guide. Sage Publications.
Tabachnick, B. G., & Fidell, L. S. (2007). Using multivariate statistics (5th ed.). Allyn & Bacon/Pearson Education.
