ทิศทางการจัดการเรียนรู้ดนตรีในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การจัดการเรียนรู้ดนตรีในประเทศไทยมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาทักษะความคิดสร้างสรรค์ และการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม บทความนี้มุ่งเน้นการสะท้อนองค์ความรู้ใหม่ที่เกี่ยวข้องกับการเรียนการสอนดนตรีในประเทศไทย โดยสำรวจแนวทางการใช้เทคโนโลยีเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการเรียนรู้ การอบรมและพัฒนาครูดนตรีเพื่อยกระดับทักษะการสอนและการบูรณาการดนตรีกับวิชาอื่นเพื่อสร้างการเรียนรู้ที่หลากมิติ การปรับปรุงกระบวนการประเมินผลที่เหมาะสมกับยุคสมัย และการสร้างแรงบันดาลใจผ่านกิจกรรมที่มีส่วนร่วมของผู้เรียน นอกจากนี้ ยังเน้นการส่งเสริมดนตรีพื้นบ้านและดนตรีท้องถิ่นเพื่ออนุรักษ์วัฒนธรรมไทยและเชื่อมโยงช่วยยกระดับการศึกษาด้านดนตรีในประเทศไทยให้มีความยั่งยืนและสอดคล้องกับความเปลี่ยนแปลงของโลกในศตวรรษที่ 21 บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อมุ่งเน้นการพัฒนาการเรียนการสอนดนตรีในประเทศไทยให้มีความยั่งยืนสอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงของโลก และส่งเสริมคุณค่าทางวัฒนธรรมของดนตรีไทย สะท้อนแนวทางการจัดการเรียนรู้ดนตรีในประเทศไทยที่ผสมผสานองค์ความรู้ใหม่ เทคโนโลยี และวัฒนธรรม เพื่อพัฒนาทักษะและความคิดสร้างสรรค์ของผู้เรียนในยุคดิจิทัล ผู้เขียนหวังว่าบทความฉบับนี้จะช่วยเผยให้เห็นถึงทิศทางการจัดการเรียนรู้ดนตรีในประเทศไทย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2561). ดนตรีศึกษาหลักการและสาระสำคัญ (พิมพ์ครั้งที่10). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ. โรงพิมพ์คุรุสภา.
ยุภาวดี พรมเสถียร และธีรชัย เนตรถนอมศักดิ์. (2564). เทคโนโลยีสารสนเทศช่วยพัฒนาการเรียนการสอนได้จริงหรือไม่. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 15(3), 1-13.
ศักดิ์ชัย หิรัญรักษ์ และนันธิดาจันทรางศุ. (2560). รายงานการวิจัยเพื่อพัฒนาต้นแบบการจัดการเรียนรู้พหุวัฒนธรรม ในหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐานกลุ่มสาระดนตรีสำหรับชั้นประถมศึกษาของประเทศไทย. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
Mary, P., & Wendy, L. S. (1993). Music in pre-kindergarten: planning & teaching. R&L Education.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2559). 80 นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. พี บาลานซ์ดีไซด์แอนปริ้นติ้ง.
Smith, J. (2021). Integrating Technology in Music Education: A Path to Innovation. Journal of Music Pedagogy, 35(2), 24-36.
พระพัฒนพล สิริสุวณฺโณ และวิทยา ทองดี (2565). การพัฒนาครูสู่ความเป็นครูมืออาชีพในศตวรรษที่ 21. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์ 8(1), 757-766.
วรรณสิริ ธุระแพง. (2564). การพัฒนากิจกรรมการฝึกอบรมโดยใช้เทคนิคการเรียนรู้ร่วมกันผ่านระบบสังคมออนไลน์สำหรับธุรกิจเพื่อส่งเสริมความรู้ด้านคลังสินค้าและพฤติกรรมการมีส่วนร่วมของพนักงานในองค์กรธุรกิจอุตสาหกรรมแปรรูป. [วิทยานิพนธ์ของการศึกษาตามหลักสูตรการศึกษาศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชาเทคโนโลยีการศึกษา] มหาวิทยาลัยศิลปากร.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2563). แผนพัฒนาหลักสูตรการเรียนการสอนดนตรีในโรงเรียนไทย. สำนักพิมพ์แห่งชาติ.
สมาคมครูดนตรีแห่งประเทศไทย. (2566). รายงานสถานการณ์การศึกษาดนตรีไทยประจำปี 2566. สมาคมดนตรีแห่งประเทศไทย.
ณรุทธิ์ สุทธจิตต์. (2556). กิจกรรมดนตรีสำหรับครู. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อาทิตย์ โพธิ์ศรีทอง. (2559). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครู เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ทางด้านดนตรี ในศตวรรษที่ 21. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ,17(2), 37-48.
ณรุทธ์ สุทธจิตต์, นัทธี เชียงชะนา และชิตพงษ์ ตรีมาศ. (2561). การพัฒนาชุดฝึกอบรมครูดนตรีในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 - 6 เรื่อง “การสอนดนตรีตามหลักการโคดายและทฤษฎีการเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐาน”. วารสารศิลปกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 10(2), 267-294.
Brown, P., & Lee, C. (2022). Cultural Heritage and Music Education Challenges and Opportunities. International Journal of Arts Education, 18(1), 12-27.
ประโมทย์ พ่อค้า.(2566). แนวคิดการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรีกับการบูรณาการวิชาต่างๆโดยใช้เพลงภูเก็ตเป็นฐาน.วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ศรีนครินทรวิโรฒ. 24(1), 139-162.
ณัชชา เตชะอาภรณ์ชัย. (2565). การบูรณาการการใช้ดนตรีสอนภาษาอังกฤษสำหรับเด็กปฐมวัยโดยใช้รูปแบบการดำเนินการชั้นเรียนแบบกิจวัตร.วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา.7(2), 214-223.
ดลฤดี ไชยศิริ. (2562). การส่งเสริมแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ทางการเรียน โดยใช้การเรียนรู้แบบผสมผสานร่วมกับแนวคิดเกมิฟิเคชัน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนผดุงนารี. [ครุศาสตรมหาบัณฑิต]. (คอมพิวเตอร์ศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ประยุทธ ไทยธานี. (2563). การส่งเสริมแรงจูงใจภายในให้แก่ผู้เรียน. วารสารราชพฤกษ์. 18(1), 9-19.
เจษฎา สุขสนิท. (2566). การใช้แอปพลิเคชันเกมดนตรีเพื่อพัฒนาการจดจำตำแหน่งตัวโน้ตดนตรีบนบรรทัด 5 เส้น ของนักศึกษาชั้นปีที่ 1 สาขาวิชาดนตรีศึกษา.วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี. 14(3), 103-116.
Smith, J. (2021). Integrating Technology in Music Education: A Path to Innovation. Journal of Music Pedagogy, 35(2), 24-36.
Stipek, D. (1998). Motivation to learn: From theory to practice (3rd ed.). Allyn & Bacon.
Viphoouparakhot, V., Buranaphan, P., & Tienkhaw, S. (2019). Inspiration in creative learning management and student engagement in graduate studies. The 14th Proceeding, Inspiring Student Learning for Diverse Societies, (pp. 26-36). Ambassador Hotel.
Zhu, C. (2012). Student satisfaction, performance, and knowledge construction in online collaborative learning. Journal of Educational Technology & Society, 15(1), 127–136.
สายันต์ บุญใบ. (2565). การส่งเสริมและอนุรักษ์ดนตรีพื้นบ้านในพิธีบวงสรวงพระธาตุเชิงชุมวรวิหารและพระธาตุนารายณ์เจงเวง. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 41(4), 108-119.
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2564). รายงานผลการอนุรักษ์ดนตรีพื้นบ้านในประเทศไทย. กรมส่งเสริมวัฒนธรรม.
ภิญโญ ภู่เทศ. (2559). การอนุรักษ์และพัฒนาวัฒนธรรมดนตรีพื้นบ้านโดยใช้ชุมชนเป็นฐานของการเรียนรู้. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 5(3), 233-242.
